Geschiedenis: Agnes en William Shakespeare bouwen met hun drie kinderen een rustig gezinsleven op op het platteland van Engeland. Wanneer hun jonge zoon Hamnet sterft, verandert het verlies hun huwelijk en vormt het stilletjes het schrijven van Hamlet.Beoordeling: ‘Hamnet’ is een historisch drama dat zich afspeelt in het Engeland van het einde van de 16e eeuw en waarin toneelschrijver William Shakespeare door een andere lens wordt onderzocht. De film bekijkt hem als echtgenoot en vader. Paul Mescal speelt William met een ingetogen aanwezigheid, terwijl Jessie Buckley neemt de rol aan van Agnes, zijn vrouw. Het verhaal houdt de focus dicht bij huis en observeert het dagelijkse leven en persoonlijke verliezen in plaats van hun prestaties. Het is vanaf het begin duidelijk dat dit geen film is over de roem of nalatenschap van Shakespeare, maar over hoe privé-rouw een leven kan vormgeven op manieren die niet altijd duidelijk zijn. De film begint rustig, met Agnes in een rustige gemoedstoestand midden in het bos, terwijl ze haar adelaar voedt. Er wordt niet geprobeerd om de kijkers meteen te imponeren met spektakel. Het nestelt zich langzaam in zijn omgeving, zodat het publiek het ritme van dit huishouden kan begrijpen voordat er iets verandert.De film begint met een ontmoeting tussen William (Paul Mescal) en Agnes (Jessie Buckley) op het platteland. Hun band voelt eerder instinctief dan dramatisch. Na het huwelijk bouwen ze samen met hun drie kinderen een bescheiden leven op: Susanna (Bodhi Rae Breatnach), Judith (Olivia Lynes) en Hamnet (Jacobi Jupe). Een groot deel van het eerste deel van de film wordt besteed aan gewone routines, huishoudelijke taken, het opvoeden van kinderen en alledaagse gesprekken. We zien de kinderen samen spelen, vragen stellen en in kleine mate afhankelijk zijn van hun ouders. Wanneer Hamnet ziek wordt en op elfjarige leeftijd overlijdt, verandert de toon onmiddellijk. Agnes is er kapot van en kan geen woorden vinden voor haar verdriet. William, die vaak weg is in Londen voor zijn werk, lijkt afstandelijk, zelfs als hij aanwezig is. Het verhaal volgt vervolgens hoe dit verlies hun huwelijk ontwricht en langzaam bijdraagt aan de oprichting van Hamlet.Wat opvalt aan ‘Hamnet’ is zijn geduld. De film laat scènes zich in een natuurlijk tempo ontvouwen, waardoor kijkers de tijd krijgen om de personages en hun wereld in zich op te nemen. Er zijn momenten waarop er aan de oppervlakte heel weinig gebeurt, en dat kan kijkers die de voorkeur geven aan een strakker verhaal, in de war brengen. De landelijke omgeving wordt niet als decoratie beschouwd; het wordt onderdeel van het emotionele landschap. Het contrast tussen het open landschap en de donkere, gesloten theaterruimtes later in de film weerspiegelt de verschuiving in Williams’ innerlijke wereld. Geproduceerd door Hollywood-zwaargewichten Steven Spielberg En Sam Mendesdeze film vermijdt ook om alles via dialoog uit te leggen, waardoor veel emoties onuitgesproken blijven. Deze keuze creëert momenten die eerlijk aanvoelen, zelfs als kijkers subtiele veranderingen in expressie en gedrag moeten opmerken.Jessie Buckley’s optreden als Agnes is het emotionele middelpunt van de film en ze is uitstekend. Ze speelt het personage als intuïtief en diep verbonden met haar omgeving. In de vroege scènes brengt ze warmte zonder overdrijving. Na de dood van Hamnet voelt haar verdriet eerder intern dan theatraal. Paul Mescal hanteert een meer ingetogen benadering als William. Zijn portret suggereert een man die privé met pijn omgaat, soms tot frustratie van de mensen om hem heen. Hij vermijdt om van William een populaire figuur te maken en presenteert hem in plaats daarvan als een onzeker en conflicterend persoon. De afstand tussen de twee personages na de tragedie voelt reëel en ongemakkelijk. Speciale vermelding verdient ook de kindacteur Jacobi Jupe, die opvalt in de rol van Hamnet. Zijn sterfscène in de film zal gegarandeerd je hart breken.Gebaseerd op de roman ‘Hamnet’ van Maggie O’Farrell, smeekt deze film om aandacht in plaats van deze op te eisen. Het biedt geen duidelijke verklaringen voor hoe kunst uit lijden ontstaat, noch biedt het dramatische confrontaties om spanning los te laten. In plaats daarvan zal het te maken hebben met de langzame veranderingen die verdriet in een gezin met zich meebrengt. Aan het einde laat de film een gevoel van intimiteit achter, alsof we getuige zijn geweest van een privéhoofdstuk in de levens van twee mensen die hun verlies proberen te begrijpen, maar vaak niet slagen. Het sluit af met een noot die eerder nadenkend dan definitief aanvoelt. Er is geen duidelijke oplossing, alleen het besef dat het leven in gewijzigde vorm doorgaat.
