Discipline. Controle, ritueel, herhaling.
Griezelige kostuums plaatsen een cohort dansers in bijpassende poplin-jurken met krijtstreep, hun gezichten verborgen, hun lichamen verdubbeld door slappe stoffen mannequins die op hun schouders zijn vastgebonden. Het is zonsopgang (of zonsondergang) en moeilijk te zien door de nevel die boven een verlaten landhuis hangt, waar alles lijkt te zweven tussen repetitie en realiteit. Het is Disciplinede 31e aflevering van Miu Miu‘S Vrouwenverhalen serie.
Miu Miu’s Women’s Tales, die op 12 februari in New York in première gaat, is sinds het debuut in 2011 een voorstander van vrouwelijke filmmakers. Disciplinegeregisseerd door Hier Fastvoldhet huis zet zijn voortdurende gesprek over vrouwelijkheid, auteurschap en de gecodeerde taal van kleding voort.
De setting is gotisch, bijna claustrofobisch. De film opent langzaam: het geluid van ademhaling, diepe in- en uitademingen, onderbroken door sporadisch drumwerk – als rammelende potten in een verre keuken. De dansers bewegen behoedzaam en verzorgen hun stoffen mannequins alsof ze kinderen voorbereiden op de dag. Ze kleden ze in identieke krijtstrepen, gladde kragen en verstelbare zomen. Er wordt rekening gehouden met elk detail, met elk gebaar.
Buiten spelen ze. Dobbelspel. Klap spel. Lezing. Gymnastiek op het gras. De mannequins blijven eraan vastgebonden, passief maar altijd aanwezig. Alleen de nonnen bewegen zich vrijelijk – gezichten bedekt, uitdrukkingen onherkenbaar. Als er een bel gaat, stellen de dansers zich op en marcheren in formatie, waarbij ze de orde op het schoolplein met een vaag sinister randje in herinnering brengen. Wanneer een mannequin struikelt, stopt de stoet. De storing is verholpen. Ze gaan door.
De maaltijden worden samen gegeten. Een verloren lepel veroorzaakt een nieuwe pauze; het hoofd draait naar de fout. Zelfs fouten hebben een choreografie. In de klas leggen ze examens af onder toezicht van de gezichtsloze nonnen. Een hoofdnon inspecteert hun uiterlijk. Alles wordt gemonitord.
Dansles biedt een verandering in tempo, maar niet in controle. De groep beweegt synchroon – port de bras, arabesken, bochten en buigingen – terwijl fluiten en zware strijkers aanzwellen. De choreografie verandert in een klapspel, eerst kinderachtig en daarna steeds hectischer. Het ritme versnelt. Zittend tegenover elkaar lijken de mannequins in een grillige harmonie te slaan en te schokken, en de grens tussen spel en agressie vervaagt.
