Balancerend op een wankele stapel kussens en tafels stuurt een jonge jongleur vier heldere ballen de lucht in. Een collega-kunstenaar staat vlakbij op de grond en observeert de bekwame worp tegen de achtergrond van een aan de muur gemonteerde tent in heldere, primaire kleuren.
Gehuld in een warme gloed, het beeld van Constanze Han geeft een zeldzaam inzicht in een trainingssessie bij Nationale CircusschoolHavana’s centrum voor circusvoorstellingen. “De school werd opgericht na de Cubaanse Revolutie en maakte deel uit van een bredere inspanning om professioneel kunstonderwijs beschikbaar te maken voor jongeren op het hele eiland”, zegt Han. “Met steun van de Sovjet-Unie eind jaren zeventig combineerde het technische nauwkeurigheid met Cubaanse creativiteit en stijl, waardoor een aparte circustraditie ontstond die vandaag de dag nog steeds voortduurt.”
Circus speelt een blijvende rol in de Cubaanse cultuur, die begon in de 16e eeuw “als een reizende familietraditie, vooral op het platteland”, aldus de fotograaf. Gecombineerd met Sovjetstijlen van na de revolutie werd circus een kenmerkende mix van “rumba, Cubaanse folklore en Afro-Cubaanse invloeden”.
Hij heeft de afgelopen jaren aan verschillende projecten in Cuba gewerkt, vaak in samenwerking met zijn vriendin Karla Batte. Tijdens een verblijf in Havana voor een verblijf in Cache huiseen verbinding met een eerder project waarin het iconische centraal stond Tropicana-nachtclub Han maakte kennis met de school.
Tijdens een bezoek van een week creëerde ze Circus van een revolutiedie een groep ambitieuze, toegewijde kunstenaars documenteert en actueel inzicht geeft in de jeugdcultuur in een land dat dit heeft meegemaakt een massale uittocht van zijn jongste generaties. Cuba verloor alleen al tussen 2022 en 2023 bijna 20 procent van zijn bevolking, en één op de vier inwoners is momenteel ouder dan 60.
Hij merkt op dat, gezien de slechte economische situatie in het land, Circus van een revolutie biedt een alternatieve kijk op de mensen die de culturele output definiëren. Of het nu gaat om een geposeerd portret of een openhartige momentopname, de beelden leggen de intimiteit en focus van de artiesten vast, terwijl ze de schoonheid van creatieve expressie vastleggen en hoe deze bloeit te midden van enorme ontberingen.
“Omdat een groot deel van de apparatuur ouder is en handmatig wordt bediend, zijn kunstenaars sterk afhankelijk van discipline, teamwerk en elkaar. Dit creëert in de praktijk een sterk gemeenschapsgevoel, kameraadschap en wederzijdse steun”, voegt ze eraan toe.
Zijn werk heeft haar over de hele wereld gebracht, van Tegucigalpa tot Taipei, waar ze vaak onzichtbare gemeenschappen en levensstijlen heeft gefotografeerd. Meer informatie Instagram.
