Elders bouwen ontwerpers hele collecties waarbij gebruik wordt gemaakt van langzame methoden die ruimte laten voor onzekerheid.
“Ik laat graag veel dingen aan de natuur over, zodat er fouten kunnen gebeuren”, zegt Bubu Ogisi, de oprichter van IAMISIGO, een modemerk en onderzoekspraktijk gevestigd tussen Ghana, Kenia en Nigeria dat de diverse en onderling verbonden textielgeschiedenis van Afrika verkent. ‘Ik bedoel: ik wil het geen fouten noemen, maar ik wil dat het leven gebeurt. Ik wil dat de tijd gebeurt.’
Tijd is een belangrijk ingrediënt in de praktijk van Ogisi, waarin onconventionele natuurlijke en synthetische materialen worden verwerkt, waaronder glas uit elektronisch en bouwafval, raffia van bananen- en palmbladeren, oude kleding, gerecycled plastic en een duurzame vezel van de Agave sisalana-plant genaamd sisal. Sommige hiervan worden vervolgens gekleurd door blootstelling aan de elementen en organische processen. “Ik hou ervan om samen te werken met de natuur”, zei Ogisi. “Voor mij gaat het ook over het loslaten van de controle over alles. Veel van onze stukken hebben gekartelde randen en ongedefinieerde stukken, omdat speelsheid en rauwheid hand in hand gaan als je jezelf toestaat speels te zijn in de manier waarop je creëert.”
IAMISIGO bevatte acht stukken Vuile uitstralingSommige daarvan bevatten een oud Oegandese textiel genaamd schorsdoek, gemaakt van de Mutuba-boom. “We schrapen, kloppen en laten het vervolgens zes tot acht maanden in water weken”, zei Ogisi. “Dan moeten we het inkleuren in klei. Er is niets puurs aan de essentie van schorsdoek en geen enkele tint is ooit hetzelfde omdat het afhangt van het soort klei dat we gebruiken, waar de klei vandaan komt en hoe het wordt opgeslagen.” Het team vouwde vervolgens patronen in de stof en gebruikte gemalen kokosnootschalen om de kleurstof verder te duwen.
