Niets over MMMMMMM voelt fris aan.
Daar hoort ook de pijnlijk ongeïnspireerde romance tussen de hoofdrolspelers bij, die zowel echte chemie als individuele charme missen om een romantisch drama als dit werk te maken, verzucht Mayur Sanap.
Het is de klassieke jongen-ontmoet-meisje-opstelling.
Ze heeft eerst een hekel aan hem, wordt dan langzaam zachter en valt uiteindelijk voor hem.
Hij stelt voor met haar te trouwen, maar ze gaat gebukt onder haar emotionele bagage. Hij komt tussenbeide om de zaken op te lossen en wint haar terug… totdat er weer een nieuwe reeks problemen opduikt.
Ze drijven uit elkaar, drijven een tijdje uit elkaar, maar beseffen dat het de bedoeling was dat ze altijd samen zouden blijven.
Deze emotionele draaimolen duurt maar liefst twee uur en 25 minuten en voelt minder als een plot en meer als een zeer letterlijke uitvoering van de uitgebreide titel van de film: Tu Meri Main Tera Main Tera Tu Meri.
Niets over MMMMMMM voelt fris aan.
Daar hoort ook de pijnlijk ongeïnspireerde romantiek tussen de hoofdrolspelers bij, die zowel echte chemie als individuele charme missen om een romantisch drama als dit te maken.
Ractic is the Ray, zeurt Anania Plays Blads.
Zij komt uit Agra, hij is gevestigd in Amerika.
Hun paden kruisen elkaar in Kroatië, terwijl ze allebei op solo-vakantie zijn.
Casual flirten gaat al snel over in volledige Bollywood-stijl pyaar vyaar tegen de achtergrond van zon, zand en strandsfeer.
Het conflict ontstaat wanneer Rumi duidelijk maakt dat ze niet met Ray kan trouwen en met hem naar de VS kan verhuizen.
De reden? ze kan haar vader, een weduwe (Jackie Shroff), niet alleen thuis laten, een gepensioneerde soldaat die te veel van zijn huis en land houdt om ooit te overwegen om ook maar te vertrekken.
Ray daarentegen is een trots moederskindje, opgevoed door zijn alleenstaande moeder (Neena Gupta), die een heel duidelijke regel oplegt: ‘Iedereen behalve een Indiaan Bah.’
Hierdoor zit het stel vast in het klassieke dilemma: óf hun ouders tevreden houden, óf het risico lopen elkaar helemaal te verliezen.
Het uitgangspunt doet er losjes aan denken Rocky en Rani Kii Prem Kahanimaar Rumi’s conflict is meer intern, dichter bij de boog van Shraddha Kapoor Tu Jhoothi Main Makkar.
In die film vreesde Tinni een aanmatigend gezin na het huwelijk, hier maakt Rumi zich zorgen over het achterlaten van haar bejaarde vader, ervan overtuigd dat de ouderlijke verantwoordelijkheden niet los kunnen worden gezien van het huwelijksleven.
Regisseur Sameer Vidwans herenigt zich met de zijne Het verhaal van Satyaprem schrijver Karan Shrikant Sharma terwijl ze een familiedrama schetsen waarin de maatschappelijke rol van de vrouw in het huwelijk centraal staat.
De film verwacht echter van ons dat we streven naar een romance waarin twee diep verliefde mensen geen verstandige oplossing kunnen vinden voor een probleem dat gemakkelijk kan worden opgelost.
Bovendien is de hele eerste helft gevuld met song-n-dance, zorgeloze romantiek die zich afspeelt in een vreemde omgeving, wat botst met de zwaardere, meer dramatische tweede helft wanneer het verhaal verschuift naar India. De personages voelen bijna onherkenbaar aan, waardoor de film aanvoelt als twee niet bij elkaar passende helften die aan elkaar zijn geplakt.
De belangrijkste prestaties zijn een andere zwakke schakel.
Ananya geeft de rol tenminste haar beste kans en laat vonkflitsen zien in wat gemakkelijk een van haar betere dramatische wendingen is.
Kartik voelt zich echter ernstig misplaatst, heeft moeite om te voelen en leunt in een geforceerde, gefabriceerde charme die nooit helemaal landt. Gelukkig bespaart de film ons de gebruikelijke ademloze monologen, die door de acteur tot een te veel gebruikt handelsmerk zijn geworden.
Als romantisch stel is hun chemie pijnlijk vlak, tot het punt waarop Ananya beter lijkt aan te sluiten bij de tube Lakme-zonnebrandcrème die ze blijft aanbrengen in een agressief voor de hand liggende productplaatsing.
Shroff en Gupta bieden niets nieuws en spelen dezelfde personages die we ze eerder hebben zien portretteren.
De film krijgt af en toe een vleugje energie van de pittige soundtrack van Vishal-Sheykhar met het pakkende titelnummer.
Het hoogtepunt is echter Hum Donowat een moeiteloos coole, klassieke Bollywood-romantische sfeer met zich meebrengt.
De film propt zelfs een medley van Hindi-liedjes tijdens een weelderige Shaadi bestellen, ook ingooien DDLJ‘S Hoe Mehndi toe te passenalleen voor Aaryan om de klassieker te verpesten met ongemakkelijke choreografie.
Tegen het einde, MMMMMMM leunt zwaar in een Imtiaz Ali-zone, echo Jab Harry ontmoette Sejal met de letterlijke zin: ‘Wat je zoekt, zoekt jou’, in de poëtische finale.
Tegen de tijd dat de tortelduifjes weer bij elkaar komen, is het publiek al verder.
Tu Meri Main Tera Main Tera Tu Meri Beoordeling Rediff-beoordeling:
