8 romantische fotoboeken om deze Valentijnsdag te verkennen

Terwijl februari gevuld is met rood-roze liefdesverklaringen en romantische gebaren in elke vorm worden aangemoedigd, doet zich de mogelijkheid voor om de andere kant op te kijken. Het andere pad wordt niet zozeer opgevat als een regelrechte afwijzing van sentimentaliteit, maar als een verkenning van alternatieve manifestaties: door stillere, meer unieke articulaties. Het fotoboek is een bijzonder betekenisvol medium; het fotoalbum, het amateur-prototype ervan, is immers lange tijd een opslagplaats geweest voor afbeeldingen van dierbaren. Bovendien zijn fotoboeken ook uitstekende cadeaus, voor geliefden of anderszins.

Hieronder vindt u een selectie van titels die de vele registers onderzoeken die romantische fotografie kan innemen, van routine tot feest, van intimiteit tot eenzaamheid, en van voyeuristisch tot biecht.

Vanaf het moment dat de Japanse fotograaf Seiichi Furuya Christine Gössler in 1978 in Graz ontmoette, begon hij haar te documenteren. Slechts een paar weken na hun relatie reisden ze samen naar Bologna. Zeven jaar later keerden ze terug naar Italië voor wat hun laatste reis zou zijn – kort nadat Furuya-Gössler een einde aan haar leven maakte. Deze publicatie rondt de relatie af, waarbij de boog van begin tot eind wordt gevolgd door beide reizen samen te voegen en te proberen de vragen te ontcijferen die door het verlies zijn opgeroepen. Het project kwam tot stand nadat Furuya de Super 8-films van de eerste reis op zijn zolder had teruggevonden en maakt deel uit van zijn voortdurende inspanningen om het leven en werk van het stel over te brengen. De nieuwste uitbreiding is Photographs 1978-1985, het eerste fotoboek gewijd aan de beelden van Furuya-Gössler, dat haar perspectief geeft op hun gedeelde geschiedenis.

Paren en eenzaamheid door Nan Goldin

Nan Goldin heeft een onbetwistbare blauwdruk gecreëerd voor hedendaagse representaties van intimiteit. Haar bekendste serie, The Ballad of Sexual Dependency, is een steeds groter wordend oeuvre dat haar leven en de mensen om haar heen documenteert aan de hand van vragen over verlangen (momenteel te zien in de Gagosian in Londen). Deze titel uit 1998 is een minder bekende publicatie die het centrale thema van Goldin weergeeft, uitgegeven door de Japanse Korinsha Press onder de onthullende titel Couples and Loneliness. “Relaties zijn een voortdurende strijd om intimiteit, terwijl je probeert je autonomie te behouden”, schrijft ze. Van de slaapkamer tot de bar en de woonkamer van het gezin verschijnen haar onderwerpen samen en alleen en brengen ze die strijd openlijk in beeld.

Vorig jaar verscheen Kevin Hatt’s zine met zijn portretten van Chloë Sevigny en Harmony Korine bieden een zeldzame blik op twee verliefde mensen voordat hun leven voor altijd zou veranderen. De foto’s zijn gemaakt vóór de release van Kids (de film die hen naar het sterrendom heeft gedreven) en waren het resultaat van een toevallige ontmoeting tussen Hatt en Sevigny in het centrum van New York in de jaren negentig, en Korine’s spontane beslissing om aan de sessie deel te nemen. De beelden, weergegeven in zwart-wit, zijn aarzelend en onbewaakt, maar toch is het magnetisme van het onderwerp al voelbaar. Het zine leest als een tedere tussenzin tussen het privéleven – een tienerromantiek – en de publieke invloed die beiden spoedig door hun werk zouden verwerven.

Lees ons interview met Kevin Hatt hier.

De Britse fotograaf Derek Ridgers documenteerde wat hij omschrijft als een ‘privémoment in het openbaar’ en heeft decennialang een archief opgebouwd van anonieme uitingen van liefde. Oorspronkelijk gepubliceerd als drie in eigen beheer uitgegeven zines en nu verzameld in één volume, volgen de foto’s – gemaakt in de jaren ’70, ’80 en ’90 – subculturen in beweging. Van punks en metalheads tot mods en ravers: stellen treden op op straat, in nachtclubs en op festivals, tegen veranderende mode en stadsgezichten. Het sociologische belang blijft slechts ondergeschikt aan de directheid van de beelden: lichamen die te midden van kussen aan elkaar vastzitten, weelderig aan elkaar overgegeven.

