Rook maakt een ondraaglijke start. De Apple TV+-thriller, beladen met procedurele clichés, volgt een niet bij elkaar passend wetshandhavingsduo dat twee productieve brandstichters opspoort. Dave Gudsen (Taron Egerton) is een onderzoeker naar brandstichting met een afstandelijke stiefzoon en literaire ambities. Zijn nieuwe partner: rechercheur Michelle Calderone (Jurne Smollett), een voormalige marinier die bij een meerdere slaapt. De aanvankelijke opwinding maakt plaats voor een dronken band. Pretentieuze stilistische keuzes verergeren de luie opzet. Afleveringen beginnen met woordenboekdefinities van thematisch passende woorden zoals transmogrificatie en om een of andere reden woede op titelkaart. Er zijn kunstmatige beelden van een golvend vuur. Een trieste Thom Yorke de soundtrackcredits van het nummer. In de voice-over maakt Dave afgezaagde opmerkingen over de vernietigende kracht van vuur.
Na twee eindeloze afleveringen reset een bom de show, waarbij enkele van de ergste excessen worden verwijderd en andere in een context worden geplaatst. Rook beheersbaar wordt. Toch omarmen de anderen, als ze minder vervelend zijn, bijna net zo moe als ze wegzwaaien van een gewelddadige reeks stijlfiguren. Een nieuwe kritiek op onrechtvaardig wit machismo komt meestal over als een oppervlakkige actuele hook.
Zoals zoveel teleurstellende Apple TV+-projecten, van Nicole Kidman‘S Brullen naar Billy Kristallen Voorserie vervangt grote namen voor kwaliteitscontrole. Losjes gebaseerd op de true crime-podcast Vuurwantshet is ontwikkeld door een van Hollywood’s favoriete schrijvers, Dennis Lehane (Shutter-eiland, Mystieke rivier), die ook op het schrijverspersoneel zat De draad en regisseerde Apple’s goed ontvangen miniserie uit 2022 Zwarte Vogel. De cast omvat Johannes LeguizamoGreg Kinnear en Anna Chlumsky. Ntare Guma Mbaho Mwine, een hoogtepunt in de Chi En Tremegeeft een fragiele authenticiteit aan de moeilijke maar cruciale rol van een buitenbeentje in de fastfoodsector.
Maar de acteurs zijn slecht gediend met het materiaal. Kinnear wordt misplaatst als de volkse, zelfvoldane baas van de rechercheurs. Leguizamo’s karakter is te grotendeels louche, Chlumsky te flauw. In de voorhoede van het verhaal is Michelle een gedateerd, sterk vrouwelijk personage met een gruwelijke geschiedenis van trauma. Egerton, een uitvoerend producent, heeft een rol op zich genomen die zo elastisch is en zo duidelijk wordt gevormd door de behoefte aan cliffhangers van negen afleveringen, dat deze nauwelijks bij elkaar blijft.
Bevolkt door losgeslagen mannen en masochistische vrouwen en onderbroken door vurige, steeds theatrale decorstukken, Rook slaagt er niet in zijn sfeer van noirachtig nihilisme te verzoenen met zijn pogingen tot sociaal commentaar. Ondanks de schijn van subversie heeft Lehane een typische – te lange, karikaturale, gemakkelijk te bekijken maar ook vergeetbare – streaming-misdaad geproduceerd.
