Sarah Jessica Parker bij de uitreiking van de Golden Globes, en net als dat einde

“Het voelt als een leesteken dat passend voelt”, vertelde Sarah Jessica Parker de dag voordat ze het ontving aan The Times Carol Burnett Award van de Golden Globes. ‘Niet dat ik dit überhaupt zou krijgen.’

Er is de kenmerkende zelfspot die ze deelt met Carrie Bradshaw, haar meest onuitwisbare personage, die ze het grootste deel van drie decennia speelde, eerst in ‘Sex and the City’, dat eind jaren negentig en begin jaren 2000 zes seizoenen op HBO te zien was, en vervolgens in de reboot ‘And Just Like That…’, die vorig jaar eindigde.

De Carol Burnett-prijs, uitgereikt tijdens ‘Golden Eve’, die donderdag werd uitgezonden als onderdeel van de ‘Golden Week’-vieringen van de Globes, beloont excellentie op televisie, die voor Parker verder reikt dan het universum van ‘Sex and the City’ en naar rollen in ‘Square Pegs’, ‘Glee’ en ‘Divorce’. Sterker nog, ze begon op 8-jarige leeftijd als de titulaire ‘Little Match Girl’ op NBC’s ‘Young People’s Specials’.

Parker grijpt de kans aan “om gedwongen te worden terug te kijken op de afgelopen 52 jaar en voor altijd de gezel te koesteren, in veel opzichten, de carrière die ik heb kunnen hebben” – ook al is ze een beetje afgeschrikt door het vooruitzicht.

Naast het ontvangen van de Globes-onderscheiding, bracht Parker in 2025 door met het beoordelen van de Booker Prize, waarvoor ze 153 boeken las. Ze heeft ook een productiebedrijf, Pretty Matches, dat “And Just Like That…” en het nieuwe vervolg “The Family Stone” produceerde.

Dit interview is licht bewerkt en ingekort voor lengte en duidelijkheid.

Het is een belangrijk jaar voor je geweest met het laatste seizoen van ‘And Just Like That…’ en de jury van de Booker Prize. Dit moet een goede manier zijn om het af te sluiten met de Carol Burnett Award.

Het is geen typische boekenlegger, dat is zeker! Ik voelde me erg tevreden en dankbaar voor het jaar. Het is buitengewoon en ik ben diep vernederd. Het is een mooi en genereus gebaar van de Golden Globes.

Heb je Carol Burnett zien opgroeien? Had ze een grote invloed op jou?

Dat heb ik gedaan. In mijn jonge jaren hadden we geen televisie. Ik nodigde mezelf uit bij een vriend thuis die een televisie had en stemde op zaterdagavond af op CBS voor hun line-up, die begon met Carol Burnett. Ik wilde mijn vriendin bellen en vragen of ik Carol Burnett kon komen opzoeken. Ze was een groot deel van mijn jeugd. Ze was een soort toegangspoort tot uitzonderlijke komedie – fysieke komedie, intellectuele komedie en een prachtige absurditeit, maar ook vaak, op verrassende manieren, behoorlijk hartverscheurend. Ze was en blijft een van de grote stripfiguren.

Mijn ouders ontmoetten elkaar in een productie van ‘Once Upon a Mattress’, en ik speelde die rol op Broadway in de eerste heropleving na (Burnett’s) stermakende rol in 1967 als Winnifred. Ik ben opgegroeid met het luisteren naar het castalbum. Ze is op veel manieren in mijn leven geweest. Ze is (voor mij) al tientallen jaren een enorm invloedrijke persoon, zowel op als buiten het scherm.

Heb je Carol al eerder ontmoet of met haar samengewerkt?

Ze kwam om “Once Upon a Madras” te zien, dus ik ontmoette haar toen, maar verder heb ik niet de kans gehad om met haar samen te werken. Ik ben al die jaren een bewonderaar van haar geweest, net als miljoenen anderen.

Je hebt al zes Golden Globes ontvangen voor je werk aan ‘Sex and the City’. Wat betekent het voor u dat u deze prijs voor carrièreprestaties voor uitmuntendheid op televisie ontvangt?

Ik ben begonnen bij de televisie. Mijn eerste rol was als Little Match Girl toen ik 8 jaar oud was voor NBC. Vroeger deden ze hun “Young People’s Specials”, gelukkig voor mij, vanuit Cincinnati, Ohio. (Parker werd geboren in Ohio.) Deze nogal getalenteerde regisseur genaamd Tom Robertson schreef en regisseerde deze ongelooflijke ‘Young People’s Specials’. Toen ik 8 was, stond ik in de rij met 500 andere kleine meisjes bij ons plaatselijke NBC-filiaal in het centrum van Cincinnati, deed auditie en kreeg de rol. Op dat moment kon ik het gevoel begrijpen dat ik had over het acteur zijn. Het was 52 jaar geleden!

Ik heb het gevoel dat ik een zeer gelukkige, zwaarbevochten, ongelooflijke carrière heb gehad. Ik heb de kans gehad om met enkele van de groten te werken – acteurs, regisseurs, schrijvers – en met een aantal van de geweldige jonge talenten die opkomen; allerlei verschillende mensen uit verschillende plaatsen spelen en verschillende levens leiden en wonderbaarlijk verschillende hoop en dromen hebben. Als je erover nadenkt in een poging duidelijk te maken wat deze onderscheiding betekent, is dat op dit moment een raadsel; om gedwongen te worden terug te kijken op de afgelopen 52 jaar en voor altijd de carrière als gezel te koesteren die ik in veel opzichten heb kunnen hebben. Ik heb er zoveel liefde en creatieve uitdaging in gevonden en zoveel bijzondere mensen ontmoet.

Je hebt echt geholpen de weg vrij te maken voor veel op vrouwen gerichte televisie die we in de jaren na ‘Sex and the City’ hebben gezien. Wat betekent het om zo’n iconisch personage in zo’n iconische show te hebben gespeeld?

Het is moeilijk om nieuwe woorden te vinden om het soort dankbaarheid en geluk te beschrijven dat ik een rol speelde die zo kleurrijk was, zo interessant voor mij en die mij zoveel kansen gaf om dingen te doen die ik nog niet had gedaan, en om zo lang met de drie andere vrouwen te mogen samenwerken, wat het werk beter en zoveel spannender, leuker en belangrijker maakte. Om te fotograferen in de straten van New York – mijn geboorteplaats, een stad waar ik van hou – en om het te fotograferen op een manier die het in veel helderdere kleuren schilderde, maar een genegenheid en romantiek overbracht die nog niet eerder op televisie was geportretteerd. Ik werkte eerst samen met Darren Star en bracht daarna het grootste deel van de afgelopen 25 jaar door met Michael Patrick King als mijn productiepartner. Om HBO ons thuis en mijn professionele familie te laten zijn. Het komt allemaal neer op zulke rijkdommen. Het allerbelangrijkste is dat het doel van een acteur is om het te delen, ervoor te zorgen dat mensen het zien en er sterke, gepassioneerde gevoelens over hebben – goed en soms slecht. Om zoveel jaren met zoveel mensen contact te hebben gehad, is echt je grote hoop als acteur.

Is het een beetje bitterzoet om deze onderscheiding te ontvangen direct nadat we afscheid hebben genomen van Carrie Bradshaw?

Het voelt niet bitterzoet; het voelt als een leesteken dat passend voelt. Niet dat ik dit zou moeten krijgen, maar het voelt alsof dit fijn is om er omheen te wikkelen als een speciale tweede laag die ik nooit had kunnen voorzien of waarvan ik nooit had kunnen dromen.

Is er een kans dat Carrie Bradshaw op een bepaald moment in de toekomst weer onze schermen zal sieren?

Ik heb daar geen betrouwbare voorspellingen over. We zijn ons bewust van wat de intuïtie ons vertelt – we zullen ernaar blijven luisteren.

Het was pas de 20e verjaardag van de “Family Stone”, en helaas wij verloor de onvergelijkbare Diane Keaton het afgelopen jaar nog een baanbrekende cabaretier. Wat waren uw gevoelens toen u het nieuws hoorde?

Vernietigd. Voor haar familie, voor de films die ze nog moest maken, voor haar algemene aanwezigheid in ons leven. Dankzij sociale media kregen we meer van haar te zien. Het was zo’n enorm verlies dat diep gevoeld werd vanwege haar spectaculaire filmcarrière, maar ook door de manier waarop ze met nieuwsgierigheid en plezier naar de wereld keek. Ze was een heel bijzonder persoon, dat heb ik altijd gevoeld, maar toen ze overleed was er een gelegenheid om dat te zeggen. Ik heb meer dan eens met haar samengewerkt, maar vooral aan ‘The Family Stone’, om haar werk te zien, wat iets voor haar betekende, dat ze erom gaf en het serieus nam, maar ook de tijd vond om gek, provocerend en nieuwsgierig te zijn en altijd iets heel waardevols op het scherm te creëren.

Is er iets dat je kunt vertellen over het vervolg op ‘The Family Stone’?

We zijn al aardig ver. Ik vond het geweldig om met (regisseur) Tom Bezucha te werken. Het moeilijkste deel zal het uitzoeken van ieders schema’s zijn. En hoe te bestaan ​​zonder Diane. Haar aanwezigheid zal ongetwijfeld op een zeer grote manier gevoeld worden.

