Blister Broccolini Pasta met knoflook, citroen en paneermeel

Je kent de nachten wel – het is 18.00 uur, je bent moe na het werk, de koelkastsituatie ziet er schaars uit, maar op de een of andere manier bedenk je een maaltijd waar iedereen even naar teruggaat. Deze pasta werd bij ons op zo’n doordeweekse dag geboren en bleek een van mijn favorieten diner recepten tot op heden.

Ik maak hier al jaren een versie van, maar de laatste tijd heb ik een nog eenvoudigere benadering van koken gekozen: ik laat een paar hoogwaardige ingrediënten het werk doen in plaats van de dingen te ingewikkeld te maken. Deze broccolini-pasta met blaren is precies dat. Verkoolde, licht bittere groenten met veel knoflook en een scheutje frisse citroen. En de geroosterde broodkruimels erbovenop voegen de meest bevredigende crunch toe (niet, ik herhaal, dat doen niet sla ze over). Het is een maaltijd die verheven aanvoelt, maar die in ongeveer 25 minuten klaar is (waarvan het grootste deel gewoon wacht tot het pastawater kookt).

Het punt is: de magie zit in de techniek, niet in de ingrediëntenlijst. Laten we het dus hebben over een paar strategieën die dit beter maken dan je gebruikelijke dagelijkse pasta.

Zorg voor de perfecte blister op broccolini

Dit is waar de smaak leeft, dus neem de tijd. Je wilt dat je pan heet is – echt heet – en weerstaat de drang om hem te snel te verplaatsen. Het zal verleidelijk zijn om aan te raken, maar doe het niet! Laat de broccolini 2-3 minuten in de olijfolie staan ​​tot de bodem goed verkoold is en een beetje knapperig begint te worden. Het is de forel die voor de licht rokerige, bijna nootachtige smaak zorgt die het hele gerecht maakt.

Je wilt ook voorkomen dat de pan te vol raakt. Als je alles in één keer stapelt, doet de broccolini dat ook stoom in plaats van blaren, wat prima is, maar niet het doel van dit recept. Als dat nodig is, is het de extra paar minuten waard om in batches te werken.

Het geheim achter perfecte Al Dente Pasta

Ik interviewde Joshua McFadden voor mijn Substack een tijdje terug (als je zijn kookboek niet kent Zes seizoenenten zeerste aanbevolen) en hij veranderde de manier waarop ik denk over het maken van pasta volledig. Zijn aanpak is eenvoudig maar baanbrekend: je kookt de noedels slechts gedeeltelijk in het kokende water en maakt ze vervolgens af in de saus.

Dus als de aanwijzingen op de verpakking voor uw pasta zeggen dat u deze 9-11 minuten moet laten koken, zet dan de timer op 7. U wilt pasta die het knapperige stadium voorbij is, maar nog steeds te veel tanden heeft – net iets te taai. Vervolgens doe je het direct in de koekenpan met je saus en een flinke scheut zetmeelrijk pastawater, en laat je het daar verder koken. De pasta absorbeert alle knoflook-citroensmaak en het zetmeel uit het water maakt alles zijdezacht en glanzend in plaats van vettig. Dat is het verschil tussen pasta met saus erop en pasta één worden met de saus.

Sla de broodkruimels niet over

Ik weet dat het een extra stap lijkt, maar over het geroosterde broodkruim valt in dit recept niet te onderhandelen. Ze voegen een boterachtige crunch toe die zo perfect contrasteert met de zijdezachte pasta. Ik meng panko gewoon met een beetje olijfolie en zout en bak tot hij goudbruin is – duurt ongeveer 6 minuten. Je kunt de broodkruimels zelfs een dag of twee van tevoren maken en in een luchtdichte verpakking bewaren. (In de toekomst zul je dankbaar zijn.)

Slotopmerkingen voor succes

• Op knoflook: 6 kruidnagels lijken misschien veel, maar geloof me. Dit is een knoflookpasta en dat geeft het zoveel smaak. Zorg ervoor dat je de teentjes heel dun snijdt, zodat ze gelijkmatig verdeeld zijn, en let goed op wanneer de knoflook de pan raakt – je wilt dat hij geurig en goudbruin is, niet bitter en verbrand.
• Op de citroen: Gebruik een microplane voor de schil als je die hebt en voeg zowel de schil als het sap toe. De schil geeft je de heldere, aromatische citrussmaak, terwijl het sap de zuurgraad brengt die alles laat knallen. Ik zet altijd extra partjes citroen op tafel omdat sommige mensen (ik) graag pushen.
• Over de rode pepervlokken: Ik gebruik een theelepel die het een zachte hitte geeft. Als je van meer warmte houdt, ga ervoor. Als je kookt voor kinderen of mensen die van pittig houden, kun je het terugdraaien of helemaal weglaten.
• Over de kaas: Goede Parmezaanse kaas is een echte aanrader. Een royale hoeveelheid kaas vlak voor het serveren geeft het de rijkdom waardoor het aanvoelt als een pasta van restaurantkwaliteit.

Het is het soort diner dat ik keer op keer wil eten: eenvoudige ingrediënten, grote smaken en het bevredigende gevoel iets lekkers te krijgen zonder het echt te proberen. Laat me weten of je het gemaakt hebt en lees verder voor het recept.

Druk op