In één recente onthulling bij de FBI onder Kash Patel, de New York Times meldde dat de naar rechts leunende podcast-yapper de fitnesstest van het bureau had gewijzigd om de nadruk te leggen op pull-ups in plaats van sit-ups. Dit maakt de test moeilijker voor vrouwen en zal waarschijnlijk vrouwelijke rekruten uitsluiten, ondanks een gebrek aan bewijs dat suggereert dat de verandering noodzakelijk was. Een bron vertelde Tijden dat het idee van de adjunct-directeur kwam Dan Bonginoeen politieagent die een rechtse podcastjapper werd, wiens redenering voor de beslissing als volgt was:
“Bongino zei: ‘Je kunt de beste vrouwelijke agent de grootste zaak uit onze geschiedenis laten afhandelen, maar als ze op de Ring-deurbelvideo uit vorm is of te zwaar is, dan is dat het verhaal. Hij maakte zich zorgen of ze er goed uit zouden zien op een deurbelcamera. Hij zei dat dat de manier is waarop deze tijden zijn.’
Hoe het eruit ziet voor een vrouw om een van de grootste zaken van de FBI op te lossen, was de ondertitel De stilte van de lammeren toen het vandaag 35 jaar geleden uitkwam, of in ieder geval zo subtekstueel was als je kunt krijgen in een film waarin een seriemoordenaar gooit zijn eigen sperma naar de heldin (fijne Valentijnsdag). Maar in een tijd waarin alle ondertitels ter wereld zijn omgezet in schreeuwende, vetgedrukte letters, wordt Clarice Starlings zoektocht om Buffalo Bill te stoppen achtervolgd door nachtmerries van mannen als Bongino en Patel. Wat als je een vrouw nodig hebt om te doen wat zogenaamd het werk van een man is?
De FBI van Jonathan Demme’s film is zeker een mannenwereld; Jodie Foster is slechts anderhalve meter lang (volgens de veronderstelde experts). bij r/hoog), en dat blijkt. Geïntroduceerd als een zweterige puinhoop die letterlijk obstakels overwint op een trainingsbaan, is Starling van begin tot eind een en al zakelijkheid. Er is geen romantisch subplot, geen angst om werk en gezin in evenwicht te brengen, geen moment waarop Starling haar vrouwelijke listen gebruikt om informatie uit een gluurder te halen. Een vrouwelijke collega erkent het belang van haar zaak, maar Starling probeert het bureau niet wakker te schudden, ze wil gewoon een radertje zijn in een machine waar ze van houdt.
Maar de mannen die die machine bedienen, staren naar haar, slaan haar, kijken op haar neer en betuttelen haar. Ze kan geen cruciale informatie van corrupte entomologen achterhalen zonder dat ze daarom wordt gevraagd, en ze kan geen plaats delict bezoeken zonder dat haar mentor, Jack Crawford (Scott Glenn), haar nut bij het kalmeren van de kwetsbare ego’s van de plaatselijke politie bagatelliseert. Crawford wil terecht dat Starling slaagt – er is geen grimmige wending aan de manier waarop hij haar alleen maar begeleidt om in haar broek te komen – maar hij staat er ook niet boven om haar te manipuleren om het inzicht van psycholoog en kannibaal Dr. Lecter in Buffalo Bill te krijgen. Later, als Crawford erachter komt dat Starling Bill alleen confronteert, moet je je afvragen wat voor soort Bongino-achtige PR-zorgen op hem drukken.
Starling valt op bij de FBI…
Orion-foto’s
Dr. Lecter van zijn kant ziet zichzelf misschien als een verlichte, uitgezakte die toevallig mensen opeet, maar zelfs zijn tegenprestatie-spelletje met Starling zorgt ervoor dat hij haar bestookt met griezelige vragen over haar ‘plakkerige geklungel’ in auto’s. Misschien probeert hij gewoon onder haar huid te kruipen – hij beschimpt haar op beroemde wijze met de traumatische jeugdherinnering die de film zijn titel geeft – maar hij is in werkelijkheid niet vriendelijker dan de jizz-flinger. Als hij vraagt of het familielid dat Clarice heeft opgevoed nadat haar ouders stierven seksueel misbruik heeft gepleegd, lijkt hij bijna teleurgesteld als hij nee hoort.
De volledige erfenis van Stilte genderpolitiek is ingewikkeld – Buffalo Bill is een verwijfde man die zichzelf in een vrouw probeert te veranderen door ‘echte’ vrouwen af te slachten en hun huid tot een bodysuit te kneden is de bron geweest van aanzienlijke kritiek en debathoewel de film de hele kwestie probeert weg te wuiven met de observatie van Lecter dat Bill “geen echte transseksueel” is, maar eerder een psychopaat die elke identiteit aanneemt die hij te pakken kan krijgen. Hoe dan ook, de predaties van Bill zijn ook een verhaal over vrouwen die in de gaten worden gehouden, beoordeeld en opgejaagd, of hij nu letterlijk zijn slachtoffers in kaart brengt of, in de climax, gedeeltelijk gezien door zijn nachtkijker, Clarice door de duisternis achtervolgt.
…maar ze is nog steeds een bedrijf.
Orion-foto’s
Dit zijn geen nieuwe observaties, maar ze zijn relevant nu de bongino’s van de wereld brullen over de tirannie van meisjesbazen en de gruwelijke gedachte dat het misschien een ietwat pittige vrouw zou kunnen zijn die uiteindelijk de Zodiac Killer te pakken krijgt. Elke vrouw die competent durft te zijn, wordt nu net als Starling in de gaten gehouden en of het Olympische atleten zijn waarvoor ze met de dood worden bedreigd spreken hun meningAI wordt gebruikt om te outsourcen intimidatie van vrouwen onlineof vrouwen zijn dat gewoon op straat doodgeschotenveel mannen vind het niet leuk wat ze zien. Je kunt je alleen maar voorstellen hoe de Bonginos en Tates van de wereld gereageerd zouden hebben toen ze erachter kwamen dat een kleine vrouw in haar eentje een seriemoordenaar tegenhield.
Vijfendertig jaar nadat het opknapte tijdens de Oscars, De stilte van de lammeren blijft het best herinnerd vanwege de angstaanjagende vertolking van Lecter door Anthony Hopkins. Dankzij zijn bijdrage is het zeker een effectieve horrorfilm, maar als we eerlijk zijn, verleggen Lecters machinaties soms de grenzen van de goedgelovigheid. Maar aan de meer beredeneerde procedurele kant, Stilte blijft effectief omdat Starling werk te doen heeft, en dat is alles wat we over haar moeten weten. Het is, verontrustend genoeg, het meest onderscheidende kenmerk ervan.