Een huwelijksreis biedt een vruchtbaar onderwerp voor fotografie. Tot de eerste verkenningen van dit thema behoren Het oog van de liefdeeen serie van de Zwitserse fotograaf René Groebli, voor het eerst gepubliceerd in 1954. Tijdens een verblijf in een Parijse hotel fotografeerde Groebli zijn vrouw Rita, puttend uit de clichés uit hun omgeving: “Ik probeerde de typische sfeer van Franse hotelkamers over te brengen. Er waren zoveel indrukken: het armoedige meubilair van een goedkoop hotel, het meisje ‘En ik was verliefd op het gordijn’, het meisje op wie verliefd was. is mijn vrouw.” De beelden spelen zachtjes met vorm en schaduwen en portretteren Rita’s lichaam, soms naakt, in een rustige verkenning van sensualiteit, zeer controversieel op het moment van publicatie.

“Ze ziet in mij wat ze in zichzelf ziet, en ik zie kansen in haar erkenning”, schrijft Max Battle van fotograaf Sam Penn. Hun liefde staat centraal in Max, Penns nieuwste project, dat vorig jaar vorm kreeg als een veelgeprezen tentoonstelling in de New York Life Gallery en als begeleidend boek. Samen leggen ze de dynamiek van de relatie bloot, gevormd door hun ervaring als transvrouw en transman. Hun lichamen worden het voertuig voor een specifieke expressie, met portretten vermengd met naakten, close-ups en landschappen. Battle’s schrijven schetst hun verhaal bijna als een dagboek – een intieme machtsonderhandelingen, gekenmerkt door ontmoetingen, scheidingen, seksueel verlangen en creatieve uitwisseling. De kwetsbaarheid van Max is radicaal, mogelijk gemaakt door het vertrouwen dat ze allebei in elkaar hebben, en genereus in elkaars kunst.

Het werk van Sophie Calle draait om haar eigen intimiteit, onderzocht met bijna-wetenschappelijke precisie; haar eerste Amerikaanse monografie, onthullend Overshare genaamd, is momenteel te zien in het Orange County Museum of Art. Een van haar centrale projecten is dit kunstenaarsboek, het antwoord op een e-mail over de relatiebreuk van haar geliefde. Omdat ze het eenzijdige einde niet kon begrijpen, vroeg Calle 107 vrouwen met verschillende beroepen en vaardigheden – van een schoolmeisje tot de moeder van de kunstenaar, inclusief een helderziende, een rechter of een filosoof – om de boodschap te interpreteren: “Om het te analyseren, er commentaar op te geven, het te dansen, het te zingen. Ontleed het. Put het uit. Begrijp het voor mij.” Het resulterende volume wordt een archief van deze reacties. Elke interpretatie hervormt de letter en transformeert deze van romantische afwijzing naar een gedeelde, collectieve ervaring. Ten slotte beschrijft Calle het als een spel. “Het ging allemaal om een ​​brief”, schrijft ze. “Niet de man die het schreef…”

De Japanse fotograaf Hajime Sawatari staat bekend om zijn fantastische, bijna surrealistische stijl – het meest bekend in zijn controversiële serie Alice, een visuele herinterpretatie van het verhaal van Lewis Carroll. In de jaren zeventig begon Sawatari, terwijl hij in de modefotografie werkte, de uitgesproken esthetiek te ontwikkelen die zowel zijn commerciële als persoonlijke werk vormgaf. Een belangrijk voorbeeld is Nadia, dat begon nadat hij begin jaren zeventig het Italiaanse model Nadia Galli ontmoette en er verliefd op werd. Ze reisden samen door Italië en Japan, waardoor de grens tussen opdracht en documentaire, realiteit en fictie vervaagde. De serie was Sawatari’s eerste doorbraak en markeerde een nieuwe benadering van het vrouwelijk lichaam in de Japanse fotografie.