Soundgarden reflecteert op de Rock Hall-inductie en nalatenschap van Chris Cornell

Soundgarden, de baanbrekende grunge-rockband uit Seattle, werd opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame in het Peacock Theatre op zaterdagavond. Voordat ze de eer van Jim Carrey accepteerden en met ‘Black Hole Sun’ en ‘Rusty Cage’ van start gingen, dacht de band samen backstage na over hun turbulente reis door de rangen van rockonsterfelijken en de blijvende impact van hun overleden frontman, Chris Cornell.

“Ik hou van de eer en ik ben erg blij voor onze fans”, aldus bassist Ben Shepherd. “Ik kan niet wachten om te spelen.”

Voor gitarist Kim Thayil schuilt er een zekere validatie in hun opname, die hij zich herinnerde uit gesprekken met Cornell. “Chris zei: ‘Herinner je je hoe jij en ik en (bassist) Hiro (Yamamato) in een kamer zaten en praatten over bands die we erg leuk vonden … en dat beïnvloedde ons samen spelen?” Het is zoiets als: ‘Nou, dit is het soort band dat we zouden moeten zijn.’ De band die dat wel doet ons Ik wil samenkomen en muziek maken.’”

De toevoeging had voor Soundgarden al lang moeten plaatsvinden. Ze werden oorspronkelijk opgericht in 1984 en groeiden gestaag naar de voorgrond van de underground indierockscene op labels als Sub Pop en SST terwijl ze door het land toerden in een rode Chevy-bus. ‘Het leek bijna op een kampeertrip met slaapzakken,’ herinnerde Cameron zich. ‘Ik weet nog dat ik deze blauwe deken meebracht om in te slapen.’

“Ik zou mijn ontbijt meenemen. Ik zou een koelkast meenemen en er ontbijtgranen en yoghurt in doen”, zei Yamamoto. ‘Deze kinderen gingen elke dag naar Denny’s. Dat kan ik niet doen!’

Nadat hij naar A&M Records was verhuisd, bracht Soundgarden in de jaren ’90 enkele van de meest innovatieve, heavy en dynamische albums van hun generatie door: baanbrekende platen als ‘Badmotorfinger’, ‘Superunknown’ en ‘Down on the Upside’. Soundgarden ging in 1997 uit elkaar, maar kwam in 2010 weer bij elkaar en hervatte het werken aan muziek en toeren.

Hoe verheugend de eer van Rock Hall ook is, de afwezigheid van Cornell – die zelfmoord pleegde na een concert in Detroit in 2017 – zorgde voor een sombere noot bij de festiviteiten. “Het is geweldig om de kracht te voelen van de muziek die we hebben gemaakt, maar het is ook extreem bitterzoet om (Chris) niet bij ons te hebben”, aldus drummer Matt Cameron. “In de weinige keren dat we deze muziek hebben uitgevoerd sinds zijn overlijden – het is maar een paar keer – geeft het kracht, maar het is ook heel erg bitterzoet.”

Ondertussen blijven de bandleden van Cornell werken aan een verzameling nummers die ze kort voor zijn overlijden met hem aan het opnemen waren. “Toen we weer aan muziek konden werken, kwam het allemaal terug op hoe krachtig muziek nog steeds is en hoe betekenisvol het nog steeds voor ons is”, zei Cameron. “Ik denk dat we het gaan doen met precies die intentie om het natuurlijk en echt te laten aanvoelen, en in deze fase van het spel zijn er enkele dingen die verrassend aanvoelen.”

De hereniging met Yamamoto – die Soundgarden rond 1989 verliet – voor de Rock Hall-show heeft de festiviteiten veel levendiger gemaakt. Toen de band tijdens de repetities in Seattle aan een van hun eerste nummers, ‘Entering’, begon, herinnerde Shepherd zich met een vleugje verbazing dat ‘het onmiddellijk klonk als Soundgarden.’

“Dat was een van die dingen waarbij ik naar YouTube had kunnen gaan en iemand anders me had laten leren hoe ik het opnieuw moest spelen”, zei Yamamoto lachend. Shepherd maakte echter een foto van het moment en stuurde deze vrolijk naar vrienden.

“We wisten niet zeker hoe het zou werken, maar Hiro kan zich zo aanpassen en is zo’n geweldige muzikant dat het vanaf het begin geweldig leek”, zei Cameron. “Veel bas, maar de band heeft altijd een behoorlijk consistente basaanwezigheid in ons geluid gehad. Het was gewoon leuk.”

Taylor Momsen treedt op tijdens de introductie met Kim Thayil en Matt Cameron van Soundgarden.

(Amy Sussman/WireImage)

Om Cornells stem tot leven te brengen in het Peacock Theatre, wendde Soundgarden zich tot een paar jonge muzikanten. Brandi Carlile en Pretty Reckless-frontvrouw Taylor Momsen. Beiden zijn echte Soundgarden-fans en vertegenwoordigen de impact van de groep op de volgende generatie muzikanten die in hun kielzog volgden. Het is iets waar ze bijzonder trots op zijn.

“Het is nog steeds verrassend, maar het stond waarschijnlijk op ons verlanglijstje en hoopte er naar uit te kijken,” zei Thayil. “Als we eerlijk zijn tegen onszelf en tegen wat we creëren en eerlijk zijn in de manier waarop we met elkaar communiceren, dan zou dit moeten gebeuren. Maar het is nog steeds een verrassing en hartverwarmend.”

“Het is leuk om een ​​bijdrage te kunnen leveren aan dat muzikale continuüm en hopelijk worden jongere generaties geïnspireerd door wat we met de band deden, namelijk zelfexpressie en samenwerking en vertrouwen op je instinct en dat soort dingen”, zei Cameron. “Ik denk dat het mooi is om door te geven aan andere jonge muzikanten.”

Over wie volgens hen Soundgarden naar de Hall moet volgen, heeft Thayil enkele ideeën. “Alice in Chains is uiteraard het eerste dat in je opkomt”, zei hij. “Ik ben verrast om te horen dat deze zes mensen niet in de Hall of Fame staan: Sonic Youth, Motorhead, Iron Maiden, Pixies, New York Dolls en Black Crows.”

‘En de Melvins!’ Cameron voegde eraan toe.