Conventionele wijsheid zegt dat de race voor de beste acteur een tweerichtingswedstrijd is tussen Timothée Chalamet Marty Supreme en Leonardo DiCaprio voor De ene wedstrijd na de andere. Maar de nominatie van Ethan Hawke op donderdagochtend voor die van Richard Linklater Blauwe Maan hebben – samen met een licht verrassende knipoog naar het originele script van Robert Kaplow voor de film – een welkome nieuwe wending aan het verhaal toegevoegd.
Voor degenen die de theatervoorstelling hebben gemist: Blauwe Maan is een uiterst veelzeggend en diep triest melodrama over copywriter Lorenz “Larry” Hart (Hawke), die in plaats daarvan zijn voormalige partner Richard Rodgers (Andrew Scott) succes ziet boeken met Oscar Hammerstein II (Simon Delaney). Gisterenavond gezien in Sardi’s Oké Oklahoma!Bij de première van Hart, en slechts enkele maanden voor Harts alcoholgerelateerde dood, volgt de film een totaal getransformeerde Hawke tijdens een avond vol pijnlijke vernederingen en ongemakkelijke gesprekken over zijn seksualiteit. Larry is een man die zo in beslag wordt genomen door verslaving, maar zo zeker is van zijn eigen gelijk dat hij voor bijna iedereen op de afterparty onuitstaanbaar is, maar onder al zijn flamboyante pretenties schuilt een schrijver die bovenal in het gesprek wil blijven. Het is aangrijpend, briljant en het behoort tot het beste werk dat Hawke en Linklater in de dertig jaar samenwerking hebben verricht.
Maar een rustig filmpje als dit voelde alsof hij onder de radar kon vliegen in een prijzenseizoen dat gedomineerd werd door grotere, flitsendere aanbiedingen zoals zondaars, Marty, BugoniaEn Een gevecht. Nee, Blauwe Maan voelt als een duidelijke Oscar-mededinger uit de jaren 90 die uit de tijd is geplukt en in een stapel vampiers, pingpongballen en buitenaardse wezens is gevallen, wat de weinige nominaties alleen maar leuker maakt om naar te kijken. Dit zijn kleine queerbioscopen die er nog steeds in slagen erkenning te verwerven in het land van goden en monsters.
Heeft Hawke een reële kans om te winnen? Het is zeker een gok, maar het is een leuke optie om te overwegen. Ten eerste, hoewel Chalamet er onmiskenbaar in is Marty en DiCaprio doet waarschijnlijk zijn beste werk in zijn carrière Een gevechthet valt niet te ontkennen hoe volledig Hawke zichzelf verliest in deze rol. Met behulp van enkele camera- en ensceneringstrucs verkleint de 1,80 meter lange acteur zijn bewegingen en zijn lichaamstaal om geloofwaardig te zijn als de Hart onder de vijf jaar. Belangrijker nog is dat hij de innerlijke onrust vastlegt onder elke pijnlijk lange anekdote die de songwriter vertelt, de pijn onder elke opschepperij. Dat zou een verdienstelijke prestatie van elk optreden zijn, een zeer verdienstelijke prestatie. De Academie beloont ook graag veteraan-genomineerden meerdere keren, die nog nooit een trofee mee naar huis hebben genomen en waar Hawke voor zorgt. it, met vier knikken onder zijn riem die teruggaan tot 2002.
Toch zouden Chalamet en DiCaprio genoeg stemmen moeten delen waar een verrassende kandidaat als Hawke, Michael B. Jordan voor zou kunnen kiezen Zondaarsof Wagner Moura voor De geheim agent zou kunnen doorbreken – en zelfs naar is een druk veld. Ongeacht de uitkomst, iedereen die van cinema houdt, moet er tijd voor vrijmaken Blauwe Maan voorafgaand aan de Oscars in maart. Dit is de definitie van “ze maken ze niet meer zo” – het soort film dat, net als Hart zelf, schrijven als een sport behandelt.
Haal het beste uit wat vreemd is. Schrijf je in Jij’s wekelijkse nieuwsbrief hier.
