Als je kijkt naar de carrière van de in New York gevestigde creatieveling Anton Repponen, zie je dat hij al meer dan 20 jaar in interactieontwerp werkt en de ontwerpstudio leidt die hij mede heeft opgericht. Anton en Ireneal meer dan een decennium. Er is echter altijd iets parallel geweest aan deze succesvolle ontwerpcarrière: fotografie. “Ik kreeg mijn eerste filmcamera toen ik 14 was van een vriend en sindsdien ben ik er nooit meer mee gestopt”, vertelt Anton aan It’s Nice That. “Ik heb altijd een camera bij me en het maken van foto’s is voor mij een constant achtergrondproces.”
Net als veel andere fotografen heeft Anton duizenden afbeeldingen verspreid over filmstroken, harde schijven en iPhone-galerijen, die allemaal in een waas verdwijnen naarmate nieuwe projecten zich opstapelen, om vervolgens weer te verschijnen wanneer je telefoon besluit een enigszins griezelige herinnering met een goedkope soundtrack te maken. Maar vorig jaar bladerde de creatieveling door zijn Lightroom-bibliotheek (een verzameling die teruggaat tot 2004), op zoek naar patronen die naar voren konden komen: “Ik heb al die jaren foto’s gemaakt, maar ik was niet echt teruggegaan om te zien wat ik verzamelde”, zegt hij. In deze diepgaande recensie kwamen een paar verrassende thema’s naar voren: “Ik realiseerde me dat ik veel van dezelfde scènes vastlegde zonder het bewust te plannen”, zegt de fotograaf.
Hier is zijn serie Mensen kijken naar kunst of kunst kijkt naar mensen werd geboren. Het project is een verzameling foto’s van mensen die naar kunst kijken in musea en galerijen over de hele wereld, en het project brengt een reeks beelden samen die Anton in de loop der jaren heeft gemaakt en die iets speciaals vastleggen aan de handeling van het observeren – “de momenten waarop we naar kunst kijken, zien we iets dat ons inspireert, iets onbekends of iets dat stilletjes resoneert”, vat de fotograaf samen.
