Horrorcinema wordt al lang bepaald door de beroemdste personages. De output van Universeel monstertijdperkwaar de legendarische studio een nieuw tijdperk van horror op het grote scherm inluidde en een van de meest herkenbare en gekopieerde creaties in de filmgeschiedenis werd. Dracula, Frankenstein, de mummieThe Wolfman and the Invisible Man werden talloze keren opnieuw geïnterpreteerd en opgelicht, vaak door Universal zelf. En met The Invisible Man koos de studio ervoor om de franchise draaiende te houden met een gendertwist die zijn tijd vooruit was.
Geregisseerd door James Whale twee jaar nadat hij maakte Frankenstein, De onzichtbare man is, zoals veel van Universal’s productie, een bewerking van een roman, deze van sciencefictionlegende HG Wells. Het gaat over een excentrieke wetenschapper (Claude Rains) wiens in verband verborgen gezicht argwaan wekt in zijn huis in een kleine stad. Al snel wordt onthuld dat zijn experimenten hem onzichtbaar hebben gemaakt en dat hij geen idee heeft hoe hij zichzelf weer zichtbaar kan maken. Wat het publiek aansprak waren de speciale effecten die Rains uit het zicht deden verdwijnen, een duur en baanbrekend proces dat zijn vruchten afwierp en de film tot een grote hit maakte.
Zoals nog steeds het geval is met elke horrorfilm: als je eenmaal een hit hebt, wil de studio vervolgfilms. Zeven jaar later kwam Universal uit De onzichtbare man keert terugmet in de hoofdrol een jonge Vincent Price. Later zouden ze het genre veranderen in een oorlogsavontuur Onzichtbare agenten laat het personage dan rondhangen met cabaretiers Abbott en Costello. Maar daarvoor deden ze een geslachtswissel De onzichtbare vrouw. Hallo, het werkte ook Bruid van Frankenstein.
Vandaag 85 jaar geleden uitgebracht, De onzichtbare vrouw Virginia Bruce speelt Kitty, een warenhuismodel dat is ontslagen en aan de slag gaat zoals je doet voor een excentrieke wetenschapper die een proefkonijn nodig heeft voor zijn nieuwe onzichtbaarheidsapparaat. Er volgen grappen en Kitty besluit wraak te nemen op haar voormalige baas, maar het gaat mis als gangsters erbij betrokken raken en besluiten de onzichtbaarheidsmachine te stelen voor hun eigen plannen.
Humor heeft altijd deel uitgemaakt van de Invisible Man-franchise; de eerste film besteedt een verrassend groot deel van zijn korte filmtijd aan het laten giechelen van Claude Rains als een schoolmeisje terwijl hij kinderachtige capriolen uithaalt. De onzichtbare vrouw negeert horror volledig en duikt hals over kop in een komische komedie. De meeste grappen zijn standaard onzichtbare grappen, maar veel grappen gaan ook over de ordinaire vooruitzichten van een naakte vrouw die niemand kan zien. Het is niet bijzonder ordinair, aangezien dit een film is die is gemaakt onder de Hays Code, maar hij is ook niet verlegen over zijn bedoelingen. Toen Claude Rains zich uitkleedde De onzichtbare menshet was strikt komisch. Hier is er een element van opwinding, ook al zie je letterlijk niets.
Dit is ongeveer net zo bedreigend als de Invisible Woman wordt.
Universele afbeeldingen
De meeste grappen zijn behoorlijk overdreven en de effecten zijn niet zo sterk als die van zijn voorgangers, maar als een stukje onschuldig B-filmentertainment, De onzichtbare vrouw doet wat het wil bereiken. Het is dwaas en er staat weinig op het spel, en eindigt met een schattig, nog lang en gelukkig, compleet met een onzichtbare baby. De legendarische John Barrymore heeft een bal die erop hamert als een gekke wetenschapper, en er is een cameo van de boze heks van het Westen zelf, Margaret Hamilton.
Toch voelt het als een gemiste kans voor de film om zijn heldin niet zo opschepperig te maken als haar mannelijke voorgangers. Claude Rains is maf, maar zijn film is doordrenkt van cynisme, waardoor de film een bijtend randje krijgt dat de gruwel ervan duidelijk maakt. Hier heeft Kitty plezier en vestigt zich vervolgens als vrouw en moeder. Het is allemaal zo fascinerend onschuldig. Zou het zo ongebruikelijk zijn om haar in de voetsporen van Dracula’s dochter of de wolvin van Londen te laten treden en een slechterik te zijn?
Latere remakes en herinterpretaties van het verhaal van de Invisible Man zouden zich meer concentreren op de sinistere implicaties van de wetenschap ervan. Paul Verhoeven Holle mens en Leigh Whannells De onzichtbare mens waren sombere verhalen over giftige mannelijkheid die de sci-fi-setting gebruikten om de tirannie van het patriarchaat te onderzoeken. Onzichtbaarheid heeft hun mannen misschien gek gemaakt, maar het gaf hen ook de vrijheid om te misbruiken en te vernietigen. Hoe ziet de vrouwelijke versie daarvan eruit? Zou het zich richten op hoe seksisme er vaak voor zorgt dat vrouwen zich genegeerd voelen? Bestaat er een versie van dit verhaal waarin een onzichtbare vrouw een terroriserende figuur is? Het is niet onmogelijk om je voor te stellen, maar het is totaal anders.
In 2019 kondigde Universal plannen aan voor een remake De onzichtbare vrouwmet Elizabeth Banks als regisseur en Erin Cressida Wilson die het scenario schrijft. Er was weinig bekend over het project voordat het op de plank werd gelegd, maar er wordt gezegd dat het “heel anders” is dan de film van Wannell. Misschien betekent dat dat het helemaal geen horror was, maar hoe dan ook, het is opwindend dat zo’n speculatief concept als onzichtbaarheid een genderverdeling onthult.
