Ryan Gosling werkte samen met Sandra Bullock voor een duistere misdaadthriller die je waarschijnlijk nog nooit hebt gezien

De misdaadthriller ‘Murder By Numbers’ uit 2002 van Barbet Schroeder is een van de vele, vele Hollywood-films die op de een of andere manier in het geheugengat zijn terechtgekomen. Het had een behoorlijk budget – $ 50 miljoen – en speelde Sandra Bullock, een van de populairste Hollywood-actrices van die tijd. Het had een behoorlijke publiciteitsdrang en kwam zelfs met een prestigieuze regisseur; Schroeder maakte films als “Barfly”, “Reversal of Fortune” en “Single White Female”. De film had ook ondersteunende optredens van beroemde acteurs Chris Penn en Ben Chaplin.

Het meest opvallend was dat dit een sterrenshow was van de toenmalige opkomende talenten Michael Pitt en Ryan Gosling. Pitt was net uit ‘Hedwig and the Angry Inch’ gekomen en Gosling vestigde zich op tv in shows als ‘Young Hercules’, dus ‘Murder By Numbers’ was voor hen beiden een stapje hoger. Ze speelden de hoofdrol in een moordmysteriefilm in de studio en mochten optreden tegenover een grote filmster. “Murder By Numbers” had alles goed.

Behalve de mensen die het zagen, toen ze het allemaal prompt vergaten. “Murder By Numbers” is pijnlijk gemiddeld. Het script van Tony Gayton bestond uit veel nummers en bracht weinig originele ideeën naar de Leopold & Loeb-riff. Wat een fascinerende karakterstudie had kunnen zijn in de hoofden van een paar tienermoordenaars, was in plaats daarvan een kant-en-klare politiefilm die midden in welk seizoen van ‘Law & Order’ dan ook niet misplaatst zou zijn geweest. De film heeft slechts een goedkeuringsscore van 30% op Rotten Tomatoes (gebaseerd op 126 recensies) en verdiende aan de kassa slechts $ 56,7 miljoen. Vreemd dat een confrontatie tussen grote sterren als Ryan Gosling en Sandra Bullock vandaag zo onduidelijk is. Het is in ieder geval te huur op Prime Video.

Het verhaal van “Murder By Numbers” weerspiegelt dit nauw ‘Rope’ van Alfred Hitchcock uit 1948dat zelf was gebaseerd op een toneelstuk uit 1929 met dezelfde titel. Ze waren allemaal geïnspireerd door de echte moorden op Nathan Leopold en Richard Loeb, die in 1924 een 14-jarige jongen vermoordden, omdat ze het gevoel hadden dat ze intellectueel superieur waren aan de meeste mensen, wat hen de toestemming gaf om te doden.

De personages van Leopold en Loeb in “Murder By Numbers” zijn Richard en Justin (Ryan Gosling en Michael Pitt), twee middelbare schoolvrienden die een intellectueel superieure houding hebben aangenomen ten opzichte van hun leeftijdsgenoten. Ze willen hun morele vastberadenheid op de proef stellen en doen dat door een jonge vrouw te ontvoeren en te wurgen en vervolgens een plaatselijke conciërge op te leiden. Ze denken dat ze ermee weg zijn gekomen, maar rechercheur Cassie Wayweather (Sandra Bullock) is met de zaak bezig. Ze vermoedt dat de moord niet zo droog en droog is als het lijkt als ze Richards voetafdruk ziet in de buurt van de plek waar het dode lichaam werd gevonden en een klein stapeltje Justins braaksel ziet; Justin was de minder moorddadige van de twee en was geschokt door de aanblik van de dood.

De plot kronkelt vervolgens van de zaak naar onmerkbare kanten. De zijplots zijn bedoeld om het drama te vergroten, maar voelen echt aan als een wiel dat draait. Justin is bijvoorbeeld verliefd op een klasgenoot genaamd Lisa (Agnes Bruckner), maar Richard verleidt haar uit wrok. We vernemen ook dat rechercheur Mayweather ooit werd neergestoken door haar ex-man en op het punt staat voorwaardelijk vrijgelaten te worden na een langere gevangenisstraf. Uiteindelijk begint Mayweather te voelen dat Richard en Justin de moord hebben gepleegd en verzamelt hij het bewijsmateriaal tegen hen.

Dit is niet een van de beste films van Sandra Bullock.

Het is verbazingwekkend hoe weinig het personage van Sandra Bullock bijdraagt ​​aan het verhaal van “Murder By Numbers” zelf. Het zou leuk geweest zijn om meer in het verleden van haar personage te duiken en meer willekeurige scènes uit haar leven te zien, die geen verband houden met de moord. Dit is echt de film van Ryan Gosling, aangezien hij de wreedste van de twee moordenaars is. Hij is amoreel en manipuleert iedereen om hem heen, vooral Justin. Gaandeweg wordt onthuld dat Richard rijke ouders heeft, dus “Murder By Numbers” wordt een los commentaar op de amoraliteit van de rijken. Een saillant punt misschien, maar ouderwets.

Zoals gezegd hielden critici niet zo van “Murder By Numbers”. Neil Smith, schrijft voor de BBCgaf de film twee sterren (van de vijf) en schreef dat de twee zogenaamd briljante moordenaars nogal dom leken en zich zeer achterdochtig gedroegen. Hij hield van Goslings optreden, maar zei ook dat “het niet genoeg is om de film te redden van zijn numerieke plot en belachelijk overdreven climax.”

Gaat in tegen de publieke opinie was Roger Ebert die de film drie sterren gaf (van de vier)en schreef dat het karakter van Sandra Bullock eigenlijk complex en interessant was. Zijn recensie luidde:

“Bullock doet hier uitstekend werk door haar natuurlijke sympathie tegen te gaan, door een personage te creëren dat je leuk wilt vinden, en alsof ze niet zo verdrietig, raar en introvert was. Ze stort zich niet zozeer op politiewerk omdat ze toegewijd is, maar omdat ze afleiding nodig heeft, bezig moet blijven en goed is in het veiligstellen van haar waarde.”

Maar voor het grootste deel gleed “Murder By Numbers” weg en liet niet veel sporen achter. Het was een opstapje voor iedereen in de cast, die allemaal naar grotere en betere dingen zouden gaan.