Niettemin bewandelde Lighton verschillende wegen terwijl hij overwoog hoe hij het boek in een filmisch formaat zou kunnen aanpakken. Hij overwoog het verhaal op een cruiseschip te plaatsen. Toen dacht hij aan het oude Rome. Elke versie vereiste een andere sfeer. Zich vestigen in moderne Britse buitenwijken is eigenlijk hoe hij terechtkwam Passagiers eigenzinnige rom-com-toon.
“Ik heb altijd geweten dat ik mensen wilde laten lachen en zwijmelen en zich op de juiste manier romantisch wilde laten voelen”, zegt hij. “Maar het doelbewust en subversief inzetten van de troepen, dat kwam door de evolutie.” Hij keek meteen om Het dagboek van Bridget Joneseen van zijn favorieten, ter inspiratie. Hij kwam ook aan Annie Hall: ‘Ik weet nog dat ik het zag Annie Hall en zeg: ‘Oh, dit is iets behoorlijk postmoderns met rom-com-stijlen.’ Het deconstrueerde ze.”
Lighton heeft Melling en Skarsgård altijd voor ogen gehad voor Colin en Ray. “Ik kon er niet achter komen wie de rol nog meer zou kunnen spelen”, zegt de regisseur over Melling. “Ik had hem gezien in films als De ballade van Buster Scruggs En De duivel de hele tijd en werd vervolgens aangetrokken door de manier waarop hij op een niet-alfamanier de aandacht kon trekken. Het is zo’n unieke kwaliteit. En vreemd genoeg stuurde mijn castingdirecteur mij een lijst en hij stond bovenaan. Dat was ik duidelijk niet naar fantasierijk.”
Wat Skarsgård betreft, als rode loperdressing met kinky thema hebben getekend voortdurende aandacht voor de film hoopte Lighton dezelfde energie aan te boren die hij de acteur erin zag brengen Opvolgingwaar hij de kinderachtige miljardair-eigenaar van een Zweeds technologiebedrijf speelde. “Hij was psychologisch zo interessant in de manier waarop hij alle Roy-kinderen neukte”, herinnert Lighton zich. “Hij was in staat ze te domineren en te beschimpen.” Lighton was vooral onder de indruk van een scène waarin het personage van Skarsgård zijn hoodie uittrekt, waardoor zijn shirt omhoog kruipt. ‘Je ziet de andere Roys zeggen: oh mijn god, hij heeft het een sixpack,‘ zegt de regisseur, met een veinzend ontzag. ‘Dat was wat ik nodig had van Ray: iemand die een duidelijk fysiek exemplaar was, maar die ook met je kon spelen en ondeugend kon zijn.’
Lighton was geschokt dat beide acteurs de kans grepen om ‘een film van deze omvang te maken met een onbekende filmmaker’. (Skarsgård vroeg slechts een dag na ontvangst van het script om een ontmoeting met Lighton.) Aan de andere kant verliep een groot deel van Lightons ervaring onverwacht naadloos: “Ik had niet het gevoel dat mensen me als beginnende filmmaker met fluwelen handschoenen behandelden”, zegt hij. “Toen ik eenmaal begon met opnemen, dacht ik binnen een dag of twee:” Oh, ik vind dit geweldig. Ik hou van regisseren. Ik heb het gemist.”
Datzelfde gemak bleef bestaan nadat het filmen was voltooid. Nadat hij jarenlang van een afstandje had toegekeken terwijl zijn favoriete regisseurs hun nieuwste creaties meenamen naar Cannes, vervulde Lighton een droom toen hij zelf langs de beroemde Croisette liep voor Passagierging afgelopen mei in première op het festival. Afgaande op de acht minuten durende staande ovatie van de film was het meteen een schot in de roos. En Lighton, die graag wilde genieten van alles wat de Franse Rivièra te bieden had, profiteerde van die goede wil. “Ik was aan het werk erg Het was moeilijk om de film af te krijgen, dus toen we de première hadden, was ik er een week mee bezig boos,herinnert hij zich.
