In ‘Vanished’, dat vrijdag in première gaat op MGM+, Kaley Cuoco speelt Alice, een archeoloog, een feit dat ze herhaalt wanneer er naar zichzelf wordt gevraagd, zonder er veel op te lijken, afgezien van verwijzingen naar Byzantijnse grotten en ‘een van de vroegste voorbeelden van christelijke eredienst’ om haar professioneel te laten klinken. Sam Claflin speelt Tom, die werkt voor een liefdadigheidsinstelling die zich bezighoudt met Syrische vluchtelingen in Jordanië; in een flashback zien we ze elkaar schattig ontmoeten op een stoffige Jordaanse weg waar hij een lekke band heeft en geen reservewiel. Alice geeft hem een lift naar het kamp; ze plagen en flirten op een bepaalde manier. Hij doet iets heroïsch in haar ogen.
Ze daten al vier jaar lange afstanden en ontmoeten elkaar, zoals Alice het beschrijft, ‘in hotels over de hele wereld’, waar ze ‘eigenlijk de hele tijd seks met elkaar willen hebben’. Momenteel zijn ze in Parijs (in een joint van $ 500 per nacht – ik heb het opgezocht). Maar Alice, die nu in Albanië werkt, heeft een baan aangeboden gekregen als assistent-professor archeologie aan Princeton, waardoor ze zich met Tom in een appartement met scholen kan vestigen en ‘een leven kan opbouwen dat van mij is, en niet alleen dat van iemand anders blootleggen’. Na een ongemakkelijk moment tekent hij en zegt: ‘Ik hou van je, Alice Monroe.’
Zou jij hem vertrouwen? Ondanks dat het script anders beweert, hebben Cuoco en Claflin niet meer chemie dan de personages op tegenoverliggende pagina’s van een kledingcatalogus. Gelukkig voor de kijker verdwijnt Tom al vroeg uit de actie – vandaar “Vanished”. Het stel reist met de trein naar Arles, waar een ander hotel op hen wacht, wanneer Tom de auto verlaat om te bellen en nooit meer terugkomt; noch is hij ergens in de trein te vinden.
Dit maakt gelukkig plaats voor de interessantere Helene (meervoudig César-winnaar Karin Viard), een behulpzame Française die als vertaler ingrijpt terwijl Alice probeert een bekwame dirigent een deur te laten openen naar een kamer waarvan hij volhoudt dat deze alleen voor werknemers is en dat regels regels zijn. (Is hij gewoon Frans, of is er iets mis?)
Ze ontmoeten elkaar weer als Alice niet in Arles, maar in Marseille uit de trein stapt; nadat ze geen geluk meer heeft met politie-inspecteur Drax (Simon Abkarian), die volhoudt dat er pas na 48 uur iemand vermist wordt, dan met de conducteur, wendt ze zich weer tot Helene, die het voordeel heeft onderzoeksjournalist te zijn. (Ze heeft ook diabetes, wat geen enkel effect heeft op het complot, behalve dat ze het zo nu en dan stopzet, zodat ze zichzelf, nogal dramatisch, een snelle injectie insuline kan geven. Zoals Drax die smeekt omdat hij te laat is om zijn vrouw te ontmoeten voor een tijdje. Alain Delon dubbele functie, het is een bekrompen zaak die tot doel heeft karakter te suggereren.) Samen plagen ze elkaar en volgen ze aanwijzingen als Alice beseft dat er meer nodig is dan af en toe een flitsende romantische affaire om iemand echt te leren kennen, en Helene komt dichter bij een groot verhaal.
Geregisseerd door Barnaby Thompson, wiens credits voornamelijk bestaan uit het produceren van (“Wayne’s wereld”, “Specerijenwereld”), en geschreven door zijn zoon Preston – samen maakten ze de film ‘Pixie’ uit 2020 – begint de serie met een flits vooruit van Alice die voor haar leven vlucht uit een raam op de bovenste verdieping, wat duidt op toekomstige actie. En dat zal inderdaad zo zijn, wat leidt tot een climaxscène waarvan ik denk dat het niet de bedoeling was om mij aan het lachen te maken, maar dat wel deed, en die een van de confronterende clichés van de moderne cinema uitvergroot. Veel van de uitvoeringen en plotpunten van de show (hoewel niet die specifieke) zijn te vinden in het werk van Alfred Hitchcock – van wie je je misschien herinnert dat hij al een film genaamd “The Lady Vanishes” uit een trein heeft gemaakt – hoewel ze nieuwe kleren hebben gekregen om te dragen. Maar waar Hitchcock nooit lang heeft gewacht om je te laten zien wanneer een personage niet was wat ze leken, wordt die informatie hier bijna tot het einde achtergehouden, met wat extra wendingen onderweg om je in verwarring te houden.
Cuoco (ongebruikelijk brunette hier) is in veel dingen goed geweest, vooral haar hilarische, winnende beurt als Penny in twaalf seizoenen van “De oerknaltheorie” en meer recentelijk als de hallucinerende alcoholische heldin van “De stewardess”, maar ze voelt zich hier niet op haar plaats. Ze is niet goed gediend met de voetgangersaansturing en dialoog, maar komt eerder over als een persoon die een persoon speelt dan als de persoon die zij speelt. Misschien voelen de Franse acteurs zich dankzij hun accenten reëler; Frankrijk ziet er zoals gewoonlijk goed uit.
