1. Vergeetachtigheid voelt zeker als een van je meest persoonlijke releases tot nu toe, die je omschrijft als “een opbouw van meer dan een decennium”. Hoe zit het met dit specifieke punt in je carrière waardoor de timing goed voelde om deze nummers eindelijk uit te brengen?
Het is een opluchting om een punt in mijn carrière en leven te bereiken waarop ik me zelfverzekerd genoeg voel om een soloplaat te maken die me terugvoert naar mijn roots als straatartiest. Ik had niet meer het gevoel dat mijn volgende plaat altijd groter en beter moest zijn en stond mezelf toe iets eenvoudigs en voor mezelf te maken. Ik heb geweldige en toegewijde luisteraars die open lijken te staan voor alles waar ik zin in heb en het geeft me het gevoel dat de lucht de limiet is en dat ik me aan geen enkele formule hoef te houden om gehoord te worden.
2. Vertel ons over de titel, Vergeetachtigheiden de persoonlijke betekenis die het voor jou heeft.
Het idee van vergetelheid – ‘zich niet bewust zijn van wat er gebeurt’ – is een soort gelukzalige plek waar ik soms naar op zoek ben. Een plek die ik soms kan bereiken in muziek en zelfexpressie, verloren in het moment. Ik kan me de hele tijd zo hyperbewust zijn van alles en iedereen – het wordt vermoeiend om na te denken over ieders gevoelens, dynamiek, uitdrukkingen en in elk klein ding te lezen en alles te proberen op te lossen, dus vergetelheid door creativiteit voelt als een ontsnapping aan dat hyperbewustzijn. De tweede definitie – ‘de staat van vergeten worden, vooral door het publiek’ – is voor mij soms een soort fantasie – wanneer ik me overweldigd voel door de manier waarop anderen mij zien, mij op een voetstuk plaatsen of mij tot een symbool maken. Ik probeer naar die plek te gaan waar ik voor mezelf kan schrijven en creëren en mijn innerlijke wereld kan uiten zonder na te denken over hoe de muziek door een publiek wordt waargenomen of beoordeeld.
3. Beschrijf je geluid in drie woorden.
Melodisch, melancholisch en speels.
4. Wat is je favoriete songtekst van het hele album?
“Ik ben sterker nu ik ook zachter ben/ik ben nu ouder, maar voel me jonger dan toen ik deed alsof ik alles wist/wilde winnen in plaats van leren,” uit het lied Pretentieus.
5. Wie zou jouw droompartner zijn?
Ik heb er altijd van gedroomd om iets bijzonders te doen met een symfonieorkest.
6. Welke artiesten hebben je het meest geïnspireerd toen je opgroeide?
PJ Harvey, Cat Power, Portishead, Joni Mitchell, Ani Difranco en Leonard Cohen.
7. Je wordt vergeleken met mensen als Judy Garland en Kate Bush, maar als je een van hen moest kiezen voor een karaokeduet, wie zou je dan kiezen? En welk liedje zou jij kiezen?
Ik zou Kate Bush kiezen en Donnie en Joe Emersons Baby.
8. Hoe ziet jouw ideale zondag eruit?
Ga met vrienden naar het strand, speel spelletjes, speel in de golven, verlies het overzicht. Bonus als het eindigt met een heerlijke samen bereide maaltijd.
9. Wat kunnen we nog meer van Oblivion verwachten?
Het is een verzameling oprechte en betekenisvolle liedjes die op verschillende momenten in mijn leven zijn geschreven – waarin ze mij en de wereld belachelijk maken, mijn relatie met mezelf en anderen, en de hoogte- en dieptepunten van verliefdheid. Het instrumentenpalet is vrij beperkt om de nummers uit te lichten en de overdaad weg te werken. Je hoort een aantal ‘fouten’ die ik erin heb bewaard om het echt te houden, en onderweg hoor je wat experimenten en speelse gitaar- en pianosolo’s.
10. Waar zie je jezelf over tien jaar?
Hopelijk muziek maken en uitvoeren, verschillende geluiden verkennen en muziek maken die betekenisvol is voor mij en anderen.
Fotografie met dank aan Alice Phoebe Lou.
