Comme des Garçons Homme Plus vindt schoonheid na het zwarte gat

“Hou van mij, houd alsjeblieft van mij.” Het is niet een refrein dat je op één nummer verwacht Net als jongens show is Rei Kawakubo misschien wel een van de meest geliefde ontwerpers die momenteel in de mode werken. Dat is iets anders dan ‘minst geliefd’. Kawakubo wordt aanbeden, maar als zelfbenoemde en veelgedemonstreerde punk maakt ze geen compromissen of compromissen om universele genegenheid met haar kleding te creëren. Ze zijn moeilijk, koppig en onredelijk in hun onmiskenbare genialiteit. Kawakubo hoeft niet geliefd te zijn. Punks willen, zoals het oude gezegde luidt, gewoon gehaat worden.

Maar ja, het was dat nummer van Michel Polnareff uit 1966 dat met luide galm speelde naast andere zingende liefdesliedjes die rond de herenkledingshow van Comme des Garçons herfst/winter 2026 stuiterden. Kawakubo dacht niet aan aantrekkingskracht, maar aan positiviteit, wat een enigszins begrijpelijke onderstroom was in de serie van dit seizoen. “Laten we uit het zwarte gat komen”, was Kawakubo’s gnomische statement bij deze outfit. En zo voelt de wereld op dit moment natuurlijk soms.

Dus Kawakubo versterkte zijn mannen. De meest voor de hand liggende uitdrukking waren de stijve maskers van Shin Murayama, deels American football-helm, deels Hannibal Lecter-gezichtskooi – hetzij om externe krachten af ​​te weren, hetzij om het monster binnenin de mond te snoeren. En de kleding had ook een gevoel van zelfbehoud: een greppel versmolten tot een ondoordringbare jurk met gekruiste knooppanelen op de borst, die contrasteerden met de kwetsbaarheid van uitgesneden panelen, scheuren in hun kleermakerspantser die uitkwamen op kwetsbaar kant of blootliggend vlees. Heupbeenderen waren zichtbaar; een knobbel die uit een rug wordt gehaald, alsof je je flank wijd open laat voor een aanval.

Dit zijn ideeën die met enig aandringen weer naar boven zijn gekomen tijdens een handvol van de meest invloedrijke en belangrijke shows van dit seizoen: Prada-jassen die strak en dichtgeknoopt zijn, Rick Owens die dagkleding maakt van Kevlar, in godsnaam. Maar het gaat niet om trendyheid, maar om de reactieve reactie van deze ontwerpers op het moment om hen heen. Het is iets waar Kawakubo altijd een intuïtief gevoel voor heeft gehad. Haar kleding ziet er vaak onwerkelijk uit, maar de ideeën erin zijn altijd een echo van onze bredere culturele relatie, of het nu een opzettelijk tegengif is of een verdraaide spiegel.

Wat kleding betreft, omvat de collectie maatwerk in elke vorm, soms dubbellaags, bubbels en ruches, waarbij de massa stof ondoordringbare schilden rond het lichaam creëert. Onder de voeten lagen schoenen vol slogans, ongewoon directe uitdrukkingen van Kawakubo’s creatieve aanpak: Leef vrij, sterke wil, draag je vrijheid, mijn energie komt voort uit vrijheid. Werden deze ideeën met voeten getreden, of waren zij de basis van haar schijn van verzet? Ze kunnen allebei zijn.

Eindelijk heeft Kawakubo ons uit ons zwarte gat gehaald: haar look kwam naar voren in puur wit, zoals bruidsjurken die volgende week waarschijnlijk een paar van de haute couture-shows zullen afsluiten. Ze waren iets om echt van te houden.