Recensie van alle Oscar-korte films uit 2026: wat zal er winnen?

De genomineerde Oscar-korte films zijn er in drie categorieën – en veel onderwerpen, stijlen en temperamenten. Het is een verder bewijs dat een door lengte gedicteerde prijs door niets anders gebonden hoeft te zijn.

In de categorie live-action wordt een allegaartje van benaderingen – waarvan sommige geïnspireerd zijn door klassieke literatuur – verfijnd door geïnspireerde uitvoeringen. Lee Ridders “Een vriend van Dorothy” kan een beetje op de hoogte zijn van de culturele en emotionele impact van een eenzame Londense weduwe op een tienerjongen die in de kast zit. Maar de hoofdrollen Miriam Margolyes en Alistair Nwachukwu bruisen praktisch van humor en warmte. ‘Periodrama van Jane Austen’ een liefdevolle aanpassing van het oeuvre van de schrijver door Steve Pinder en Julia Aks (die ook de hoofdrol speelt), is in wezen een visitekaartje voor het maken van speelfilmkomedies, en het zou zijn werk moeten doen. De cast is precies het opgewekte ensemble dat nodig is om te kunnen lachen.

Twee anderen slaan net de plank mis als het gaat om het omzetten van hun spanningen naar krachtige resoluties, maar profiteren van wie de camera liefheeft. Meyer Levinson-Blounts “Slagervlek”, Gecentreerd op een flauwe beschuldiging tegen een bevriende Palestijnse slager op een Israëlische markt, wordt het aangrijpende verhaal ondermijnd door slordig filmwerk en een onnodig subplot, maar de hoofdrolspeler, Omar Sameer, is indrukwekkend. De zwart-wit toekomstige schok “Twee mensen wisselen speeksel uit,” geregisseerd door Natalie Musteata en Alexandre Singh, is een ongelijk Euro-kunstbad van ongerealiseerde intimiteit en terloops geweld – kussen zijn strafbaar met de dood, klappen zijn betaalmiddel – maar krijgt een verfijnde strakheid door de elegante, onverzilverde duizeligheid van sterren Zar Amir en Luana Bajrami.

Dan is er mijn favoriet, de waarschijnlijke winnaar van Sam A. Davis “De zangers”, uit het korte verhaal van Ivan Toergenjev, dat zijn vruchten afwerpt in stukjes gevoelvol wiebelen die de verdovende grot van een bar even in een tempel van gevoel veranderen.

De meeste van de genomineerde documentaires van dit jaar gaan over de grimmigste tragedies, zoals in “Alle lege ruimtes” En “Kinderen niet meer: ​​waren en zijn verdwenen”, die zich bezighoudt met de herinnering aan op brute wijze vermoorde kinderen. De eerdere film, van Joshua Seftel, volgt CBS-correspondent Steve Hartman en fotograaf Lou Bopp tijdens een essayproject over de slaapkamers van kinderen die zijn neergeschoten bij schietpartijen op scholen, waarbij hun privéwereld hartverscheurend wordt bewaard door hun families. De laatste korte film, geregisseerd door Hilla Medalia, is getuige van de stille wake van Tel Aviv voor de kinderen van Gaza, protesten onderbroken door posters met stralende gezichten en soms openlijk bespot. Dit zijn plichtsgetrouwe, nuchtere rouwdaden; Seftels is de waarschijnlijke ontvanger van de onderscheiding. Maar je zou misschien willen dat ze meer waren dan dat, gezien de problemen (wapens, oorlog, politieke onverzettelijkheid) die de verwoesting veroorzaakten.

