Onze eerste ervaring met de ouderlingen begon op een besneeuwde heuvel in Malone, New York, vlakbij Akwesasne, het Mohawk Nation-gebied dat zich uitstrekt over het noorden van New York en Canada. Het pad naar het thema onderlinge afhankelijkheid was uitgestippeld door Oglala Lakota-wijsheidshouder Loretta Afraid of Bear Cook, een afstammeling van Afraid of Bear, en George Sword, leiders in de Oglala Lakota Shirtwearer-traditie. Bang voor Bear Cook, die naar Akwesasne kwam door haar huwelijk met Mohawk-leider Tom Cook, had spirituele instructie gekregen van haar voorouders om veel van hun gewoonten en wijsheid te delen met “All Nations” en alle vier de kleuren van het medicijnwiel. Het medicijnwiel vertegenwoordigt de onderlinge verbondenheid van het leven en de kleuren ervan – zwart, rood, geel en wit – symboliseren de vier richtingen, de vier seizoenen en alle vier de rassen of naties van de mensheid.
Tijdens haar reis ontwikkelde ze een diepe relatie met Amelia Rose Barlow. Barlow – dochter van John Perry Barlow, Grateful Dead tekstschrijver, mede-oprichter van de Electronic Frontier Foundation en auteur van Cyberspace-onafhankelijkheidsverklaring– heeft haar leven gewijd aan, zoals zij het zelf zegt, ‘het omverwerpen van de code van scheiding en heerschappij in dienst van het leven.’ Ze had haar eigen pad van herstel bewandeld tussen haar koloniale afkomst en inheemse wijsheidsbewaarders als Afraid of Bear Cook, waarbij ze haar werk baseerde op natuurwetten en heilige relaties.
Het was dankzij de 15-jarige relationele stichting van Barlow en Afraid of Bear Cook dat onze kleine groep – blank, zwart en Aziaat in de leeftijd van 27 tot 46 jaar – naar Akwesasne kwam. De meesten van ons kenden elkaar niet, maar we hadden allemaal dezelfde stille oproep gehoord om in een diepere relatie met onszelf, onze gemeenschap en de aarde te leven. We werden allemaal aangetrokken door het principe van onderlinge afhankelijkheid van ons werk in bewegingen van bioregionale financiën, civiele media, natuurrechten, sociaal werk, klimaatrechtvaardigheid, antiracisme, kunst en meer.
We stonden buiten in een gebogen rij met het gezicht naar het vuur, terug naar de Adirondacks, met onze ogen naar het noorden gericht. Bang voor de neef van Bear Cook stapte een Mohawk-man genaamd Anontaks Barreiro naar voren om ons te begroeten. Hij identificeerde zijn volk als het volk van de Flint Nation, bewakers van de oostelijke deur naar hun confederatie. Hij beschreef hun rol als het verwelkomen van diplomaten, reizigers en vermoeide vrienden en ervoor zorgen dat iedereen die binnenkwam dit in vrede deed en zich bij de cirkel onder de Grote Pijnboom van Vrede kon voegen. “Kom je als vriend of vijand?” vroeg hij. ‘Vriend’, antwoordden wij. “Waarom ben je gekomen?” Barlow antwoordde: ‘We komen in vrede om wederzijdse afhankelijkheid te leren.’
Hij knikte. ‘Goed gedaan,’ zei hij en ging zijn oudsten raadplegen. Een paar minuten later keerde hij terug. ‘Ik heb met mijn grootmoeders en grootvaders gesproken. Het verwarmt hun hart om uw goede nieuws te horen. U bent welkom op ons grondgebied. Kom alstublieft binnen.’
Voordat we over ideeën of geschiedenis spraken, werden we ritueel ontvangen en vervolgens verwelkomd met een ceremonie. Ouderling Chief Beverly Cook, het langst dienende gekozen hoofd van Akwesasne, en haar broers en zussen door bloed en wet, veegden onze ogen af met zachte witte hertenhuid zodat we duidelijk konden zien. Ze borstelden onze oren met adelaarsveren zodat we elkaar konden horen. Ze gaven ons water zodat we onze waarheden helder en warm konden uitspreken. En ons werd verteld dat we onze tranen, vastgehouden in een witte doek, in het vuur moesten doen. Dit wordt de ‘condoleanceceremonie’ genoemd.
De ceremonie bereidde ons voor op een dieper begrip van ‘relatie’ – met elkaar, met de oudsten en met het land. Een week lang zaten we in een kring, deelden verhalen en bouwden vertrouwen op. De ouderlingen deelden verhalen die voor velen van ons nieuw waren, maar toch ouder dan welke fundamentele mythe dan ook die ons was geleerd.
Er werd keer op keer een zin uitgesproken die door tijd en territorium, geschiedenis en ceremonie weerklinkt: ‘We hebben ze verwelkomd.’
