Welkom bij Derry’s grootste probleem kan desastreus zijn voor Pennywise

Dit artikel bevat spoilers voor de eerste zes afleveringen van “It: Welcome to Derry.”

Hoe maak je het typische enge clownverhaal minder eng? Op dezelfde manier maak je iets minder eng: door het in het licht te brengen. Horror gedijt op onze collectieve angst voor het onbekende. Het is het niet weten dat iets echt verontrustend maakt, en in die zin lijkt het hele project van “It: Welcome to Derry” tegelijkertijd fascinerend en potentieel rampzalig voor een van de beroemdste horrorwerken van de vorige eeuw.

Weet je wat het deed ‘Skinamarink’ de engste film van 2023? Het feit dat je er nooit achter komt wat er aan de hand is. Natuurlijk werd de film door velen afgedaan als een saaie montage van korrelige nietsbeelden, maar zelfs degenen die er niet doorheen konden kijken Het experimentele kindertrauma van Kyle Edward Ball moest toegeven dat de film een ​​onmiskenbaar tastbaar gevoel van onheil en somberheid bezat. Dat kwam grotendeels voort uit het feit dat de film weigerde zichzelf uit te leggen, zowel in termen van het nooit uitleggen van het overkoepelende verhaal als in termen van het letterlijke uiterlijk van de film, met vreemd gekadreerde shots die letterlijk een groot deel van de actie verborgen hielden.

Neem een ​​scène uit een film die je echt heeft gestoord en er zal vrijwel zeker een element van elisie in zitten. De enge spookvrouwscène in “Pulse”, het schokkende “wat zit er in de doos?” climax van ‘Seven’, of de manier waarop seizoen 1 van ‘True Detective’ nooit bevestigt of de Carcosa-cultus al dan niet een bovennatuurlijk element had: deze onuitwisbare voorbeelden weigeren zichzelf uit te leggen, waardoor je ervoor zorgt dat je het nooit vergeet. Als zodanig lijkt een tv-serie die de ins en outs van een horrorfranchise onderzoekt en uitlegt bijna ontworpen om die franchise van zijn kracht te ondermijnen, en met “Welcome to Derry” zijn er al tekenen dat dat precies is wat er gebeurt.

Toen het debuteerde, “It: Welcome to Derry” bleek een verrassend enge en gruwelijke showschokte de kijkers met een brute pilot-aflevering die culmineerde in de absolute eliminatie van een groep kinderen. Dat bleef zo ​​gedurende de eerste paar afleveringen, terwijl het de inwoners van Derry terroriseerde met helse realisaties van hun diepste angsten. Maar het echte project van “Welcome to Derry” is niet om je bang te maken. Het is niet alleen bedoeld om het verhaal van de ‘It’-saga uit te leggen en te verkennen, maar ook om… bredere kennis van Stephen King, waardoor het essentieel is om te kijken voor fans van de auteur.

Simpel gezegd, ‘Welcome to Derry’ is ontworpen om drie grote vragen te beantwoorden die niet aan bod kwamen in Stephen King’s ‘It’-romandie allemaal betrekking hebben op de titulaire entiteit. Voor King-megafans zal zo’n project een droom lijken die uitkomt. Voor casuals of zelfs gematigde horrorfans die van een goed griezelig clownverhaal houden, is dit de perfecte manier om Pennywise van zijn dreiging te beroven.

Je voelt het proces beginnen rond aflevering vijf van de show. Op dit punt hebben we geleerd hoe het op aarde terechtkwam en werd ingesloten door inheemse mensen die op het land woonden dat later Derry werd. De ‘pilaren’ die voorkomen dat het kwaad zich buiten de stadsgrenzen uitbreidt, zijn ook de enige dingen die de macht ervan kunnen onderdrukken, zoals blijkt uit het moment in aflevering vijf waarop Lilly Bainbridge van Clara Stack op het punt staat te worden verslonden door Pennywise, waarna de clown op het laatste moment wordt tegengehouden door een pilaar die gloeit onder het oppervlak van het riool. De scène is geweldig, maar het is ook een goed voorbeeld van hoe ‘Welcome to Derry’ zelf het echte equivalent kan zijn van een pijler die zijn invloed vermindert.

In aflevering 5 van “It: Welcome to Derry” zie je het leger en de serieversie van de Verliezersclub ga het riool in om Pennywise te ontmoeten. De aflevering bevat vervolgens verschillende personages die getuige zijn van hun diepgewortelde angsten die zich manifesteren terwijl het op jacht gaat naar de hulpeloze zielen die vastzitten in het riool. Maar op dit punt begrijpen we zoveel over de entiteit en zijn Pennywise-vorm dat het hele decor niet zo angstaanjagend is als het had kunnen zijn. De gruwelijke capriolen van de harlekijn lijken meer op de wanhopige daden van een dier dan op iets anders, en als we weten waar we mee te maken hebben, lijkt het kwaad dat op de loer ligt in de schaduw iets minder indrukwekkend.

Het is eigenlijk best interessant en zeker indrukwekkend om te zien hoe de makers van de serie Andy Muschietti, Barbara Muschietti en Jason Fuchs erin zijn geslaagd zoveel kennis in de show te verweven. Maar er gebeurt hier te veel om afbreuk te doen aan de primaire aantrekkingskracht van een ‘It’, dat wil zeggen. de verschrikking. “Welcome to Derry” ondermijnt de angst al door een grote fout uit de films te herhalennamelijk overmatig gebruik van VFX voor de meest gruwelijke scènes. Dan is er het onwankelbare gevoel dat alle kinderen in deze show getraumatiseerd hadden moeten zijn in een catatonische toestand door hun nachtmerrieachtige, door It veroorzaakte visioenen. Maar ze zijn er snel overheen als ze getuige zijn van de knoestige, gereanimeerde overblijfselen van hun overleden familieleden die hen door supermarkten achtervolgen.

Alles bij elkaar lijkt de show op een vreemde manier verscheurd tussen ons bang willen maken en tegemoet moeten komen aan de YouTube-generatie en door paaseieren geobsedeerde fans die onderlinge verbondenheid belangrijker vinden dan het vertellen van verhalen. De tijd zal leren of het uiteindelijk lukt, maar tot nu toe heeft Pennywise zich nog nooit zo angstaanjagend gevoeld als nu.