Er zijn er genoeg film waar Roger Ebert dol op was en die iedereen minstens één keer zou moeten zien. Maar hij behaalde in zijn tijd ook enkele verbijsterende perfecte scores. De criticus leek dol te zijn op de middelmatige thriller ‘Lakeview Terrace’ van Samuel L. Jackson, ook al wezen al zijn collega’s het af. Ebert gaf ook een perfecte score aan een uiterst raar fantasie-horrorfilm en hield zelfs van de controversiële Acid Western uit de jaren 70 “El Topo”. Maar als het om zijn viersterrenrecensie van ‘The President’s Analyst’ ging, stonden hij en zijn collega-critici op één lijn. Het publiek leek er echter niet veel om te geven.
In zijn recensie, Roger Ebert noemde de satire van Ted Flicker uit 1967 ‘een van de grappigste films van het jaar’ en plaatste deze naast ‘The Graduate’ en ‘Bedazzled’, maar deze sindsdien over het hoofd geziene sciencefictionsatire is misschien wel de meest absurde van het stel. James Coburn speelt de rol van psychiater Dr. Sidney Schaefer, die is benoemd tot president van de Verenigde Staten. Nadat hij naar de persoonlijke worstelingen van de opperbevelhebber heeft geluisterd, voelt Shaefer zich gestrest en overbelast. Hij ontsnapt al snel en begint aan een odyssee waar hij wordt achtervolgd door iedereen, van internationale spionagebureaus tot de telefoonmaatschappij.
Voor Ebert en zijn collega-critici creëerde het een levendige satire die de toenemende paranoia naar het hart van een post-John F. Kennedy-moordmaatschappij in de Verenigde Staten stuurde, en naar de samenzweringsthriller zelf, die in het daaropvolgende decennium een veel populairder genre zou worden. In feite is “The President’s Analyst” niet gemakkelijk te categoriseren en omvat het ongeveer 10 verschillende genres in één. Het is een farce, een politieke thriller, een buddy-komedie, een duistere satire en alles daartussenin. In plaats van verward over te komen, werd het volgens Ebert echter een van de beste films van het jaar.
Roger Ebert gaf de analist van de president een van zijn eerste perfecte scores
In “The President’s Analyst” dompelt Dr. Sidney Schaefer’s bizarre reis door het Amerika van het midden van de jaren zestig met spion Don Masters (Godfrey Cambridge) hem onder in de tegencultuur van die tijd. Ondertussen wordt hij achtervolgd door het filmequivalent van de FBI (The FBR) en door verschillende internationale instanties die proberen te achterhalen wat hij heeft geleerd tijdens zijn tijd bij de Amerikaanse president. Het zorgt voor een desoriënterende maar altijd vermakelijke odyssee die ook ‘The President’s Analyst’ er één maakt film lijkt erg op “One Battle After Another.”
Toen de film in december 1967 debuteerde, maakte hij echter niet veel indruk aan de kassa. De critici waren er daarentegen wel blij mee, vooral Roger Ebert, die de satire ‘modern en bijtend’ noemde en schrijver/regisseur Ted Flicker prees vanwege de ‘vele fijne, subtiele details’ in de film. Flicker had voor de televisie gewerkt voordat hij ‘The President’s Analyst’ schreef, waarmee hij bijdragen leverde aan shows als ‘The Dick Van Dyke Show’ en ‘The Man from UNCLE’, maar hij maakte indruk met zijn eerste speelfilm, die, naast het demonstreren van zijn talenten als filmmaker, James Coburn de kans gaf om te schitteren na enkele twijfelachtige projecten.
Ebert was zeker blij om de acteur weer bovenaan te zien. Zoals de criticus het zag, had Coburn “de laatste tijd in slechte films gespeeld”, zoals “In Like Flint” en “Waterhole No. 3”. Maar met ‘The President’s Analyst’ had de acteur, volgens Ebert’s inschatting, ‘zijn vorm als komiek teruggekregen’. Dit alles resulteerde in een vroege perfecte score van de criticus, die dat jaar pas was begonnen met schrijven voor de Chicago Sun-Times.
