HoofdafbeeldingBottega Veneta herfst/winter 2026Met dank aan Bottega Veneta
Het accent van Louise Trotter flitst nog steeds op als ze spreekt: je kunt de vrouw wel uit Sunderland halen, maar je kunt het niet uit de vrouw halen. En deze ideeën over identiteit en lokaliteit, en hoe die je culturele en zelfs esthetische handschrift vormen, waren haar voornaamste overwegingen in haar langere en sterkere tweedejaarscollectie voor Bottega Veneta. “Het gaat over wat de Milanese stijl voor mij en voor Bottega Veneta betekent”, vertelde ze backstage aan een kleine groep verzamelde journalisten, met afgevlakte zang (net als de mijne). “Minder onderzocht, nauwkeuriger.”
Trotter begon iets meer dan een jaar geleden bij Bottega – en heeft in die periode begrijpelijkerwijs steeds meer tijd in Milaan doorgebracht. Daarom gaat het over het leven, niet alleen over het observeren ervan. Ontwerpers zeggen dat soort dingen de hele tijd, maar je kon het echt voelen in de kleding van Trotter voor herfst/winter 2026 – zelfs de nette gebreide mutsen die laag waren getrokken, voegden een verwrongen realiteit toe (hey, het wordt ook koud in Milaan). Hoewel de kleding van Trotter op zijn debuut vooral leek op een ‘look’, op veerkrachtige, wijde, intrecciato leren jassen en zwierige rokken met klatergoud die indrukwekkende beelden opleverden, maar misschien het in- en uitstappen van een taxi (of, met die schouders, elke deur die niet dubbel was) moeilijk maakte, voelden ze zich deze keer ontworpen om te leven. Trotter zei dat mensen hadden opgemerkt dat kleding zwaar was. ‘Je moet altijd nadenken,’ zei ze een beetje ernstig, waardoor het maatwerk kon worden gedeconstrueerd en de lagen lichter werden. Er waren slim-fit truien voor mannen (die looks waren geweldig), en een paar licht gedrapeerde rokken voor vrouwen, een paar met ruches zodat de benen zichtbaar waren. Je kreeg absoluut een gevoel van gemak toen de modellen op hun grotendeels platte schoenen door haar met tapijt beklede zaal bombardeerden, alsof ze echt ergens heen moesten in plaats van alleen maar het hamsterwiel van hun catwalkcircuit.
“Nou, het leven in Milaan is behoorlijk snel”, redeneerde Trotter lachend. ‘En ik wilde dat je de beweging zag.’
Snel is een woord dat ze voor die stad gebruikte. Het tegenovergestelde, een opera, was een andere, en ze verscheen in de schaduw van La Scala op een dikke robijnrode loper. “Mensen in Italië verkleden zich omhoog‘ zei Trotter, terwijl haar eigen stem bij het laatste woord van alt naar sopraan steeg. ‘Kleed je voor jezelf en je gemeenschap.’ En van kromlijnige dameskleding, hoog bij de nek dichtgeknoopt en smal bij de taille, via gedrapeerde jurken en wijde herenjassen, tot een finale van bontvrije bontjurken en -jassen in gefranjerde draadplukjes die heen en weer zwaaiden terwijl de modellen kronkelden, in renaissancetinten van Adriatisch blauw, of hier is origineel roze (B Veniceolo). Bottega deed het ook.
Wat hier het meest bevredigend was, was dat dit leek op haar Bottega, Trotter’s, een merk met een betekenisvol en duidelijk standpunt. Was vorig seizoen een respectvolle overgang van de houding van voormalig creatief directeur Matthieu Blazy naar het merk, nu heeft Trotter meer zelfvertrouwen. Ze ruimt op – ja, Milaan is de thuisbasis van het rationalisme – en verdubbelt het ambacht (er was zowel intrecciato zijde als leer en complexe iteraties van de franjes van haar debuut), maar laat het er allemaal een stuk eenvoudiger uitzien. Ze ontspant zich eigenlijk in de rol. Het is geweldig om te zien.
Wat ook geweldig is om te zien is hoe haar Bottega Veneta zich ontwikkelt tot een merk dat niet draait om hoe iets eruit ziet, of zelfs om de manier waarop iets gemaakt is, maar om hoe het voelt. “Kleding brengt vreugde en vertrouwen”, zei Trotter. Let op de bewering in die verklaring. “Je trekt ze aan en ze zorgen ervoor dat je je beter voelt.” Je kon begrijpen hoe haar sterke schouders, soepele snit en kostbaar vervaardigd leer precies dat zouden doen.
