Mijn naam is Jon Halperin. Ik boekte en beheerde Chain Reaction van 2000 tot 2006. Het begon per ongeluk toen ik een eenmansplatenlabel runde. Ik ging naar de club om de band Melee te zien optreden en de voormalige talentkoper van de club was die dag net gestopt. Ik vertelde eigenaar Tim Hill dat ik dat zou doen (omdat ik slechts drie shows in een koffieshop had geboekt). We hebben er een nachtje over geslapen en de volgende dag werd ik aangenomen.
Ik sloot me aan bij Ron Martinez (van Final Conflict). Hij boekte punk- en hardcoreshows. Ik heb indie, ska, emo, screamo en poppunk geboekt. We vormden een geweldig team. Beste werkende vrouw ooit.
Verhaal tijd. Mijn vriend Ikey Owens (RIP) belde me en vertelde me dat hij en de jongens van At the Drive In een nieuwe band begonnen. Ik had al eerder Defacto (hun dubproject) geboekt en we spraken af om ze in een show te stoppen en het gewoon als ‘Defacto’ te factureren. Er waren misschien wel 200 mensen aanwezig om de eerste show bij te wonen van een band die binnenkort bekend zou worden als de Mars Volta.
Het was niet ongewoon. Chain Reaction had veel artiesten op dat podium die grotere dingen gingen doen: Death Cab for Cutie, Avenged Sevenfold, Maroon 5, Fall Out Boy, Panic at the Disco, Taking Back Sunday, Pierce the Veil, My Morning Jacket. De lijst gaat maar door.
Jon Halperin, die van 2000 tot 2006 Chain Reaction boekte, staat aan het hoofd van de club in zijn hoogtijdagen.
(Van Jon Halperin)
Ik maakte altijd afspraken met de kinderen. Koop een kaartje voor de show “X” en als je de band niet leuk vond, zou ik je terugbetalen. Dat heb ik nooit hoeven doen. Ik kende mijn publiek en zij vertrouwden op mijn beheer van de ruimte. … Het was door de kinderen, voor de kinderen, behalve dat ik toen 30 was. Ik moest denken als een tiener. Mijn vriend Brian noemde mij ooit ‘Peter Pan’.
Halverwege mijn bewind werden sociale media een ding. Er was Friendster en iets later MySpace. Slechts een paar jaar later sprak YouTube zich uit. Maar de eerste paar jaar bij mij op de locatie was het mond-tot-mondreclame. Dit waren papieren kaartjes die werden uitgedeeld in coffeeshops en platenzaken. Het was de flyer die in de etalage van de zaal hing. Het waren Mean Street Magazine en Skratch Magazine.
Ik plaagde de pers als ze een show recenseerden. Als je niet komt opdagen met pen en papier, kom je niet binnen (sorry, Kelli).
Het grootste deel van de muziekindustrie ging naar de show in Los Angeles, maar de slimme industrie kwam naar ons. Talloze acts werden na hun shows ondertekend. Vaak zie je de band een ontmoeting hebben met een label op de parkeerplaats bij hun tourbusje.
Toen ik daar was, was het een droge kamer. Helemaal geen drank of wiet. Op de wietregel hebben we slechts één uitzondering gemaakt. Een artiest in een band met de ziekte van Crohn die met een verpleegster reisde. Ik wil niet zeggen dat bands niet backstage, op het podium, in hun busjes dronken (we hadden zelden bussen), maar wat we niet zagen gebeurde niet.
Touche Amoré treedt op tijdens Chain Reaction in 2010.
(Joe Calixto)
We werden vaak ‘de CBGB’s van het Westen’ genoemd, en voor veel bands, lokale bewoners en tourende acts waren we precies dat. Wij waren het epicentrum. Er waren uiteraard nog andere locaties, maar om de een of andere reden waren wij de plek om te spelen. Het Showcase Theater in Corona was op weg naar zijn ondergang. Koo’s Café in Santa Ana was klaar. Back Alley in Fullerton was niet actief. Het Galaxy Theater (in Santa Ana) was nog steeds, nou ja, de Galaxy. Er was geen House of Blues Anaheim. Bands reden duizend mijl om een show te spelen in Chain Reaction. We waren daar waar de lokale bands begonnen als de eerste van vier op een affiche en binnen een jaar headliner voor ons zouden zijn. Wij waren hun uitgangspunt. Wij waren waar de kinderen naar buiten kwamen. De echte fans, waarvan velen zelf bands begonnen.
Gelukkig zijn er tegenwoordig andere kleinere locaties die de scene voor alle leeftijden promoten: Program Skate in Fullerton, Locker Room bij Garden AMP (in Garden Grove), Toxic Toast in Long Beach, Haven Pomona, maar het is gewoon niet hetzelfde. Het was een moment in de tijd. Een tijd die over enkele decennia vergeten zal zijn, maar vandaag de dag worden mijn sociale media overspoeld met herinneringen aan een kamer die voor duizenden kinderen een tweede thuis was.
Geen spijt. Het waren de beste en slechtste tijden van mijn leven. Het was zwaar om een dag te werken en dan bijna elke dag van de week naar de locatie te gaan. Relaties en vriendschappen waren moeilijk omdat ik ’s avonds niet uit kon gaan. Ik kon geen huisdier krijgen. Ik was voortdurend moe. Maar ik zou die zes jaar voor geen goud ter wereld willen inruilen.
RIP, kettingreactie.
