Waarom Tejaswini Kolhapure 3 jaar thuis zat

‘Ik wil geen dom of zinloos werk meer doen.’

Foto: Vriendelijke hoffelijkheid Tejaswini Kolhapure

Tejaswini Kolhapure heeft sinds zijn debuutfilm een ​​bewogen carrière achter de rug Paanchdie in 2000 werd gemaakt, kon geen release krijgen. Het was een tegenslag voor haar, maar de actrice bleef de afgelopen jaren projecten als deze doen Wat Ittefaq op Amazon MX Player en Hansal Mehta’s Lepel.

Hierna zal ze gezien worden Oma’s bruilofteen luchtige entertainer naast Kapil Sharma en Neetu Kapoor.

Ze wacht ook op de release van Sanjoy Nag’s Goedemorgen zonneschijnmet Revathy en Rituparna Sengupta in de hoofdrol, evenals die van Nirnimesh Dube Zindagi Kasjmakash.

Tejaswini is actief op het podium waar ze momenteel te zien is in de Engelse bewerking van De kandidaatkomt in de rol van mevrouw Robinson, en komt binnen Ammi Akhtarisamen met haar zus Padmini Kolhapure, een toneelstuk geïnspireerd op het leven van zangeres-actrice Begum Akhtar.

In een tweedelig interview met Patcy N/RediffOver haar carrière zegt Tejaswini: “Als je hier werk krijgt, gaat het erom dat je op het juiste moment op de juiste plek bent en wat je ter tafel brengt. Talent is zeker van belang, maar timing speelt een grote rol.”

De afgelopen jaren waren interessant voor je, met projecten zoals Wat Ittefaq, Ja vader, Zindagi Kasjmakash, Goedemorgen zonneschijnEn Lepel presteert goed op OTT. Hoe kwam deze verandering tot stand toen u zoveel werk kreeg?

In feite is dit werk al geruime tijd aan de gang. Het kost tijd om films te maken en uit te brengen.

Goedemorgen zonneschijn werd vele jaren geleden neergeschoten, zelfs daarvoor Zindagi Kasjmakash (in 2023), maar werd destijds niet uitgebracht. De producenten zijn op zoek gegaan naar een geschikt OTT-platform.

Zindagi Kasjmakash had een kleine release in Delhi en ze kijken er ook naar een OTT-platform ervoor. Omdat zoveel films gericht zijn op OTT-releases, kost het tijd.

Ik kreeg aan het begin van mijn carrière aanbiedingen, maar ging daar niet op in.

Waarom niet?

Ik keek destijds vooral naar commerciële projecten; zo werkt de filmindustrie.

Als je begint, wordt er vaak van je verwacht dat je deel uitmaakt van een commerciële organisatie. Als je te veel films maakt met sterke, onconventionele karakters of wat wij parallelle cinema noemen, kan dat je gelijkstellen en een bepaald imago opleveren.

Ik had al een tv-programma gedaan, dus ik had een bepaald beeld. Ik probeerde daar mee te breken, dus koos ik bewust voor commerciële films. Maar de films die mij werden aangeboden spraken mij niet aan, dus daar ben ik niet mee aan de slag gegaan.

Ik kreeg ook veel aanbiedingen van parallelle cinema, maar ik sloeg ze ook af.

Na een tijdje zei ik gewoon: ‘Verdomme, ik kan net zo goed beginnen met het werk dat op mijn pad komt.’ Daarom begon ik korte films te maken.

In deze periode ben ik getrouwd en kreeg ik een kind.

Toen ben ik begonnen met Goedemorgen zonneschijn, Zindagi Kasjmakash gevolgd. Ik heb een korte film gemaakt met Jai Mehta, wat zijn debuut was.

Ik heb ook een korte film gemaakt met Nawazuddin Siddiqui en één met Prashant Narayanan.

Dus Lepel gebeurde, gevolgd door Oma’s bruiloften meest recentelijk, Wat Ittefaq.

