Filmcritici kunnen, net als iedereen op deze planeet, absoluut rotte dagen hebben. En als ze de rotdag naar het theater brengen, kan een volkomen onschuldig filmpje wel eens een aantal onverdiende waanvoorstellingen vertonen. Het komt zeer zelden voor, maar helaas heb ik door een slecht humeur mijn waardering voor een film laten kleuren die, na een tweede kijkbeurt, geweldig bleek te zijn.
James Tobacks lichte komedie ‘The Pick-Up Artist’ uit 1987 is geen misdaad tegen het filmmedium, maar Roger Ebert heeft het zeker zo behandeld. Het was ook een verandering van tempo de nu in ongenade gevallen Tobackdie vooral bekend was door het schrijven van emotionele karakterstudies zoals ‘The Gambler’ en ‘Fingers’. ‘The Pick-Up Artist’ is in vergelijking een hybride rom-com/gangsterfilm, waarin geen enkele twijfel bestaat over een happy end. Robert Downey jr. (komt van “Weird Science”) schittert als een basisschoolleraar die zijn vrije tijd besteedt aan het proberen vrouwen zijn bed in te praten. Of zijn auto. Of overal waar seks mogelijk is zonder dat je gearresteerd wordt. Jij denkt dat dat problematisch klinkt, en ik heb nog niet eens gezegd dat Downey’s karakter een voorliefde heeft voor het aanvallen van de moeders van zijn studenten. Ik heb deze film al 38 jaar niet meer gezien, maar ik kan me niet voorstellen dat hij goed verouderd is.
De verschillende veroveringen van Downey brachten hem ertoe een relatie te beginnen met een jonge vrouw (Molly Ringwald) die $ 25.000 schuldig is aan een gangster uit New York City (Harvey Keitel). Ze heeft ook moeite om voor haar alcoholische vader (Dennis Hopper) te zorgen, die Downey’s schurk met een hart van goud leidt om haar te helpen zich een weg te banen uit de financiële nood in Atlantic City.
Je hebt deze film eerder gezien, maar formules werken niet voor niets. Ebert had echter geen zin in een programmeur toen hij deze film zag.
Roger Ebert heeft The Pick-Up Artist neergezet
In zijn halfsterrenrecensie van ‘The Pick-Up Artist’, zegt Ebert dat je een ‘geile tienerfilm’ niet kunt combineren met een film waarin de moedige heldin grote winsten probeert te maken in een casino om te voorkomen dat gangsters de knieschijven van haar vader breken. Ik weet niet of ik deze exacte combinatie eerder heb gezien, maar dat is wel zo veel geile tienerfilms waar hormoonverslaafde kinderen samenkomen om hun zomerkamp of het huis van hun grootouders te redden van hebzuchtige ontwikkelaars. Ik denk niet dat Toback hier een onhandige afwijking probeert.
Een terechte kritiek op Ebert bij “The Pick-Up Artist” is dat wel Molly Ringwald, een nationale schat en de belangrijkste acteur van de film gaat op de achtergrond staan voor de snel pratende capriolen van Downey en een aantal ondersteunende cast. Ze wordt absoluut onderbenut in de film, maar met een speelduur van 81 minuten schreeuwt iedereen om schermtijd. Hoewel Ebert meer Ringwald wilde, had hij met veel minder Downey kunnen doen. Zoals hij in zijn recensie schreef:
“Daardoor blijft Robert Downey de ster van de film, een eer die hij niet verdient. Hij is de ‘pickup artist’, een 21-jarige leraar op een basisschool die alles wat vrouwelijk en aantrekkelijk is en wat in zijn gezichtsveld verschijnt, probeert op te pikken. (…) Hij oefent zijn come-ons voor een spiegel en wordt uiteindelijk klein genoeg om bijna slim te zijn in de musical.”
Wauw, Rog! Waarom slepen we een verouderd type uit de jaren veertig mee in deze recensie? Het is een echte grochy-up, die niet in de pas liep met de opvattingen van zijn tijdgenoten. (Ze vonden het aantrekkelijk of een beetje niet gaar.) Ik denk niet dat ‘The Pick-Up Artist’ ‘huiveringwekkend dom’ is, en ik denk ook niet dat er een ‘vreselijk oprechte conclusie’ in zit. Het is in het slechtste geval middelmatigheid.