Laten we het hebben over uw literaire afdruk, SJP Lit. De boeken die je de afgelopen tweeënhalf jaar hebt gepubliceerd, zijn allemaal zo verschillend. Hoe kies je welke boeken je wilt publiceren?

Het is een puur emotionele reactie. Je krijgt om 14.00 uur ’s middags een script en je weet dat je het beter snel kunt lezen, zodat je mee kunt bieden. Ik voel me gedwongen om te concurreren als een boek aanvoelt als een geheel nieuwe stem, een verhaal dat ik nog niet heb gehoord, een plek waar ik nog niet ben geweest, mensen die ik niet ken, vaak geschreven door debuutauteurs die zulke vaardigheden hebben, en je kunt gewoon hun carrière over tien jaar voelen, en je weet gewoon dat ze een van de grote Amerikaanse stemmen zullen worden. Of een stem uit een ander deel van de wereld. Elk boek waar ik verliefd op ben geworden. Literaire fictie heeft mijn bijzondere interesse, dus ik publiceer bijna uitsluitend literaire fictie, maar niet uitsluitend.

Ons nieuwste boek, ‘I Am You’, werd deze week twee keer in de New York Times genoemd als ‘de meest weelderige fictie’ en als beste boek van de week. Ik stapte in het vliegtuig (om naar Los Angeles te gaan voor de Golden Globes) en een vrouw hield me tegen om te zeggen dat ze ‘I Am You’ moest lezen in het vliegtuig! Als je merkt dat lezers voelen wat jij voelde toen je het voor het eerst las, is dat zo spannend. Wanneer ze voor het eerst een auteur ontmoeten en zulke toegewijden worden, bij hen blijven en naar meer verlangen. Ik zoek dat allemaal. Ik moet ervoor vechten. Ik moet het opnemen tegen alle grote uitgevers, dus het is erg moeilijk om te concurreren. Maar ik zal het altijd proberen.

En als je het dit jaar nog niet druk genoeg had, jureerde je ook nog eens de Booker Prize. Hoe was die ervaring?

Het was een van de geschenken van het leven. Het was spannend en ontzettend eng. Elke maand werd dit pakket boeken geschreven door enkele van de belangrijkste namen in de fictie, en vervolgens door al deze nieuwe stemmen. Ik zat diep in een heel bijzonder verhaal. Het was pijnlijk om boeken weg te moeten laten gaan. Het voeren van deze beraadslagingen met de andere vier juryleden – onder leiding van Gaby Wood, een oogverblindende, spectaculaire mens die ik heb leren kennen, liefhebben en respecteren en waar ik zoveel van heb geleerd – was een van de meest opwindende oefeningen die ik ooit heb gedaan. Ook al waren er momenten dat ik dacht dat ik de reflectiedeadline niet zou halen, toch deed ik dat altijd: ik kon me niet achterin de klas verstoppen! Naar maak de winnaar bekend op 10 november en om in de kamer te zijn met alle genomineerden op de shortlist, die allemaal zulke tijdloze, uiterst unieke verhalen hadden geschreven, en het was een van de meest opwindende avonden van mijn leven om ze te mogen vertellen.

Kun jij voor de lol lezen tussen de Booker Prize en SJP Lit?

Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik wenste dat ik iets anders kon lezen. Als je een gulzige lezer bent, net als de rest van ons (die de Booker Prize heeft beoordeeld), is het een contract om te zeggen dat je de komende tien maanden alleen kunt doen waar je het meest van houdt. Ik ervoer elke eerste pagina als een en al optimisme, een en al potentieel, een en al hoop. Zelfs als een schrijver tekortschiet, wil ik die tijd niet terug. Het is geen last.

Zou jij ooit zelf een boek schrijven?

Ik denk niet dat ik dat talent heb. Ik heb de discipline niet. Ik kan niet zo lang alleen in een kamer zijn. Ik ben een van de acht kinderen, dus er was altijd chaos en activiteit in de buurt. Ik heb drie kinderen. Ik zou zelfs nooit in mijn eentje mijn tanden kunnen poetsen. Ik moet altijd bij andere mensen zijn. Ik weet niet hoe (schrijvers) het doen. Als je The Booker beoordeelt, kun je echt begrijpen hoe moeilijk het is om een ​​goed boek te schrijven.

Je “And Just Like That…” collega’s Cynthia Nixon en Kristin Davis keren terug naar het podium met respectievelijk “Marjorie Prime” en duiken in de wereld van de podcasts met “Are You a Charlotte?”. Zien we jou binnenkort weer op het podium of podcasten?

Volgend jaar weet ik nog niet. Er zijn een paar films waarvoor ik me heb aangemeld, dus die zullen waarschijnlijk als eerste plaatsvinden. Er is een stuk dat mijn man (Matthew Broderick) en mij moeten doen. Podcasts, ik weet het niet.