Door Chris Snellgrove
| Uitgegeven
De nieuwste aflevering van Starfleet Academie (“Come, Let’s Away”) was een glorieuze terugkeer naar de vorm van de franchise, die ons een cool plot opleverde rond onze cadetten die erin slaagden een oud Starfleet-schip, de USS Myazaki, opnieuw op te starten. Het vaartuig wordt nu verlaten omdat het gebruik maakte van een experimentele nieuwe vorm van voortstuwing, bekend als een singulariteitsaandrijving, die een reeks opeenvolgende mislukkingen veroorzaakte. In de aflevering werd echter niet echt ingegaan op hoe deze technologie verschilde van de traditionele warpdrive, en dit bracht een klassieke vraag in de fandom naar voren: waarom werden de Romulanen getroffen door de gebeurtenissen van Burn?
Het gaat allemaal terug naar Star Trek: de volgende generatiewaar afleveringen als “Face of the Enemy” onthulden dat de Romulans hun ruimteschepen aandrijven met een kwantumsingulariteitsdrift. Kortom, in plaats van een traditionele warpaandrijving gebruiken ze een door de mens gemaakt zwart gat om met snelheden sneller dan het licht door de melkweg te reizen. Hoe cool het ook is, TNG heeft nooit echt uitgewerkt hoe dit zou moeten werken, en fans vergaten dit over het algemeen allemaal tot het derde seizoen van StarTrek: Ontdekking.
Wanneer goede technologie slecht wordt
Nadat Discovery naar de 32e eeuw was gereisd, ontdekten ze dat de Federatie een gedecimeerde versie was van haar vroegere zelf. De belangrijkste reden hiervoor was de Burn, een gebeurtenis waarbij dilithium door de hele Melkweg plotseling inert werd. Actief dilithium voorkomt dat materie en antimaterie met elkaar botsen ruimteschepen (onder andere) dus toen het eenmaal inert werd, explodeerden talloze ruimteschepen als gevolg van onmiddellijke breuken in de warpkern.
Zelfs vóór de verbranding werd dilithium schaars, dus begon de Federatie te experimenteren met andere vormen van voortstuwing. Een van die alternatieven was de Pathway-aandrijving, die uiteindelijk een standaardalternatief werd voor zowel de warpaandrijving als de sporenaandrijving van Discovery. De Starfleet Academie De aflevering “Come, Let’s Away” introduceerde het feit dat de Federatie aan haar eigen singulariteitsdrift werkte, waardoor een vraag die Discovery-fans al jaren stellen opnieuw oplaait: waarom werden de Romulans überhaupt getroffen door de Burn?
Wat wisten de Romulanen?
Ontdekking gaf een soort happy end aan de Romulans en liet zien dat ze na vele millennia eindelijk herenigd werden met de Vulcans (de missie van Spock is eindelijk voltooid!) Maar de show maakte ook duidelijk dat de Romulans net zo beïnvloed werden door de Burn als de Federatie en (zoals we later ontdekten) het Klingon-rijk. Dit bracht fans begrijpelijkerwijs in verwarring omdat De volgende generatie stelde vast dat Romulans singulariteitsdrives gebruiken in plaats van warpdrives, wat impliceert dat ze geen dilithium gebruiken en daarom tegen de verbranding hadden moeten worden beschermd.
Fans blijven om vele redenen discussiëren over de vraag of de Romulans wel of niet afhankelijk zijn van dilithium, waaronder het feit dat TNG ons niet veel heeft verteld over de singulariteitsdrift. Het is heel goed mogelijk dat ze dilithium gebruiken, maar op verschillende manieren; Het kan bijvoorbeeld worden gebruikt om de singulariteit te bevatten. Bovendien weten we van Star Trek: Nemesis dat Romulans dilithium winnen, en zelfs als ze het eenvoudigweg voor andere doeleinden zouden kunnen gebruiken (zoals de Klingons het gebruiken om planeten van energie te voorzien), impliceert dit feit dat het op de een of andere manier nog steeds belangrijk is voor de interstellaire reizen van Romulans.
Oude controverses weer online brengen
Maar nu heeft de Starfleet Academy-aflevering “Come, Let’s Away” dit mysterie nieuw leven ingeblazen. In het verleden waren fans bereid (min of meer) te accepteren dat Burn de Romulans beïnvloedde, omdat ze op de een of andere manier dilithium moesten hebben gebruikt op manieren die onbekend waren bij de Federatie. Daarom zou de singulariteitsdrive net zo kwetsbaar zijn voor Burn als een traditionele warpdrive.
Maar de Federatie, die werkt aan haar eigen singulariteitsdrift als alternatief voor warpdrive, impliceert dat deze technologie zou werk in een post-Burn-sterrenstelsel. Dit leidt ons tot een soort leerparadox: als de drang naar singulariteit immuun is voor de verbranding, waarom werden de Romulans dan überhaupt getroffen? Maar wiens singulariteitsdrijfveren zijn niet immuun voor de verbranding (en daarom nog steeds afhankelijk van dilithium), waarom doet de Federatie überhaupt de moeite om deze technologie te onderzoeken?
Tot nu toe lijkt het er niet op dat we snel antwoorden zullen krijgen, en dat is prima: in “Come, Let’s Away” is de singulariteitsdrift meer een MacGuffin om de plot in beweging te houden dan een belangrijke nieuwe toevoeging aan de geschiedenis van Star Trek. Bovendien maakt het deel uit van misschien wel de beste aflevering van Starfleet Academieeen die romantiek, actie en spanning met groot succes in evenwicht brengt. Gezien de keuze tussen langs oude kennis fluiten of oude kennis verpesten (zoals bijna alle Klingons naar de hel sturen bij een ramp buiten het scherm), is het eerlijk om te zeggen dat de meeste fans graag zullen leren fluiten!