‘Ik heb alles stopgezet. Ik denk dat dat de grootste fout was die ik heb gemaakt’

FOTO: Tejaswini Kolhapure op Paanch poster.

Zindagi Kasjmakash alleen gepubliceerd in Delhi en Goedemorgen zonneschijn staat nog steeds in de wacht. Deed het je denken aan je begindagen toen je je debuutfilm maakte? Paanchwat ook het regiedebuut van Anurag Kashyap was, niet uitgebracht?

Wanneer Paanch vast, het was een enorme tegenslag voor mij. Maar ik kwam er uit.

Eerlijk gezegd maakt het mij niet uit welke film uitkomt en welke niet. Ik heb de emotionele kant van mij buitengesloten. Ik ga gewoon verder.

Vandaag voel ik mij veel beter. Vroeger was ik dat niet.

Ook al heb ik een filmachtergrond, het is heel anders als jou iets overkomt dan wanneer je het anderen ziet gebeuren. Toen het mij overkwam, begreep ik niet wat er aan de hand was.

Het was een heel moeilijke tijd. Maar die fase heeft mij sterker gemaakt.

Hoe heb jij die fase aangepakt?

Destijds wist ik eerlijk gezegd niet hoe ik mijn leven weer moest normaliseren. Ik voelde me vastzitten, bijna alsof ik er in zat gebabbel (drijfzand). Ik wist gewoon niet hoe ik ermee om moest gaan.

Ik was helemaal gestopt met werken.

Daarvoor deed ik modellenwerk en deed ik ook wat theater.

Maar ik heb alles stopgezet. Ik denk dat dat de grootste fout was die ik heb gemaakt.

Ik had door moeten gaan met theater of iets creatiefs. In plaats daarvan deed ik niets en het sleepte me echt naar beneden.

Toen zei ik op een dag tegen mezelf: ‘Dat is het. Genoeg.’ Ik besloot dat wat ik ook zou doen, ik me er volledig voor zou inzetten. Ik nam twee projecten op en keerde terug naar het theater.

Theater heeft me echt geholpen om uit mijn onzekerheden te komen, de deuk in mijn gevoel van eigenwaarde die ontstond doordat mijn film bleef hangen. Het heeft mij geholpen om met depressie en zelfvertrouwen om te gaan.

‘Als ik geen modellenwerk had gedaan of geen televisie had gedaan, waren de dingen misschien anders geweest’

AFBEELDING: Shashank Vishnu Dutt en Tejaswini Kolhapure in het stuk De kandidaat. Foto: Met dank aan Tejaswini Kolhapure/Instagram

Heb je ervoor gekozen om op te treden als De kandidaat En Ammi Akhtari om jezelf creatief bezig te houden?

Absoluut. Theater helpt je je vak bij te schaven. Veel acteurs volgen acteerlessen of doorlopen hun trainingsproces opnieuw. Ik zou nog steeds graag een acteerles willen volgen bij een senior acteur, gewoon om verbonden te blijven met het vak.

Tijdens de wachtperiode, of u nu wacht tot een project begint of wordt uitgebracht, of gewoon op de volgende gelegenheid, heeft u een back-up nodig om gezond te blijven.

En er gaat niets boven theater.

Je treedt op voor een live publiek.

Dus als je auditie doet, breng je een heel andere energie met je mee.

Ik ben na 15 jaar teruggekeerd naar het theater en zie duidelijk het verschil of ik op het scherm speel of gewoon mensen ontmoet. Mijn lichaamstaal is veranderd. Het is veel zelfverzekerder.

Ik heb de afgelopen acht tot tien jaar ook een muziekopleiding gevolgd en het heeft enorm geholpen, op het podium, bij het nasynchroniseren en zelfs bij de manier waarop ik mijn dialogen geef.

In het verleden werden acteurs aangemoedigd om zich in meerdere disciplines te trainen, zoals paardrijden, muziek en acteren, voordat ze aan een project begonnen. Helaas gebeurt die voorbereiding nu slechts een korte periode voordat een film begint.

