In de afgelopen decennia zijn er een handvol titels geweest die synoniem zijn geworden met het idee van ‘arcadegames’. Pac-Man, Ruimte-indringers, Straatvechter 2en dergelijke. Maar als je in de jaren negentig bent opgegroeid, heb je ongetwijfeld veel lichte schietspellen gespeeld met een grote verscheidenheid aan eigenzinnige kleine plastic wapens om op te pakken (ongetwijfeld gevuld met ziektekiemen). Terwijl Tijdcrisis heeft het light gun-spel niet gecreëerd, maar geperfectioneerd – en een hele generatie games zou zonder dit spel eenvoudigweg niet bestaan. Eén van de meest innovatieve arcadespellen ooit gemaakt, 30 jaar later, Tijdcrisis voelt ironisch genoeg tijdloos aan.
Voor het eerst uitgebracht in speelhallen in 1995, Tijdcrisissimpelweg de concurrentie uit het water blies om twee belangrijke redenen: een opvallend gevoel voor stijl en de uniek ingenieuze mechaniek van het voetpedaal.
Tijdcrisis had een heldere en opvallende kunststijl die gemakkelijk in het oog springt als je kijkt naar welke arcadekast je wilt spelen.
Bandai Namco
Eén van de beslissende factoren voor Tijdcrisis serie is een bijna onnodig complex verhaal dat wordt vermengd met al het intense filmwerk. Het lijkt een beetje op een anime-gekleurde James Bond of Sterf hardwaar je speelt als een elite-agent genaamd Richard Miller die een middeleeuws kasteel infiltreert om Rachel MacPherson, dochter van Sercia’s president, te redden. Rachel werd ontvoerd door terroristen nadat MacPherson de eerste democratisch gekozen president van het land werd, met de hulp van de mondiale inlichtingendienst VSSE. Die opzet geeft je meer dan genoeg reden om je een weg door het kasteel te knallen zonder ook maar één keer na te denken over de slechteriken die je onderweg neerschiet.
De vlezige verhaalopzet speelt er precies in tijdcrisis’ sterk filmisch gevoel dat tussenfilmpjes van hoge kwaliteit verweeft tussen de lichte wapengameplay. In 1995 voelde het praktisch onverslaanbaar in termen van een meeslepende arcade-ervaring, iets dat je buurt opslokte alleen maar omdat je gewoon moest zien waar alles naartoe ging.
Natuurlijk helpt dat Tijdcrisis is geweldig om te spelen, scherpe beelden die het gemakkelijk maken om vijanden te spotten en lichte wapenmechanismen die eenvoudig en intuïtief aanvoelen. Maar de geheime saus die het spel doet opvallen is het voetpedaal en het dekselmechanisme, een briljante uitvinding die de manier waarop je dit soort shooters benadert volledig heeft veranderd.
Tijdcrisis wordt behoorlijk creatief met zijn omgevingen, vooral in de manier waarop het het deksysteem gebruikt.
Bandai Namco
Elk Tijdcrisis Helemaal onderaan de kast zat een voetpedaal, en door erop te drukken kon je de hoes in en uit schakelen. Dit bandensysteem gaf Tijdcrisis een heel ander gevoel dan al het andere in de arcades van die tijd, een briljant voordeel dat een dosis strategie toevoegde aan de manier waarop je herlaadt en vijanden tegenkomt. Maar het maakte de ervaring net zo veel meeslepender en vormde een perfecte aanvulling op de meer filmische ervaring. Let wel, dit is ook jaren voordat coversystemen iets zouden worden in consoleshooters – het was letterlijk ongekend in elk opzicht.
Het zegt iets over hoe succesvol de eerste Time Crisis was, dat het een van de weinige arcadeseries is die tientallen jaren bleef hangen. In de loop van twintig jaar zou de serie acht nieuwe games uitbrengen, waarvan de laatste Tijdgebrek 5 in 2015. En als je vandaag een speelhal binnenloopt, zie je er bijna gegarandeerd minstens één Tijdcrisis kast – deze spellen werden een onmisbaar onderdeel.
Tijdcrisis is simpelweg alles wat een arcadespel zou moeten zijn: boeiend, boeiend en absoluut geweldig om te spelen. Of je het nu vijf of honderd minuten speelt, je zult het naar je zin hebben. Het ongelooflijke coversysteem zou niet alleen een inspiratiebron blijken te zijn voor arcades, maar voor shooters als geheel, en het is moeilijk te overschatten hoe belangrijk deze kleine arcade-shooter werd voor gaming als geheel.
