“Zwart is de kleur voor mij”, zei hij Rei Kawakubo in een verklaring. “Het is gewoon de sterkste, de beste in creatie, en de kleur die de opstandige geest belichaamt. En heeft de grootste betekenis: het universum en het zwarte gat.”
Voor haar Net als jongens show stuurde ze een symfonie van zwarte looks uit die zich concentreerden op silhouet en textuur. De stoffen waren rijk: zijde, fluweel, kant en jacquard, allemaal verwerkt in volumineuze ruches die in grote gebogen banen over het lichaam golfden. Het zag er onmiskenbaar vrouwelijk uit. De ene jurk had een rok die uit de schoudervullingen van jassen stak, gedrapeerd in chiffon, de andere had een rok in lampenkapstijl, andere leken op urnen of zandlopers. Sommige silhouetten vertoonden bolvormige knobbels en bobbels, andere waren geknapt als cadeautjes van groene of rode linten. Maar ondanks de meisjesachtige franjes en swag voelde het serieus, bijna begraven. Lopend op houten platformlaarzen namen de modellen langzame, statige stappen alsof ze een ceremonieel evenement bijwoonden.
Dan is plotseling de ontroerende soundtrack voorbij Ugo Nardinistopte en een parade van zes Peptobismol-roze looks kwam in stilte naar buiten. Deze vrolijkheid van uiterlijk stond in contrast met de ernst van de presentatie.
Een Comme-show kan aanvoelen als naar de kerk gaan. Velen aanbidden de verandering van zijn avant-gardistische creativiteit. Kawakubo legt zijn hart en ziel in zijn werk. Er wordt niets achtergehouden. Wat je ziet is de puurste uitdrukking van haar creativiteit. Het is compromisloos, maar ook onherkenbaar. Ze heeft eerder gezegd dat het haar niet interesseert hoeveel belang anderen aan haar werk hechten. Het enige waar ze om geeft, is dat het doet wat ze nodig heeft en dat het tot op zekere hoogte tegemoet komt aan haar pathologische behoefte om zichzelf uit te dagen om iets nieuws te creëren. Het maakt haar niet uit wat je denkt, maar haar werk zet je aan het denken.
De muziek begon opnieuw toen Kawakubo terugging naar zwart voor de laatste reeks indrukwekkende silhouetten. Misschien was het de waardigheid van de presentatie, de elegische soundtrack of het zwart begraven van de kleding, maar velen waren zichtbaar ontroerd door de show. “Het deed me denken aan iedereen die ik ooit heb verloren”, zei een emotionele bezoeker achteraf. Bitter zoet.
Fotografie met dank aan Comme des Garçons.
