‘Strangers’ van Belle Burden is een must-read en binnenkort een must-watch met Gwyneth Paltrow

Het is vaak het geval dat we (om de zin van Joan Didion enigszins te veranderen) onszelf verhalen vertellen om van te houden, en dat we ons eigen opgeruimde verhaal creëren terwijl we gevaarsignalen en verborgen struikelblokken opmerken die een relatie kunnen ontrafelen. Liefde is irrationeel en staat los van de rede, wat verantwoordelijk kan zijn voor het echtscheidingspercentage van bijna 40% in dit land; we herkennen vaak de haarlijnen als het te laat is, als het geloof is opgelost en de harde waarheid wordt onthuld.

Dat was het geval met Belle Burden. Ze was een bevoorrecht kind, de dochter van Carter Burden, een telg uit Vanderbilt en mediamanager, en Amanda Burden, dochter van Babe Paley en een invloedrijke stedenbouwkundige. Burden was als tiener een aspirant-schrijver en richtte zijn aandacht op de rechten op de universiteit, waar hij een graad in jeugd- en immigratierecht behaalde aan de New York University. Kortom, ze was een gouden kind uit een vooraanstaande familie, op weg naar succes.

Maar toen staken liefde en huwelijk de kop op, en Burdens verhaal nam een ​​duistere wending, die ze met een scherp forensisch oog beschrijft in haar levendige nieuwe memoires: “Vreemdelingen.” Een instant bestseller, “vreemden” heeft een gevoelige snaar geraakt bij lezers, zowel getrouwd als gescheiden, die de gevaarsignalen in Burdens liefdesverhaal herkennen. De memoires blijven maanden na de eerste publicatie sterk verkopen; haar gezicht siert de cover van een nationaal tijdschrift; Burden is verschenen in een golf van talkshows op televisie, waaronder ‘Goedemorgen Amerika“, en het boek heeft een nationaal gesprek op gang gebracht over huwelijk en ontrouw. Onlangs tekende Gwyneth Paltrow bij produceren en deelnemen aan de verfilming van “Strangers” voor Netflix, na een enorme biedoorlog.

“Het was geweldig”, zegt Burden over het plotselinge succes van het boek. “Ik dacht dat het een rustig boek zou zijn dat onder vrienden zou worden verspreid, en dat was genoeg voor mij.” Ze voegt eraan toe dat het nu een eigen leven leidt, vooral voor degenen die met huwelijksproblemen te maken hebben.

Burdens huwelijk eindigde als een smakeloos melodrama. Een telefoontje van een vreemdeling die Burden vertelde dat zijn vrouw een affaire had met haar man. Toen de openbaring van Burdens echtgenoot, de verklaringen dat het er niet toe deed dat hij nog steeds van haar hield. En toen, als een donderslag bij heldere hemel, vroeg Burdens man de volgende dag de scheiding aan, voordat hij voorgoed het huis verliet om bij zijn vriendin te kijken, die een flesje pillen had ingeslikt. Dit gebeurde allemaal tijdens de COVID-lockdown. Ze waren ruim twintig jaar getrouwd.

De huwelijksmemoires van auteur Belle Burden, ‘Strangers’, kende vrijwel onmiddellijk succes, waaronder telefoontjes uit Hollywood.

(Wendi Roos)

“We zitten vast in dit huis met kinderen op een eiland en we besluiten dat we therapie via Zoom willen doen”, zegt Burden. “En toen veranderde het van middernacht naar 6 uur ‘s ochtends toen hij me vertelde dat het helemaal klaar was. Het voelde allemaal volkomen krankzinnig en dat dit allemaal gebeurde tijdens de lockdown … het was het ergste dat had kunnen gebeuren.”

Het huwelijk begon als een droom. Burden ontmoette haar toekomstige echtgenoot James (geen achternaam vermeld in het boek) in een tijd waarin ze op ruwe zenuwen overleefde, wankelde door de plotselinge dood van haar vader een paar jaar eerder en probeerde haar carrière vooruit te helpen bij een vooraanstaand advocatenkantoor in New York. James was de collega van Burden, een senior medewerker die destijds, met de hulp van Burden, de beursintroductie van een internetholding verzorgde. James was superslim, nauwgezet in manier van doen en kleden, moeiteloos charmant. Hun samenwerking groeide al snel uit tot een illegale romance. Die zomer, zo schrijft Burden, was “een waas van weekenden in zijn bed en de mijne, geheime ontmoetingen achter gesloten kantoordeuren, backgammon en boormachines” op de zolder van James.

Ze verloofden zich kort daarna, gevolgd door een intieme bruiloft op het landgoed van haar moeder in Southampton. Naast de huwelijksakte tekende James een huwelijkse voorwaarden, waar de moeder van Burden op aandrong. Toen het pasgetrouwde stel een appartement in het centrum van Manhattan vond, gebruikte Burden de opbrengst van een familietrust om het met James als mede-eigenaar te kopen.

Belle Burden met haar vader, Susan en haar broer in 1976.

