DC Comics heeft een lange geschiedenis van animatie. Van ‘Superman’ korte animatiefilms van de legendarische Fleischer Studios tot Hanna-Barbera’s iconische ‘Super Friends’ en natuurlijk Bruce Timm’s ‘Batman: The Animated Series’. Elke generatie heeft zijn eigen, volledig aparte en unieke strip die uitbreidt wat er met de DC-personages kan worden gedaan. En elke strip voegde iets nieuws toe aan de mythos die uiteindelijk onderdeel werd van de canon (zoals “Super Friends” bepaalt het uiterlijk van de Hall of Justice of “B:TAS” waarin Harley Quinn wordt geïntroduceerd).
Voor kinderen die in de jaren 2010 zijn opgegroeid: “Young Justice” was hun grote DC-aanpassing. De show, gemaakt door Greg Weisman en Brandon Vietti, concentreert zich op de levens van tienersuperhelden en sidekicks die werken als een geheim team onder toezicht van de Justice League. “Young Justice” nam de benadering van het jonge superheldenteam van “Teen Titans” over, met het uitgebreide universum en een grote selectie helden uit “Justice League Unlimited.” Natuurlijk zag je zo nu en dan de Justice League verschijnen, maar ook personages als Artemis, Rocket, Geo Force of Spoiler – van wie velen hun filmdebuut maakten in de show. Het allerbelangrijkste was dat “Young Justice” een behoorlijk grote “primeur” was voor DC Comics tv-shows – het was de eerste DC Comics-animatieserie die de classificatie TV-PG kreeg. Zoals Brandon Vietti vertelde De beste ter wereldwas het doel van de show om “niet alleen de interesses van de jongste kinderen, maar ook van het oudere publiek vast te leggen”.
Vietti zei: “Het was nooit ons doel om ‘het maximale te halen’ met inhoud voor volwassenen, alleen maar om onze beoordeling te verbeteren”, maar de beoordeling zorgde er zeker voor dat de show een aantal behoorlijk volwassen thema’s en verhaallijnen kon behandelen die we nog niet eerder in een DC-tekenfilm hadden gezien, althans niet expliciet.
Een superheldenshow als geen ander
Dankzij de TV-PG-beoordeling kon de show zeker dingen onderzoeken waar eerdere DC-cartoons nauwelijks naar konden verwijzen. Er is een vreemde representatie in de show die alleen maar groeide toen het een streamingserie werd. Van personages die uit de kast komen als non-binair tot een polyamoreuze relatie: ‘Young Justice’ was als geen ander superheldenprogramma op televisie.
Een deel van wat ‘Young Justice’ opviel, was de manier waarop het serialisatie gebruikte voeg consequenties toe aan de acties van de helden en diepte aan het verhaal. Dit geldt ook voor sterfgevallen die tragisch waren en voldoende tijd kregen om te laten zien welke gevolgen deze hebben voor het hele team en daarbuiten. We hebben helden het ultieme offer zien brengen, en nieuwe helden hebben hun plaats ingenomen en hun mantel en erfenis overgenomen, terwijl een nieuwe Kid Flash en een nieuwe Robin opduiken.
Een groot aspect van seizoen 4 was de mentale toestand van Beast Boy. Na bijna een decennium bij The Team zag hij een groot aantal tragedies en trauma’s, en die begonnen eindelijk hun tol te eisen, waardoor hij in een zelfdestructieve spiraal terechtkwam die de mensen om hem heen trof. Een opvallende aflevering in het begin is ‘Disordered’, waarin leden van The Team counselingsessies ondergaan met Black Canary om hun trauma op te lossen na een virtuele trainingssimulatie waarin ze al hun vrienden zagen omkomen. De aflevering toont de vijf stadia van rouw en onderzoekt hoe elk personage met zijn problemen omgaat.
Omdat elk seizoen van “Young Justice” vooruit in de tijd springt, was het in seizoen 4 tien jaar geleden sinds de oprichting van The Team, en de personages hebben in die tijd veel meegemaakt. Verlies, leugens, geheimen en verdriet eisen hun tol, en het is geweldig om een universele show te zien die aanpakt hoe deze dingen je in de loop van de tijd veranderen.
.png "Voguing of Noguing? Het Ballroom-discours, uitgelegd")
