Anastasiia, vanuit jouw perspectief in communicatie- en kunst-ecosystemen: hoe kunnen bedrijven – zelfs buiten de culturele sector – strategisch met kunst werken om hun bedrijfsdoelen te bereiken?
Anastasiia: Ten eerste moeten bedrijven stoppen met het behandelen van kunst als decoratie, en het als een strategie gaan zien. Kunst beïnvloedt emotie, perceptie, merkvertrouwen en zelfs welzijnsindicatoren – ik zie dit direct in projecten die biometrische gegevens gebruiken om reacties van het publiek te meten. Het helpt bedrijven ook om maatschappelijk verantwoorder te worden, wat vaak een belangrijke rol speelt in juridische en overheidscontexten.
Wat zijn de grootste culturele blinde vlekken wanneer technologiebedrijven met kunstenaars proberen samen te werken – en omgekeerd? Hoe veranderen nieuwe ArtTech-tools de manier waarop kunstenaars en makers vandaag de dag werken?
Daria: Of we het nu hebben over ArtTech-startups die tools bouwen voor de culturele sector of over grote technologiebedrijven die samenwerken met kunstenaars, de grootste blinde vlek is dezelfde: veel technologieteams begrijpen de diversiteit en complexiteit van de kunstwereld niet. Het is een enorm ecosysteem, maar ook een zeer relationeel systeem – gebouwd op vertrouwen, reputatie en culturele context. Technologiebedrijven kiezen vaak dezelfde grote artiesten, herhalen dezelfde strategieën en zien de mogelijkheid over het hoofd om betekenisvollere samenwerkingen op te bouwen. Echte impact komt van langdurige relaties, niet van eenmalige projecten. Tech brengt hulpmiddelen; kunstenaars brengen betekenis. Maar beide partijen moeten elkaars logica begrijpen. Dit is waar ons werk essentieel wordt: het vertalen tussen deze ecosystemen en hen helpen strategieën te ontwikkelen die daadwerkelijk blijven bestaan.
Anastasia: Vanuit mijn oogpunt is de grootste blinde vlek het verkeerd begrijpen van de manier waarop het kunstecosysteem werkt. Het is traag, relationeel en gebaseerd op reputaties – niet gebaseerd op statistieken. Veel techbedrijven benaderen artiesten alsof ze ontwikkelaars zijn: snelle deadlines, vaste KPI’s, geen emotionele context. En kunstenaars gaan er vaak van uit dat de technologie hen wil instrumentaliseren.
Maar wanneer beide partijen langzamer gaan werken en elkaars logica leren kennen, worden samenwerkingen ongelooflijk krachtig. Ik heb gezien hoe makers nieuwe vormen van expressie ontsluiten met AI en andere digitale hulpmiddelen – en ik heb gezien hoe technologiebedrijven hun identiteit heroverwegen door middel van culturele verhalen. ArtTech-tools vervangen makers niet; ze breiden hun woordenschat uit.
