Regie: Jaspal Singh Sandhu
Acteurs: Sanjay Mishra, Neena Gupta
Beoordeling: 3 sterren
Ten eerste zou deze film gedeeltelijk een masterclass in filmacteren kunnen zijn.
Deze delen zijn redelijk lineair verdeeld over de vier beste hoofdrolspelers, die elk bijna evenveel, exclusieve schermtijd krijgen, waardoor het publiek wordt aangetrokken met hun rustig ingetogen vertolkingen gedurende de ruim twee uur durende, strakke duur van de film.
Elk van hen is op zijn minst een centrale rol in de films waardig.
Namelijk de acteurs Sanjay Mishra, Naening GuopKumud Mishra, Amitt K Singh. De laatste is een jonge, zelfverzekerde rechercheur die de verdwijning en mogelijke moord onderzoekt van een spraakmakende gevangene in een gevangenis, waar Kumud een kasteïstische, rustige gevangenbewaarder speelt.
Het middelpunt van de aandacht is het personage van Neena Gupta, die al tientallen jaren achter de tralies zit en onderweg bevriend is geraakt met een rustige gevangenisfunctionaris, namelijk Sanjay Mishra!
Tussen deze topprestaties door is de opzet fantastisch. Hoe zit het met de uitbetaling?
Toegegeven, er zijn verschillende passages waarin je merkt dat je negeert wat er op het grote scherm gebeurt en in plaats daarvan naar je tweede scherm overschakelt.
Er gebeurt heel weinig op het vlak van de plot.
Dat gezegd hebbende, een beeld als dit werkt/blinkt niet zozeer uit vanwege het verhaal zelf, maar wel vanwege het vertellen ervan. Zoals dit. Vadh 2 is duidelijk een vervolg. In die zin dat alleen de twee hoofdrolspelers terugkeren.
Voornamelijk, Sanjayzoals de rustig briljante Shambhu Nath Mishra – ziet er net zo verloren en onverzorgd uit als hij is, en is zo zichzelf dat je het publiek kunt horen reageren op elke beweging/regel van hem, zelfs als hij sowieso niets bijzonder grappigs of van groot belang zegt.
Dit is hoe Mishra Ji (Ankhon Dekhi, Kaamyaab) over het algemeen in het leven staat. Hij is zo’n oude monnik, nietwaar? Dat is ook zijn favoriete drankje. Zo ook voor de andere rumdrinkers in deze ensemblecast.
Er is een deel waarin Sanjay’s personage Neena vertelt hoe zijn vrouw, dat is zij eigenlijk, was overleden; zijn zoon was overleden en had zijn ouders met een grote schuld achtergelaten om hem in het buitenland te vestigen.
Dat is het verhaal van OG Wat (2022), eveneens geregisseerd door Jaspal Singh Sandhu (samen met Rajeev Barnwal), dat af en toe enorm overdreven aanvoelde voor een realistische spannende thriller in een kleine stad.
Je hoeft het niet te zien om hiervan te kunnen genieten. Schrijver-regisseur Sandhu heeft een nieuwe poging gewaagd met de personages en het script, laat staan met het opbouwen van de wereld.
Het begint met het toerismelogo van Madhya Pradesh (MP), wat het voor een toerismebureau een vreemde film maakt om te ondersteunen. Het speelt zich volledig af in een zila-/districtsgevangenis, vermoedelijk in een klein stadje genaamd Shivpuri, met alle schurken, criminelen voor wie niemand MP zou moeten bezoeken.
Ik vermoed dat de film is opgenomen in de gevangenis van Bhopal. Dat was ook de locatie van de Netflix-serie, Zwart bevelschrift (2025), eveneens gelegen op het terrein van een gevangenis.
Het bot van de connectie is de onbezonnen, onoprechte zoon van een MLA (Akshay Dogra), wiens heerschappij binnenin oppermachtig is. Niemand kan deze slechterik in toom houden. Hij is de man die vermist is uit de gevangenis, of mogelijk dood is.
Hier is echter het voor de hand liggende probleem. Dit is een whodunnit waarbij je medelijden hebt met de man vanwege wat hem is aangedaan.
Zeker, moord is illegaal. Vandaar dat de rechercheur de zaak onderzoekt. De kijker is deze politieagent altijd twee stappen voor. De publieksrechten zijn voltooid.
Het woord vadh zelf impliceert het overwinnen van het kwaad in de context van een goede zaak. De vraag is simpelweg hoe/wanneer/waarom.
Dit genre gebruik je bijvoorbeeld in de vorm van Drishyam, wat eigenlijk de obsessie van een schrijver/kijker is met een onoplosbare misdaad of een perfecte moord als het ware.
Over Drishyam gesproken, het is in orde driequelMalayalam-films doen dit natuurlijk onvermijdelijk beter. Neem onder de vele voorbeelden het recentere, Kishkindha Kaandam (2024). We inhaleren dergelijke films regelmatig op OTT’s, ervan uitgaande dat dergelijke inhoud daar thuishoort.
Het is eigenlijk licht therapeutisch om in een stillere kamer te zijn, gedempte achtergrondmuziek, betere uitvoeringen wanneer de bedoeling van de ene scène naar een andere moet leiden, en om de film zelf je aandacht vast te houden met een eenvoudig verhaal.
Dat is de deugd van Vadh 2. Ik ging naar binnen nadat ik mijn verwachtingen had verlaagd. Het blijft een zeldzaam geval waarin het vervolg veel beter is.
