Ontstoken Vrijheid om middernacht 2 een politieke agenda heeft, zullen er een paar vooroordelen in worden gelezen, afhankelijk van de connectie van wie er kijkt, merkt Deepa Gahlot op.
Het eerste seizoen van Vrijheid om middernachtgebaseerd op het boek van Larry Collins en Dominique Lapierre, ging over de achterkamertjesdiscussies en furieuze argumenten van Indiase leiders voor onafhankelijkheid van de Britse overheersing.
Het seizoen eindigde met de ondertekening van de machtsoverdracht, voorbereid door hoge ambtenaar VP Menon (KC Shankar).
Het tweede seizoen, opnieuw geregisseerd door Nikkhil Advani, behandelt Partition en de gruwelijke nasleep ervan, het onderdrukken van de opstandige houding van de verschillende maharadja’s en nawabs die hun privileges zien afnemen, de massale emigratie van mensen na Partition en de moord op Mahatma Gandhi.
De vrijheid werd verworven tegen een zeer hoge prijs.
In dit deel van het verhaal wordt Mahatma Gandhi, die zich verzette tegen de opdeling van het land, buitenspel gezet, terwijl Jawaharlal Nehru (Sidhant Gupta) en Vallabhbhai Patel (Rajendra Chawla) de strijd aangaan met een recalcitrante Muhammad Ali Jinnah (Arif Zakaria).
De onwaarschijnlijke held hier is Lord Mountbatten (zoals McGibney), die de ‘wilden’ in bedwang moet houden.
Hij krijgt eerst een onwetende Cyril Radcliffe (Richard Teverson), die protesteert dat hij een advocaat zonder geografie is, om de grens te trekken, en is vervolgens geschokt door het bloedbad dat daaruit voortvloeit.
De scènes van het doden en opstapelen van lichamen zijn moeilijk op het scherm te bekijken, ook al hebben de slachtoffers zwaardere wreedheden ondergaan.
Jinnah is absoluut onbuigzaam, of het nu gaat om de naamgeving van de twee landen, of om de post van gouverneur-generaal, die hij weigert aan Mountbatten te geven. Hij heeft haast om een moslimdeeltje (of plakjes, als je naar Oost-Pakistan kijkt) te krijgen, omdat hij terminaal ziek is. Hij stierf feitelijk in 1948, kort na de partitie.
Terwijl het geweld uitbarst in Punjab en Bengalen, proberen Nehru, Patel en Gandhi de vlammen van de haat te doven, terwijl Jinnah met verblindende ogen toekijkt, aan zijn pijp puffend, hoestend en Liaquat Ali (Rajesh Singh) berispend terwijl zijn machinaties levens en huizen verwoesten. Zijn zus Fatima (Ira Dubey) loopt rond en zorgt voor hem.
De prinselijke staten ondertekenen uiteindelijk de toetredingsbrieven, na een bittere strijd om de door moslims en hindoes gedomineerde gebieden.
Het meest omstreden is Kasjmir, met een hindoeïstische heerser, Hari Singh (Kaizaad Kotwal) en een moslimmeerderheidsbevolking.
Pakistan stuurt zijn leger vermomd als stamleden om het land van Kasjmir binnen te vallen, en terwijl Indiase soldaten worden afgeslacht op onherbergzaam terrein en in verschrikkelijke weersomstandigheden, zelfs als ze de indringers buiten houden, roept Nehru de VN op om in te grijpen.
De gevolgen van de toenmalige politieke actie zijn tot op de dag van vandaag voelbaar.
Een deel van de speeltijd in de zevendelige afleveringen – met echte beelden ertussen – wordt besteed aan het lijden van de mensen.
Madal Pahwa (Anurag Thakur), die alles verloor tijdens Partition, probeert een mislukte moordaanslag op Gandhi, terwijl een andere man in Bengalen (Abhishek Banerjee), op moordpartij om de brute moord op zijn zwangere vrouw te wreken, zijn armen naar beneden gooit voor een zwakke Gandhi.
Vanuit het huidige perspectief, waarin verschillende verhalen en theorieën de ronde doen, wordt Nehru gezien als een onvolwassen leider die gevoelig is voor driftbuien, terwijl een pragmatische Patel doet wat nodig is om de Indiase belangen voor ogen te houden.
Jinnah heeft helemaal geen verlossende eigenschappen, terwijl Gandhi wordt afgeschilderd als naïef idealistisch, die vastt tot de dood om de Pakistani hun economische achteruitgang te bezorgen (‘dus kopen ze wapens en vallen ons aan’, roept een beu Patel uit). Zijn volharding dwingt verschillende facties uiteindelijk om te tekenen, maar het uiteindelijke standpunt wordt in ondraaglijke details weergegeven.
De achtergrondmuziek van Ashutosh Phatak is meedogenloos, alsof het publiek voortdurend moet worden aangespoord om correct te reageren op historisch gelach en glorie op het scherm.
Het productieontwerp is prachtig, de grootse interieurs een lust voor het oog, net als de historische kostuums
Abhinandan Gupta’s bewerking van het boek, geschreven door een groot team van schrijvers, omvat veel, maar voelt toch uitgesponnen aan, misschien omdat sommige afleveringen meer tijd en aandacht krijgen.
Chirag Vohra heeft hard gewerkt om Gandhi te spelen, ondanks de lastige protheses.
Nehru heeft een kaal hoofd, maar de strakke huid van een jonge man.
Alleen Arif Zakaria’s havikachtige Jinnah en Rajendra Chawla’s vaste Patel zien er goed uit.
Als de serie een politieke agenda heeft, zullen er een paar vooroordelen in worden gelezen, afhankelijk van de connectie van wie er kijkt.
Wat het echter wel zou moeten benadrukken, is leren van fouten uit het verleden en deze niet herhalen.
Aan het begin van de serie wordt een nieuw ontworpen Indiase driekleur ontvouwd en wordt duidelijk gemaakt dat de kleuren niet voor verschillende religies staan.
Vrijheid om middernacht 2 streamt op SonyLIV.
Vrijheid om middernacht 2 Beoordeling Rediff-beoordeling:
