“Het geeft bedrijven in feite een luidspreker om hun stem boven die van anderen te versterken”, zegt dr. Robert Brulle, een milieusocioloog aan de Brown University, over de huidige juridische structuur die bedrijfsuitingen beschermt. “En in een mediaomgeving waar er heel veel concurrerende stemmen zijn, is het vermogen om je boodschap herhaaldelijk naar buiten te brengen, in tegenstelling tot andere stemmen, enorm invloedrijk om ervoor te zorgen dat je standpunt deel uitmaakt van de publieke discussie en uiteindelijk onderdeel wordt van het vanzelfsprekende wereldbeeld.”
Dan is er nog het feit dat bedrijven niet alleen onbeperkt geld in politieke actiecomités in de zwarte doos kunnen steken, maar ook rechtstreeks uit hun kas aan de politiek kunnen besteden.
“Veel mensen zullen in eerste instantie zeggen, nou ja, ik denk dat het bedrijven zijn zou moeten hebben het recht om te spreken’, zegt dr. Robert Kerr, een expert op het gebied van de vrijheid van meningsuiting in het bedrijfsleven en decaan van de school voor journalistiek aan de Universiteit van Oklahoma. ‘En als ik zeg: oké, maar als je in een bedrijf hebt geïnvesteerd, moeten ze dan het recht hebben om je investering voor politieke doeleinden te gebruiken? En ze zeggen bijna altijd nee – bijna iedereen, ongeacht of ze zichzelf liberaal of conservatief noemen. Want als mensen erover nadenken, beseffen ze dat als een bedrijf het geld van aandeelhouders kan gebruiken, ze het misschien willen gebruiken voor iets dat jij steunt, maar ze kunnen het ook gemakkelijk gebruiken voor iets dat jij niet steunt.”
Niemand wil het voor bedrijven illegaal maken om te spreken, maar ook heeft niemand ervoor gestemd om hen onbeperkte macht over het publieke domein te geven. Bedrijven uit het Eerste Amendement schoppen is zelfs nog logischer als je begrijpt hoe ze er überhaupt aan hebben gewerkt om erin te passen.
IIn 1970 werkte Mobil Oil samen met New York Times om advertorial uit te vinden, wat we tegenwoordig vaak gesponsorde inhoud of merkinhoud noemen. Het bedrijf was een pionier op het gebied van ‘issue-reclame’, geleid door CEO Rawleigh Warner en Chief Flak, Herb Schmertz. De twee creëerden een persoonlijkheid voor Mobil – slim, beschaafd, verantwoordelijk, ‘de oliemaatschappij van de denkende man’, zoals zij het omschrijven – en begonnen zich verder te ontwikkelen dan alleen maar reclame te maken voor de benzine- en tankstations van Mobil om ook zijn ideeën en beleidsvoorstellen onder de aandacht te brengen. Plaatsing van wekelijkse opiniestukken in Tijden maakte deel uit van die strategie, maar dat gold ook voor het sponsoren van het Meesterwerktheater, het in het leven roepen van de Pegasus Literatuurprijs en het subsidiëren van veel documentaires en tv-shows.