Strijd is de reden dat de bekroonde fotojournalist Brent Renaud in 2022 in Oekraïne werd vermoord. Maar de herinnering van zijn broer Craig aan hem ‘Alleen gewapend met een camera’ is vreemd genoeg weinig betrokken, meer een fragment van de uitgebreide taken van Brent dan een betekenisvol portret van uitblinken in een gevaarlijke baan. Een meer aangrijpende uitzending in de echte wereld (en mijn keuze of ik zou kunnen stemmen) is ‘De duivel is bezig’ geregisseerd door Christalyn Hampton en tweevoudig genomineerde Geeta Gandbhir, ook in voor de film ‘The Perfect Neighbour’. Het observeert op een dag de exploitatie van een zorgvuldig bewaakte abortuskliniek voor uitsluitend vrouwen in Georgië, alsof dit de laatste kans op gezondheidszorg voor een nieuwe middeleeuwse wereld is, beheerd met doorzettingsvermogen, mededogen en gebed. Beveiligingschef Tracii, de hardvochtige ridder en gids van de kliniek, zul je zeker niet vergeten.

Een scène uit “Perfectly a Strangeness”, genomineerd in de categorie korte documentaires.

(Attracties langs de weg)

Your Chaser is de aantrekkelijk toepasselijke titel van Alison McAlpine “Helemaal een eigenaardigheid”, zonder mensen, maar met drie ezels in de hoofdrol in een naamloze woestijn die zich afspeelt op een cluster van observatoria op een heuveltop. Het gezoem van de wetenschap ontmoet het wonder van de natuur, en deze charmante, prachtig gefilmde ode aan ontdekking (zowel op aarde als daarbuiten) doet hopen dat de Academy of Motion Picture Arts and Sciences het passend acht om in de toekomst meer fantasierijke non-fictie te erkennen.

Animatie gedijt uiteraard op de spanning van opgeroepen werelden, zoals in de woordeloze (maar niet stille) farce van Konstantin Bronzit. “De drie zusters.” Het heeft niets aan Tsjechov te danken – al zijn er meeuwen – maar veel klassieke Russische humor en een chaotisch vernuft. Elders kun je de overdreven lieve christelijke preek zien “Groenblijvend”, van Nathan Engelhardt en Jeremy Spears, over een verzorgende boom, een rusteloze beer en de gevaarlijke aantrekkingskracht van chips. De boodschap wordt warrig, maar deze milieubewuste reis is charmant.

Het is moeilijk om een ​​winnaar te voorspellen als de deelnemers zo sterk zijn, maar die van John Kelly “pensioenregeling” smult van verwrongen herkenbaarheid terwijl Domhnall Gleeson de ambitieuze post-carrièredoelen van een stijve man van middelbare leeftijd vertelt, terwijl de waterval van subtiel grappige, dik omlijnde en alledaagse gekleurde beelden een aangrijpendere, beperkte realiteit onderstreept. In zijn al te menselijke kijk is dit vermakelijk, wat het tegenovergestelde is van een moeizame afstudeertoespraak.

Een scène uit “Pensioenplan”, genomineerd in de categorie korte animatiefilms.

(Attracties langs de weg)

De broze ouder wordende pop in het stop-motion juweeltje “Het meisje dat parels huilde” markeert een sluwe fabel over armoede, hebzucht en lot, gecentreerd rond de Dickensiaanse weergave van een rijke grootvader van zijn verarmde jeugd in het begin van de 19e-eeuwse Montreal. Filmmakers Chris Lavis en Maciek Szczerbowski vinden een betoverend evenwicht tussen sprookjesachtige aantrekkingskracht en volwassen trucs. Misschien steelt deze het?

Hoe dan ook, het is de animatie die mij het meest heeft geraakt “Vlinder,” van Florence Miailhe, en stelt zich de laatste, met herinneringen beladen zwempartij voor van de joodse Frans-Algerijnse atleet Alfred Nakache, die voor en na de Holocaust aan de Olympische Spelen deelnam. In de cocoonende vloeibaarheid van een door de zee geteisterde dag, weergegeven met dikgeborstelde schilderkunst en spatten geluid, reizen we langs glimpen van gemeenschap, onrecht, prestatie, liefde en wanhoop. De visuele, thematische constante is echter water als toevluchtsoord en als poëtische levenskracht die vernieuwing bevordert.