Hollywood kan niet stoppen, zal niet stoppen met het maken van ‘Robin Hood’-films. Alleen al de jaren 2010 brachten ons niet één maar twee grote prequelfilms over de legendarische Engelse outlaw, beide simpelweg getiteld ‘Robin Hood’. Van het tweetal komt ‘Robin Hood’ (2018) echter veel meer overeen met wat je zou verwachten van dit tijdperk van tentpole-cinema: het is een rauwe historische avonturenfilm (in de Christopher Nolan-modus), waarin iedereen sexy is, de slechterik wordt gespeeld door Ben Mendelsohn (hij is de sheriff van Nottingham, om precies te zijn, en het eindigt meteen). zou nooit gebeuren.
Hoe dan ook de bijzondere “Robin Hood” heeft zijn charmeen dat geldt ook voor “Robin Hood” (2010), zelf geregisseerd door niemand minder dan Sir Ridley Scott. Maar waar eerstgenoemde de Robin Hood-mythologie duidelijk aantrekkelijker wil maken voor jongere kijkers, is Scotts film een bewust sombere en niet-geromantiseerde aangelegenheid. In zijn en co-auteur Brian Helgeland’s versie van dit verhaal is Robin (Russell Crowe) bijvoorbeeld al van middelbare leeftijd en volledig gedesillusioneerd na een aantal jaren oorlog in de modder en modder als boogschutter die koning Richard Leeuwenhart (Danny Huston) dient. Het historische actie-epos van Scott is ook sterk anti-Kruistocht, wat geen verrassing mag zijn voor degenen die dat wel hebben gedaan heb zijn director’s cut van “Heavenly Kingdom” gezien.
Het is niet alleen Robin; alle beroemde helden van Sherwood Forest zijn hier ouder, vermoeider en lelijker, inclusief Marian (zoals gespeeld door Cate Blanchett). En ja hoor, Scott’s “Robin Hood: The Bummer Version” zette de box office ook niet in vuur en vlam, hoewel dat vooral te wijten was aan het exorbitante budget. Dat gezegd hebbende, staat het momenteel op HBO Max in de Verenigde Staten (via FlixPatrol), en met goede reden: het is het soort flop dat de moeite waard is om te bekijken op streaming.
Robin Hood van Ridley Scott en Russell Crowe brengt de legende nuchter
Kijk, ik begrijp dat Ridley Scott-films uit de 21e eeuw niet gemakkelijk te verkopen zijn. Ze zijn lang, langzaam en worden in beslag genomen door filters die alles er staalhard en steenkoud uit laten zien. Maar de regisseur is in de loop van de tijd ook respectlozer en subversiever geworden. Zijn dagen proberen Christoffel Columbus te verlossen (iets wat hij daadwerkelijk deed) ligt al lang achter hem, en zijn revisionistische aanpak past bij deze versie van ‘Robin Hood’, een film over het met de grond gelijk maken van de titulaire swashbuckler en zijn avonturen.
Het is duidelijk dat niet alles werkt in Scotts ‘Robin Hood’. Mark Strong als Godfrey, een Engelse ridder die in het geheim samenzweert tegen Engeland met de Franse monarchie, was zelfs in 2010 een behoorlijk ongeïnspireerde schurkencast, en de film had baat kunnen hebben bij wat aanscherping. Toch is Oscar Isaac (die eigenlijk een onbekende was toen hij deze film maakte) perfect als de minachtende, wellustige prins John, en Matthew Macfadyen is net zo perfect als de gemene en onaangename sheriff van Nottingham. Op dezelfde manier kun je Cate Blanchett niet missen en weet je gewoon dat Scott de goederen gaat afleveren wanneer de pijlen beginnen te vliegen en de zwaarden beginnen te ratelen in de enorme gevechtsscènes.
Die actie kostte ook een aardige cent. Scotts “Robin Hood” had een budget van $200 miljoen (marketingkosten niet meegerekend) en wist in de theaters slechts $322 miljoen binnen te halen, omdat noch de critici, noch het algemene publiek er zo enthousiast over waren. Toch zouden degenen die liever hebben dat hun Russell Crowe/Ridley Scott-joints stoïcijns, daverend en sceptisch zijn over de verhalen die we over de geschiedenis vertellen er goed aan doen om deze te streamen terwijl deze op HBO Max staat.
En ja, verdrietig, de oude Robin Hood zelf zal terugkeren (alleen niet in “Avengers: Doomsday”).
