Er is een foto van Hannaeen zeldzame draai van regisseur Joe Wright waar ik niet meer aan heb gedacht sinds de première van de film in 2011. Maar op het moment dat ik een glimp opving van de toen 15-jarige Saoirse Ronan, met bleekblonde wenkbrauwen die haar blauwe ogen nog ijziger maakten, pijl en boog in de hand, herinnerde ik me uit mijn obsessie met de obsessie van de film met de film. Hanna was een wens die in vervulling ging toen deze 15 jaar geleden in de bioscoop verscheen. Wright had het tienermeisjespubliek al geliefd gemaakt met de een-tweetje Trots en vooroordeel En Verzoening – maar met de jaren 2010 kwam er een experimentele fase, en die begon feitelijk met deze wilde mengelmoes van een film die het midden houdt tussen duister avontuur, film voor volwassenen en spionagethriller. Critici wisten destijds misschien niet wat ze van de geschiedenis ervan moesten denken, maar op 15-jarige leeftijd, op dezelfde leeftijd als Ronans gelijknamige heldin, sprak Wright’s overstap naar punkrock de ontluikende punk in mij aan.
Na periodieke romances was Wright van plan de reputatie die hij zo moeiteloos had opgebouwd met zijn speelfilmdebuut en tweedejaarstriomf te deconstrueren. “Ik wilde het allemaal echt een beetje kapot maken”, vertelde hij IndieWire Dan. “Ik hou van het idee dat we vrij zijn om te veranderen en te evolueren. Ik denk dat het idee om gedurende je hele carrière hetzelfde soort film te maken heel saai zou zijn.”
“Saai,” Hanna zeker niet. Gebaseerd op een verhaal van scenarioschrijver Seth Lochhead, volgt de film een jong meisje (Ronan) dat haar hele leven in een afgelegen strook van het Noordpoolgebied heeft gewoond, waar ze leerde jagen en vechten van haar vader (Eric Bana). Banas Erik, een malafide CIA-agent die het bureau verliet na de geboorte van Hanna, bereidt zich stilletjes voor op de dag waarop Hanna’s vaardigheden op de proef zullen worden gesteld. Haar eerste missie zal zijn het vermoorden van Marissa Wiegler (Cate Blanchett), de voormalige begeleider van Erik, en Hanna’’s pittige eerste act heeft veel plezier bij het vaststellen van de vijandigheid tussen de twee partijen.
Zodra Hanna is losgelaten, geniet Wright van paranoïde camerabewegingen die rond zijn onderwerp kantelen en draaien, en van snelle bezuinigingen die haar zintuiglijke overbelasting verpersoonlijken. Ronan belichaamt Hanna’s oprechte pogingen om staalhard en dodelijk te zijn, evenals haar hoogdravende naïviteit. Zeker, ze is getraind in hoe ze met maximale efficiëntie de nek van een mens kan breken en een luchtdicht coverstory kan opbouwen, maar ze heeft geen idee hoe het is om gewoon… een meisje te zijn. Wanneer ze een Boheems Brits gezin tegenkomt dat door Marokko reist en, tegen alle verwachtingen in, een band krijgt met hun uitgesproken tienerdochter (Jessica Barden), stuit ze op een spoedcursus in tienerjaren die zowel vertederend – misschien zelfs een beetje romantisch – als gênant is. Het is in alle opzichten een omweg, aangezien ze haar vader in Berlijn moet ontmoeten om haar eerste missie te voltooien. Maar nu Wiegler en haar mondiale contacten (waaronder een sinistere Duitse huurmoordenaar gespeeld door Tom Hollander) haar op de hielen zitten, zal het gelukkige einde dat ze zoekt moeilijk te bereiken zijn, als ze het überhaupt kan winnen.
Boze heksen en grote boze wolven nemen subtielere vormen aan Hanna.
Focusfuncties
Het zijn de avontuurlijke elementen die een brug slaan tussen stille kinderlijke wonderen en de duistere volwassen thema’s, waarbij Hanna’s reis de klassieke beats van verhalen als Alice in Wonderland of Hans en Grietje. De gebroeders Grimm zijn een belangrijke toetssteen voor Hanna: naast andere toespelingen op hun werk wordt onze heldin gevraagd haar vader te ontmoeten in ‘Grimm’s House’, een hut in een niet meer gebruikt pretpark. Wiegler wordt vergeleken met een boze heks; De boeman van Hollander, Isaacs, lijkt een beetje op de grote, boze wolf. Volgens Lochhead streefde Wright ernaar om de sprookjesachtige allegorie waar mogelijk te versterken. “Hij vond een geweldige manier om een letterlijke interpretatie te geven aan de subtekst van het verhaal”, aldus de auteur Focus. ‘Voor hem was de geschiedenis, met zijn donkere bossen en boze heksen, een sprookje.’
De partituur, gecomponeerd door de Chemical Brothers, trekt ook meer dan alleen zijn gewicht. De soundscape die ze bouwen is gebaseerd op de poppy, elektronische soundtracks die in 2010 de status quo ontwrichtten, maar sindsdien een nieuw soort klassieker zijn geworden – denk aan Daft Punk’s Tron: erfenis partituur, of het werk van Trent Reznor en Atticus Ross Het sociale netwerk. Destijds was deze trend eigenlijk nog maar net begonnen, en Hanna past perfect in het opkomende tij en levert kloppende synths voor de bloedstollende actiescènes en sprankelende instrumentale nummers voor Hanna’s interne monoloog. Het sprak allemaal over de met angst gevulde storm die de innerlijke wereld van menig meisje teistert, de strijd om kinderlijke dingen los te laten en een nieuw idee van vrouwelijkheid te omarmen. Die strijd is gemakkelijk als vanzelfsprekend te beschouwen, maar vijftien jaar later hebben weinigen het zo sterk laten voelen als Hanna.
