Stephen King is beroemd om veel dingen, maar beknoptheid hoort daar niet bij. Hij heeft meer dan zijn deel van de novellen en korte verhalen geproduceerd, maar King’s grootste successen — De stand, het, 22/11/63 – dubbel als deurstoppers. De In het bijzonder, vaak beschouwd als King’s meesterwerk, is het tot op het punt van uitputting nauwgezet. Het is onwaarschijnlijk dat iemand zijn 444.000 woorden heeft beëindigd met de gedachte: “Maar welke invloed heeft de kwade, vormveranderende clown op de Amerikaanse luchtmacht gehad?”
En toch is dat het uitgangspunt van de prequel-serie Het: Welkom in Derry, die vraag na vraag over Pennywise beantwoordt niemand ooit gehad. Derry is over het algemeen goed ontvangen vanwege de griezelige inventiviteit van zijn angsten, maar zelfs positieve recensies, zoals SlashFilms Chris Evangelista merkte op dat het “Het lijkt een beetje te graag om elk mysterie uit te leggen.”
In dit tempo zullen we het snel zien Cujo: De puppyjaren, maar King, en de horror in het algemeen, is op zijn zwakst wanneer de overlevering de opwinding overtreft. Daarom Mis blijft een van King’s meest effectieve romans, en waarom de verfilming van Rob Reiner, die vandaag 35 jaar geleden werd uitgebracht, nog steeds spannend is in zijn brutale eenvoud.
Wanneer romanschrijver Paul Sheldon zijn benen breekt bij een winters auto-ongeluk, wordt hij gered door verpleegster en superfan Annie Wilkins, die hem mee naar huis neemt en erop staat dat ze naar het ziekenhuis zullen gaan zodra de wegen zijn vrijgemaakt en de telefoonlijnen zijn hersteld. Dat blijkt uiteindelijk niet helemaal het geval te zijn.
Annie, in een carrièremakende uitvoering van Kathy Bates, is alles wat je niet zou verwachten van een horrorschurk, van haar zelfspot nervositeit tot haar afkeer van godslastering. Ze kleedt zich en kleedt zich net als je oma, maar er is ook daar een sluimerende woede, en Bates landt gefrustreerde ‘cockadodie’ harder dan een draaiende kettingzaag. Wanneer ze Pauls nieuwe boek in handen krijgt en hoort dat haar geliefde heldin van het lijfjesscheuren is gemeden, dwingt ze hem een vervolg te schrijven, terwijl het grootste deel van de buitenwereld hem voor dood achterlaat.
Annie is een symbool geworden van de obsessieve superfan, ook al vertegenwoordigde ze voor King de zijne probleem van middelenmisbruik (de film neemt, vermoedelijk omwille van de tijd, Pauls verslaving aan Annies pijnmedicijnen weg). Hoe je Annie ook interpreteert, je zou zeker niet aan haar zorg overgelaten willen worden. Hoewel de scène waarin ze Paul neukt de beroemdste van de film is, is het haar plotselinge verschuiving van zorgzaam naar gemeen die echt beangstigt. Hoe voorspel je wat er gaat gebeuren als zelfs je kwelgeest het niet zeker weet?
Afgezien van de psychopathie maakt Annie Paul een paar goede punten.
Columbia-foto’s
Dus ja, Mis kan worden gezien als een weergave van gerechtvaardigd fandom – je kunt je voorstellen dat er tegenwoordig talloze Annies zijn die alleen op afstand kunnen worden gehouden door gemakkelijke toegang tot fanfictie – maar het is ook de simpele logica achter huiselijk geweld. Als Annie Paul bespot vanwege de extremen waartoe hij haar ‘dwingt’, begrijp je echt dat ze zich de benadeelde partij voelt. Haar lot in het leven heeft haar tot zelfmedelijden gereduceerd, en ze is bereid om te proberen de kosmische weegschaal in evenwicht te brengen met een voorhamer en een pistool. Het was een angstaanjagende verademing in 1990, toen het slasher-genre een einde maakte aan zijn vervelende afglijden naar extremiteit en parodie.
Ironisch genoeg leek iedereen, gezien de toestand van Paul, het leuk te vinden om de benen te strekken. De gefrustreerde Paul vertegenwoordigde de ergernis van King omdat hij met afgrijzen werd gecast, Bates maakte naam buiten de theaterwereld, James Caan speelde tegen het type in zijn voortdurende heropleving na een tijdelijke pensionering, en Reiner nam een pauze van komedies als Toen Harry Sally ontmoette. Zelfs Richard Farnsworth en Frances Sternhagen zijn gedenkwaardig als laconieke sheriff en zijn vrouw, wier onderzoek naar de verdwijning van Paul, de grootste afleiding van het bronmateriaal, verlichting biedt van de claustrofobie van Annies kitscherige gevangenis. Het was een storm die net zo perfect was als de storm die Sheldon van de weg dreef en gaf Mis het frustrerende gevoel van winterse isolatie.
Tussen de groeiende moeilijkheid om iemand van internet te verbergen en de bijna onmogelijkheid om een King-proxy te kopen omdat hij creatief onvolgroeid is, Mis voelt vandaag bijna als een historisch stuk, maar het blijft effectief in zijn sobere eenvoud. De popcultuurmachine van King zal in de nabije toekomst blijven draaien – alleen al dit jaar hebben we twee remakes van zijn op rondreizen gebaseerde thrillers – en Mis is niet geheel immuun geweest voor zijn intriges, waarvoor een opnieuw vormgegeven Annie centraal stond Kasteel Rots Seizoen 2. Toch lijkt het genadig onwaarschijnlijk dat we ooit een vervolg zullen krijgen waarin een ouder wordende Paul zich vermengt met een cultus van paranormale vampiers. Eens had een schrijver een slechte ontmoeting met een fan. Wat moeten we nog meer weten?
