JF: Ja, het is interessant om te bedenken hoe regisseur Ryan White voor het laatst een knikje kreeg van de Academie, omdat hij op de shortlist in dezelfde categorie voor De zaak tegen 8 in 2015. Het gaat over de passage van Proposition 8 in Californië, die het homohuwelijk verbood – dus absoluut een veel academievriendelijker perspectief dan een meditatie over dood en sterfelijkheid gericht op een genderqueer dichter, hun partner en hun gemeenschap. Ik was eerlijk gezegd verrast toen ik ontdekte dat White beide films regisseerde omdat ik keek De zaak tegen 8 een paar jaar geleden en… ik vond het niet leuk.
Maar ik hield van Kom en zie mij in het goede licht. Het gaat niet eens om mijn Tumblr-vooroordeel; ondanks dat hij vele, vele uren op de blauwe website heeft doorgebracht in zijn hoogtijdagenIk had slechts een vluchtige kennis van Gibsons werk. Een van de sterke punten van de documentaire is dat je eigenlijk helemaal niet van Gibson hoeft te hebben gehoord; in iets minder dan twee uur schildert White een gedetailleerd portret van Gibson en hun relatie, een portret waarvan ik me kan voorstellen dat zelfs de meest stoïcijnse kijker erdoor ontroerd zou zijn. Ja, de film gaat over de dood van Gibson, maar het gaat eigenlijk over hoe Gibson de wereld zag, een geschenk dat ook buiten hen voortleeft.
Ik ben echter benieuwd hoe de film het zal doen bij de prijzen zelf, alleen al door te kijken concurrentie het is tegen. Dit is een heel kleine, intieme film, en is niet bepaald ‘uit de krantenkoppen gerukt’. Het is gewoon heel anders, zowel qua onderwerp als qua toon, dan waar de Academie doorgaans voor kiest in deze categorie. Heb je hoop op Kom kijken in het goede licht? Maakt het uit of hij wint?
VERSLAAN: De perfecte buurman overtreft de voorspellingen van de meeste experts, maar eerlijk gezegd is dit een situatie waarin de nominatie prestige geeft aan iedereen die eraan heeft gewerkt, met mogelijke gevolgen. Misschien niet per se een grote verandering, maar een rustig duwtje in de rug, op een passende poëtische manier.
Ryan Wit, die de film regisseerde, heeft een lange staat van dienst op het gebied van documentaires, zoals u hebt opgemerkt. Hopelijk kan hij dankzij deze nominatie een aantal droomprojecten nastreven; tijdens een recente vertoning hoorde ik hem praten over hoe levensveranderend deze ervaring was, die een voorafschaduwing zou kunnen zijn van projecten die persoonlijker aanvoelen en dit soort intimiteit hebben. En met Stef Willen en Jessica Hargrave, cabaretier Tig Notaro hielp bij het maken van deze film. Notaro vertelde het onlangs De Hollywood-verslaggever dat de ervaring met het maken van deze film ervoor heeft gezorgd dat ze voor zichzelf heeft gezorgd “serieuzer” wat naar ik hoop ook meer werk als dit van haar betekent.
Over het algemeen vertalen de Oscarnominaties zich, gezien de manier waarop de financiering van de filmwereld is gestructureerd, in toekomstige dollars, en in een tijd waarin veel steeds consoliderende bedrijven zich weglopen van LGBTQ+-vertegenwoordiginghet is goed dat de liefde tussen een documentaire over een genderqueer dichter aan het einde van zijn leven op deze manier wordt erkend.
