Stephen King heeft vele, vele, vele boeken geschreven en is een van de beroemdste en meest productieve auteurs ter wereld. Zijn werk heeft niet alleen talloze andere schrijvers geïnspireerd, maar ook tal van bewerkingen en hommages.
Op de een of andere manier vindt King tussen het schrijven van talloze fictiewerken ook tijd om van het werk van anderen te genieten. De auteur is een fervent fan van films en tv in het algemeen en deelt zijn aanbevelingen vaak op sociale media, of dit nu wel of niet betekent prijst horrorfilms zoals “The Black Phone” van Scott Derrickson of vestigt de aandacht op grote actiefilms, blockbusters en zelfs indiefilms of internationale projecten.
Een van de titels die King heeft genoemd is ‘Dark’, een doordachte sciencefictionshow op Netflix die nogal moeilijk te begrijpen kan zijn. Zoals de auteur verder ging met schrijven Twitter/X“‘DARK’ (Netflix) is donker en complex… en… ja… heel Duits. Geweldige show. Als je in de war raakt, ga dan naar MetaWitches en bekijk de samenvattingen van Metacrone. Gedetailleerd en nuttig.”
“Dark” is inderdaad een “zeer Duitse” streamingserie. De serie, gemaakt door Baran bo Odar en Jantje Friese, volgt vier families in de fictieve stad Winden, Duitsland, terwijl ze een tijdreiscomplot ontrafelen dat generaties omspant nadat een plaatselijk kind op mysterieuze wijze is verdwenen.
Zo begint het tenminste. ‘Dark’ begint als de Duitse versie van ‘Stranger Things’ maar het is eigenlijk een show over het onderzoeken van de existentiële betekenis van tijd en de impact ervan op mensen, ook al gaat het verhaal over paradoxen en parallelle werelden. Het is een adembenemend, tijdspringend spektakel.
Netflix’s Dark is een behoorlijk wilde show
Het is gemakkelijk te begrijpen waarom Stephen King ‘Dark’ waardeerde. De show deelt het vermogen om samen met de schrijver een griezelig gevoel van sfeer en kennisopbouw te creëren. Het begint met een zelfmoord door op te hangen en wordt vanaf daar op de een of andere manier nog somberder. Er verdwijnen kinderen uit het slaperige Duitse stadje Wilden, en als er een lichaam opduikt, is dat van een jongen uit een ander tijdperk. Een van de vermiste kinderen gaat zelfs terug in de tijd en ontmoet jongere versies van zijn ouders en andere stadsmensen. Het is als een deprimerende en veel donkerdere versie van “Back to the Future”.
“Dark” is ook behoorlijk expressionistisch en richt zich meer op het bepalen van de sfeer dan op het geven van snelle antwoorden op de mysteries ervan. Terwijl je ernaar kijkt, krijg je het gevoel dat er altijd iets vreselijks op de loer ligt, net buiten het zicht. Meer nog, de makers Baran bo Odar en Jantje Friese weten echt hoe ze een meeslepend (hoewel ingewikkeld) mysterie moeten creëren op een manier die suggereert dat ze al die tijd wisten waar ze heen gingen, met elke beloning en aanwijzing die komt net op het moment dat je je geïrriteerd begint te voelen.
Dit is geen show die dingen beschrijft of je hand vasthoudt. Het moedigt je eerder aan om de diepere thematische betekenis ervan voor jezelf te ontcijferen. Op dezelfde manier roept de serie elk seizoen alleen maar meer vragen op, en de laatste reeks afleveringen komt tot een verbluffende conclusie die er nog steeds in slaagt het grotere verhaal enigszins af te ronden.
Zo goed als “Dark” is, helaas, Netflix heeft de vervolgreeks “1899” van Odar en Friese na slechts één seizoen geannuleerd. Toch houdt niets je tegen om het op de dienst te streamen zolang het beschikbaar blijft, samen met “Dark” zelf.