Als u voortdurend traint en zich inzet voor uw vak, zal dit tot uiting komen in uw prestaties.

Is het moeilijk om werk te krijgen in Bollywood?

Mijn eerste film en tv-programma hebben mijn groei feitelijk belemmerd. Het tv-programma beperkte het soort projecten dat ik had kunnen ontvangen als ik alleen met film was begonnen. Als ik op dat moment geen modellenwerk had gedaan of televisie had gedaan, zou het voor mij misschien anders zijn geweest.

Maar dat was twintig jaar geleden de gedachte. Vandaag maakt het niet uit. Influencers maken films, komieken maken films, het landschap is compleet veranderd.

Het is zelfs een heel spannende tijd voor iedereen die in film of OTT wil werken.

Ik denk niet dat iemand de formule heeft gekraakt van wat werkt en wat niet. Zelfs mensen uit de sector weten het niet. Producenten weten vaak niet goed wat ze willen maken, omdat niemand echt weet waar het publiek naar op zoek is.

Zoveel films doen het niet goed, alleen grote films houden ervan Dhurandhar zijn grote blockbusters. Helaas wordt geweld momenteel algemeen geaccepteerd.

Er is bijna een race gaande om elkaar qua intensiteit te overtreffen. Maar het is heel moeilijk om te voorspellen wat uiteindelijk zal werken.

Terugkomend op je vraag over Bollywood: als je hier werk krijgt, gaat het erom dat je op het juiste moment op de juiste plek bent en wat je meebrengt. Talent doet er zeker toe, maar timing speelt een grote rol.

‘Ik heb ooit drie jaar thuis gezeten. Ik wil daar nooit meer terug’

FOTO: Tejaswini Kolhapure met haar zussen Padmini Kolhapure, Shivangi Kapoor, nichtje Shraddha Kapoor en haar tantes Meena Khadikar en Lata Mangeshkar. Foto: Met dank aan Tejaswini Kolhapure/Instagram

Toen uw carrière niet volgens plan verliep, heeft u er ooit aan gedacht om te stoppen?

O ja, vele malen. Zelfs nu, soms. Maar dan krijg je een aanbod, of je wordt opgeroepen voor een auditie, en je denkt: ‘Oké, laten we het nog een keer proberen.’

Ik denk dat het passie is. Als kunst eenmaal in je systeem zit, is het heel moeilijk om het los te laten.

Theater is iets waarvan ik denk dat ik het nooit zal opgeven. Ik weet niet waarom ik er zo lang pauze van heb genomen, maar het kanaliseert al je frustraties en emoties als acteur.

Of je nu een topacteur bent of net begint, iedereen maakt een worsteling door. Je moet je energie ergens kanaliseren, en daar gaat niets boven theater voor. Dit is iets dat ik nooit zal opgeven.

Ik wil geen dom of zinloos werk meer doen. Ik wil mijn projecten zorgvuldig kiezen. Ik zal in mijn eigen tempo werken. Ik heb nu de luxe om dat te doen.

Als je was gestopt met acteren, welke andere carrière zou je dan hebben gekozen?

Een andere carrière? God, ik kan er geen bedenken.

In het begin wilde ik de luchtvaartsector ingaan omdat mijn moeder daar werkte. Ik heb het zelfs geprobeerd, maar vond het niet leuk.

Ik heb mezelf altijd bezig gehouden. Sinds 2019 doe ik ernaast rommelmarkten. Ik zou ook graag in productie willen gaan.

Er gaan duizend ideeën door mijn hoofd. Ik ben altijd iets aan het doen.

Ik kan niet stilzitten. De verveling raakt me echt. Ik heb ooit drie jaar thuis gezeten en weet hoe die fase voelde. Ik wil daar nooit meer terug.

Foto’s samengesteld door Satish Bodas/Rediff