(Shirley last)

Kijk naar de reality-tv-clichés over blinde liefde, over het huwelijk als een sprong in het diepe. Misschien komt een passender citaat van TS Eliot: In mijn begin is mijn einde. “De snelheid van ons begin en de snelheid van ons einde, van zijn vertrek, voelden aan als bijpassende boekensteunen”, schrijft Burden. “Ze lieten me allebei het verpesten… De schakelaar ging uit, en toen ging hij uit. Hij wilde het, hij wilde mij. En toen deed hij het niet”

Burden schreef dit lang nadat het binaire karakter van haar huwelijk vanzelfsprekend werd. Maar terwijl ze erin zat, leek het meer op de spreekwoordelijke kikker in een pan met water: tevreden als de hitte zo langzaam stijgt, zo hulpeloos als het te laat wordt om eruit te springen. Naarmate de carrière van haar man vorderde, bracht hij meer tijd door in Manhattan, terwijl Burden voor het gezin zorgde in hun huis aan Martha’s Vineyard. Het huwelijk van de Burdens begon zich te nestelen in de traditionele genderrollen van huisvrouw en kostwinner, ondanks het feit dat het Burden was die hun levensstijl had gefinancierd.

Belle Burden met haar vader in 1973.

(Shirley last)

“Ik zag hem als de verzorger, en het was zo romantisch”, zegt Burden. “En hoe langer het duurde, hoe meer ik mezelf ervan overtuigde dat ik de economie niet kon begrijpen, wat absurd is omdat ik bedrijfsjurist ben. Alles draaide om zijn werk en zijn loopbaanontwikkeling, en dat gebeurt zo vaak bij mannen, waar de carrière van de man het belangrijkste in een gezin wordt. En het wordt veel gemakkelijker om de eigen talenten en passies uit het oog te verliezen.”

De familie-erfenis van Burden werd verbroken door ontrouw en een laissez-faire houding, althans in de publieke sfeer, tegenover mannen die zich slecht gedroegen. “Mijn jeugd werd bepaald door twee echtscheidingen”, zegt Burden. “Mijn vader en moeder scheidden toen ik twee was, en mijn moeder en stiefvader scheidden toen ik twaalf was. Het was geen ongelukkige jeugd, ik was bevoorrecht, gezond en goed opgeleid. Maar het was eenzaam.” Burdens grootmoeder Babe Paley, een prominente socialite uit New York, was getrouwd met William Paley, de oprichter van CBS en een seriële flirter. Uit fatsoensoverwegingen – Paley was een van de machtigste mediapasja’s van de twintigste eeuw – werd zijn onbezonnenheid stil gehouden.

Belle Burden met haar moeder in 1975.

(William S. Paley)

Burden internaliseerde dit patroon om het belang van de pater familias op de voorgrond te plaatsen ten koste van echte intimiteit, om de schijn op te houden ondanks de persoonlijke pijn. “Ik voelde tot in mijn botten… een waarde in het niet oproepen van mannen, in het beschermen van het geloof van een man in zijn eigen belangrijkheid”, schrijft Burden.

Na het uiteenvallen van hun huwelijk veranderde Burdens echtgenoot van kostwinner in overvaller. Hij gaf de voogdij over hun drie kinderen op en dreigde alle financiële steun stop te zetten. Hij kwam ook achter al hun gezamenlijke bezittingen, die Burden met haar familiegeld had gekocht. Terwijl dit alles zich afspeelde, was Burden geïsoleerd en had hij tijdens de lockdown geen toegang tot zijn ondersteuningssysteem. “Niemand kon naar mij toe komen, ik zat op een eiland en ik kende niemand”, zegt ze. “Maar de keerzijde daarvan was dat ik me een beetje kon verstoppen en mijn gezicht niet kon laten zien. Ik maakte gewoon lange wandelingen en huilde.”

Het juridische manoeuvreren duurde maanden, tot een uur voordat ze een rechtszaal zouden betreden, toen James toegaf. De eigendommen zouden van Belle blijven. Er zou financieel voor haar kinderen gezorgd worden. Er zou geen bloedige rechtszaak over bezittingen plaatsvinden. Maar al het geld dat hij tijdens hun huwelijk verdiende, wilde hij behouden.

“De verantwoordelijkheid die ik in dit alles op mij neem, is het accepteren van afstand”, zegt Burden. “Hij bestond op een afstand van mij en de kinderen, en ik heb hem niet gepusht en onze relatie nooit besproken. Maar hij bleef maar zeggen dat hij gelukkig was. Als je niet tegen iemand zegt: ‘Ik voel me ellendig en ik haat dit en dat over jou’, als je niet communiceert, is het moeilijk om te weten wat er aan de hand is. Wat de alarmsignalen betreft, klinkt het misschien belachelijk, maar ik kon het wel zien.”

Auteur Belle Burden

(Wendi Roos)

Burden is verrast door de overweldigende weerklank van haar boek en de universaliteit van de emotionele en psychologische pijn die ze tijdens haar huwelijk heeft doorstaan. Haar memoires, gedeeltelijk gebaseerd op Burdens populaire New York Times Modern Love-essay ‘Was ik met een vreemde getrouwd?’is een verzamelpunt geworden voor degenen die anders niet in staat zouden zijn geweest te verwoorden hoe traumatisch een plotselinge en onverwachte wending naar een scheiding kan zijn.

“Het is bijna alsof het nu een eigen leven leidt en zijn eigen weg gaat”, zegt Burden. “Elke dag hoor ik van zoveel lezers dat ze allemaal een deel van zichzelf in mijn boek zien. Het extraverte deel ervan – spreken in het openbaar, geïnterviewd worden – is op zijn zachtst gezegd een groei-ervaring geweest. Het vergt veel van mij; na sommige van deze dingen moet ik naar bed. Maar ik voel me verbonden met de mensheid op een manier die ik nog nooit eerder heb gehad, en dat is iets moois. “

Weingarten is de auteur van “Dorst: William Mulholland, California Water en de echte Chinatown.”