Yves Saint Laurent zelf zei ooit: “Ik hou ervan dat jurken sober zijn en accessoires wild” – en hij werd waarschijnlijk zelden zo wild als toen hij sieraden uitvond, waarvan vintage stukken de scherpe stilistische relevantie behouden, zoals zijn omgekeerde prullenbakmolen dat niet heeft. Saint Laurent, de man, werkte in de jaren zestig samen met kunstenaars als Claude Lalanne aan opmerkelijke kostuumbijoux, terwijl zijn oude rechterhand Loulou de la Falaise vanaf de jaren zeventig het ontwerp van zijn juwelen overnam, die, of ze nu ingewikkeld of eenvoudig waren, altijd werden opgevat als onderdeel van een totaallook. Anthony Vaccarello heeft tien jaar als creatief directeur van dit huis gewerkt en kent de geschiedenis nu als zijn broekzak het belangrijkste – hij weet ook wanneer hij het opnieuw moet uitvinden en wanneer hij moet voortbouwen op de fundamenten die er al zijn. Zijn collectie lente/zomer 2026 – die toevallig samenviel met de 50e verjaardag van de legendarisch weelderige Ballets Russes-collectie van Saint Laurent – was gevuld met overdreven barokke juwelen die rechtstreeks grepen naar de originelen van Saint Laurent uit het begin van de jaren negentig, een van Vaccarello’s favoriete periodes. Voor deze redux werden hun maten echter overdreven overdreven, de resulterende oorbellen en parures ter grootte van een vuist, gedragen met zowel stoer motorleer als golvende Proustiaanse avondjurken. Tot deze juwelen behoorden onder meer kruishalskettingen op borstplaatschaal en bungelende kralen van harsdruppels die leken op schatten uit de Renaissance, zij het opgehangen aan dikke industriële kettingen om ze een eenentwintigste-eeuwse kick te geven.
De Saint Laurent by Anthony Vaccarello kruisketting van hars en metaalkristal zal binnenkort online verkrijgbaar zijn. Doe mee wachtlijst.
