Bij Burberry verheerlijkt Daniel Lee het utilitaire

Burberry is een historisch instituut – 170 dit jaar, al maakt het er niet zoveel uit – dus is het logisch dat de herfst-/wintershow van 2026 zowel rond één als binnen één werd opgevoerd. De laatste was de met ijzer bewerkte 19e-eeuwse Old Billingsgate Fish Market, waar het merk binnenin een gefragmenteerde weergave van de nabijgelegen neogotische Tower Bridge in Londen oprichtte, met torens en gevelramen gemonteerd in steigers die de Burberry-check verticaal de ruimte in staken. Burberry werd ook geboren in de revolutionaire Victoriaanse eeuw – het is ruim twintig jaar ouder dan de brug en net zo veel geschiedenis. Het is ook krachtig – krachtig genoeg om monumenten te verplaatsen en op maandagavond een menigte goedgeklede mensen naar een oude visboer te lokken om te zien wat Daniel Lee te bieden heeft.

Er was niets verdachts aan de inspiratie, godzijdank. Maar er zaten klontjes spiegelglans op de asfaltvloer die regen opwekten, wat teruggrijpt op de versleten roots van Burberry als beschermend huis voor bovenkleding. De show opende en sloot met een trenchcoat, de eerste in een poederachtig krijt, de laatste in een glad, glanzend asfaltzwart met geruite markeringen (wat nog meer) glinsterend op het oppervlak. Van dag tot nacht, of misschien van witte ridder tot zwarte ’s nachts. In beide gevallen was de jas bij de kraag gevuld met jabot-franjes, zoals de kraag van een bijzonder uitgebreide Victoriaanse dandy. “Kleding voor zowel de nacht als de dag”, was Lee’s kijk op de herfst/winter – en Burberry noemde de witte tint van de openingsjas champagne om de toon te zetten.

Die mix van tijden en locaties stuitte op nevenschikkingen van stoffen: dubbelzijdige wol en breisels met geborsteld kasjmier en smoking grain de poudre. Er was ook een overvloed aan bomber-cut shearling, geluiddempers en lange, opvallende blokkleurenjassen, voorzien van trenchcoatdetails of gearceerd met Burberry-ruiten. Overhemden van zijde. De omgeslagen trenchcoats hadden een avondlook, en tot op de hiel waren nietjes als joggingpakken en hoodies gesneden uit papierfijn plongéleer, hoodies die tot aan de capuchon waren uitgesneden als een carré die eindigde in diepe franjes. In de schemering moest je je ogen dichtknijpen om de texturen of details te zien, zoals de gebeitelde herenschoenen, met de tenen behendig gebroken in Burberry-ruit, klaar om te vliegen.

Wat bij vermoedens over Burberry vaak wordt vergeten, is dat Daniel Lee een soort buitenstaander is, net zoals Thomas Burberry dat was – beiden kwamen niet uit Londen maar van het platteland, Burberry uit Basingstoke en Lee, in een bevredigend alliteratief toeval, uit Bradford in West Yorkshire. Zoals verkiezingsresultaten vaak laten zien, is het een ander land buiten de citadelmuren – ik ben opgegroeid aan de andere kant van de Pennines, ten opzichte van Lee in Bolton, dus dat weet ik zelf ook. En zelfs buitenstaanders die de stad na tientallen jaren goed kennen, kunnen nog steeds een blos van die bekende en onbekende sensatie voelen als je langs een fysiek stukje culturele iconografie loopt, een toerist in je eigen stad. Lee dacht terug aan haar dagen als student in Londen – er hing een bruisend nachtlevengevoel in deze show, zo niet noodzakelijkerwijs in deze kleding, hoewel er een Amanda Lear, For Your Pleasure-twinkeling was in de glimmende trenchcoats, gedragen met de hoogste hakken die gemakkelijk over niets heen konden komen. ‘Iedereen gaat uit,’ zei Lee, misschien met een terugblik op de feestdagen op de universiteit. Of een scherp begrip, in tegenstelling tot veel luxe huizen, dat mensen niet noodzakelijkerwijs zomaar wisselen tussen huizen met klimaatbeheersing, auto’s en luxe bestemmingen en eigenlijk iets nodig hebben om te dragen als het buiten verschrikkelijk weer is. Londen biedt daar tal van herinneringen aan.

Burberry sprak over de Tower Bridge als een symbool van glamour die utilitair werd. Ik weet het niet zeker, aangezien die brug elk jaar door miljoenen mensen wordt overgestoken, van wie velen niet eens opkijken naar de imposante gecanneleerde torens. Ik zou eerder willen beweren dat deze collectie ging over het verheerlijken van het praktische, waarbij de signatuur van het merk opnieuw in iets anders en nieuws werd omgezet. Het is tenslotte hun eigen grote oude traditie.