Op een rode loper in Milaan, Bottega Veneta geënsceneerd Louise Trottertweede excursie – en het voelde veilig.
Trotter verdubbelde de huiscodes, met name het Intrecciato-weefsel, dat dit jaar zijn 50e verjaardag viert. Het klom in leren jassen, wikkelkragen en onderbroken geplooide lijfjes. Een unieke jumpsuit van zwarte zijdesatijn en leer met een overgang van strakke plooien naar geweven panelen; een lange zwarte jas deed hetzelfde, waarbij de scherp geplooide torso schijnbaar oploste in een geweven kraag. Het ambacht was meedogenloos; naar verluidt kostte één handgeweven leren cape alleen al 4.000 uur.
De opening verliep gecontroleerd en gestructureerd. Een grotendeels zwart palet werd gesneden met vleugjes kobalt, kameel, botergeel en een dicht bloedrood. Het maatwerk had een strak maar wellustig evenwicht: afgeronde schouders, een subtiele zandloper, een semi-skinny broek voor jongens met dunne breisels over de overhemden heen, waarvan één kraag half uitgezet was. Asymmetrische midi’s waren afwijkend; geborstelde mohairbreisels – waaronder een rode tankjurk met V-hals – hadden echt gewicht.
Irina ShaykZijn look destilleerde het perfect: een grijze wollen jas tot halverwege de kuit met overdreven afgeronde schouders en een diepe, gebeeldhouwde revers die bijna tot aan het borstbeen reikt. De lijn versmalt netjes door de taille voordat hij recht valt, de zakken zijn iets laag en breed geplaatst om de proporties te scheeftrekken.
Daarna veranderden de zaken. Nepbont en gevederde stoffen erbij – ruig luipaard, tijgergestreept geel en wit, ijswitte jurken bloeiend met wat kleine zwarte bloemetjes hadden kunnen zijn. Een sprankelende bloedrode tweeling op Mariacarla Boscano het drama opzetten.
Toen kwam de glasvezel. Trotter en de ambachtslieden hebben geëxperimenteerd met gerecyclede draden, en dit seizoen hebben ze nog een stap verder gezet: harige mollige jassen en boxy jassen in glanzend zwart en elektrisch kobalt die er van binnenuit bijna verlicht uitzagen. Het oppervlak had een vreemde, glimmende halo – niet echt bont, niet helemaal plastic – en bewoog met een huivering en gesis dat opzettelijk theatraal aanvoelde. Een zalmroze versie verzachtte het effect; een zwarte jurk met korte mouwen gecombineerd met een donzige rode hoed zorgde ervoor dat het bijna Studio 54 voelde.
Er waren ook knipoogjes naar de huizengeschiedenis: de Lauren-tas, die beroemd werd gedragen door Lauren Hutton in Amerikaanse gigolo – gecombineerd met witte overhemden en smokings met enkele revers.
Het begon gecontroleerd, bijna serieus. Het eindigde met glans, pluisjes en veerkracht. Brutalisme, verzacht – en vervolgens opgedoken.
Fotografie met dank aan Bottega Veneta.
