De beste dystopische thriller-vervolg van het jaar lost eindelijk ‘The Handmaid’s Tale’ op

Ik heb dat nooit geloofd Het verhaal van de dienstmaagd was noodzakelijkerwijs een show voor vrouwen – niet alle vrouwen toch. Als waarschuwend verhaal was de Hulu-serie voor iedereen: een dringende, sombere herinnering aan hoe gemakkelijk we in dystopie kunnen terechtkomen – of, beter gezegd, een ‘wat als?’ in een wereld die haar zonden al tienvoudig heeft bestendigd. Als instrument voor radicalisering nam het de vorm aan van een voorhamer die eeuwen van zeer reële ontmenselijking herverpakte in een verhaal dat realistisch zou aanvoelen. eng dat, blanke vrouwen. Het is volkomen logisch dat een zo sombere show zo’n krachtig symbool van verzet werd in 2017, een jaar waarin het belangrijker dan ooit was om de routines van de revolutie uit te voeren. Het was de oproep tot wapens die we destijds nodig hadden, maar de hardnekkige toewijding aan de eigen ellende liet mensen achter naarmate het langer duurde.

Daar zitten echo’s van in de testamenten, vervolgreeks, waarin de terecht verontwaardigde fakkel wordt doorgegeven aan een nieuwe generatie. De erfenis van June Osborne (Elisabeth Moss), de heldin van Het verhaal van de dienstmaagddreigt groot te worden nu een nieuwe lichting vrouwelijke rebellen volwassen wordt in de dystopische hel die bekend staat als Gilead. Maar dit vervolg, gemaakt door showrunner Bruce Miller van de originele serie, heeft er geen probleem mee om te suggereren dat deze revolutie uit haar is voortgekomen. De platitudes van June over opoffering en het grotere goed, over het achterlaten van dierbaren als dat betekent dat je nog een dag moet vechten, waren ooit evangelie. Maar voor iemand als Daisy (Lucy Halliday), de nieuwste toevoeging aan het geheime verzet van June, zou het net zo goed een dode taal kunnen zijn.

Collateral damage is geen optie voor heldinnen van De testamenten; noch stil blijven staan ​​en de Gildead ze laten eroderen tot compatibele kweekmachines. De kracht van hun veerkracht verrast de oude garde gedurende het tiendelige seizoen van het vervolg – ​​en terecht, want De testamenten gaat zelfs nog dieper in op de kern van de dystopie, en volgt de dochters van de commandanten die June en co zo gemakkelijk misbruikten. in de originele serie. Deze meisjes, die bekend staan ​​als “pruimen” als ze volwassen worden, maken deel uit van de groep die Mayday probeert te redden door Gilead van binnenuit te ontmantelen. Die taak zou moeilijk moeten zijn, omdat dat niet nodig is weten dat ze gered moeten worden. En natuurlijk kunnen ze dat in eerste instantie niet doen, maar De testamenten geniet van het versplinteren van hun vergulde kooi en ontkracht dat idee met een heerlijke YA-twist.

Als Het verhaal van de dienstmaagd had er de moed niet voor een einde maken aan zijn verhaalhet is omdat het verzet vers bloed nodig had om Gilead voor altijd te vernietigen. June’s laatste goede daad was het bevrijden van de stad Boston van de onderdrukkende christelijke etnostaat, maar als de leiders van Gilead in verwarring zijn over die staatsgreep, laten ze dat niet blijken – althans niet aan hun vrouwen en kinderen. Er is veel dat we niet zien De testamentenwaardoor de serie ideaal is voor nieuwe kijkers die deze wereld willen verkennen. Door Gilead vanuit een nieuwe invalshoek aan te pakken, kan Miller het langzaam en alomvattend herbouwen en de kennis die we moeten weten in een nieuwe sociale hiërarchie samenvoegen. Er zijn tantes van Het verhaal van de dienstmaagdhier belast met het opvoeden van de volgende generatie en de meisjes onder hun hoede: Plums klaar voor de huwelijksmarkt, “Pinks” die nog volwassen moeten worden, en Pearl Girls, bekeerlingen uit plaatsen buiten de grenzen van Gilead in de hoop op een kans om hun waarde te bewijzen.

De dochters van Gilead zijn beschut en naïef, min of meer ongevoelig voor de brutaliteit die hun wereld binnensluipt en hun bestaan ​​mogelijk maakt. Op die manier lijkt het niet veel op een roman voor jonge volwassenen: zoals het testament van Agnes (Chase Infiniti) concludeert, is dat gewoon de manier waarop de dingen zijn. Zoals ze zouden moeten zijn. Vrouwen zijn vatbaar voor zonde en de meesten betalen voor hun overtredingen met onvruchtbaarheid. Degenen die zich aan de wetten van Gilead houden, hun echtgenoten gehoorzamen en een gezonde ijver voor Gods gerechtigheid aan de dag leggen, worden beloond met een vruchtbaar leven. Het krijgen van je eerste menstruatie lijkt op “een stempel van goedkeuring van God”, omdat het het enige is waardoor pruimen kunnen afstuderen aan hun academie (door natuurlijk met een rijke oude kerel te trouwen). Dit is waar elk van onze heldinnen om vraagt, wanneer De testamenten begint. ‘Dat was alles wat we destijds wilden’, zegt Agnes, ‘en het maakte ons bang.’

De testamenten neemt de basisbeats van een debutantenverhaal en volgt Agnes, Daisy – die de academie binnenkomt in de gedaante van een parelmeisje – en hun klas terwijl ze zich op de snelle weg naar het huwelijk bevinden. Sommigen, zoals de sluwe Sunamitische (Rowan Blanchard op haar best bekeken), zijn ronduit wanhopig op zoek naar het begin van dit hoofdstuk van hun leven, en zullen hun toevlucht nemen tot wilde methoden om ‘de menarche te bereiken’. Anderen, zoals Agnes’ beste vriendin Becka (Mattea Conforti), drinken liever een glas dan deze nieuwe fase van het vrouwzijn te betreden. Woedende hormonen, jaloezie en onbeantwoorde verliefdheden zijn kwesties die veel urgenter zijn dan de kwestie van hun autonomie, of zelfs de rebellie die hun routinematige uitstapjes in een gevaarlijk mijnenveld verandert. De angst bij tieners is hetzelfde, waar je ook bent, en deze serie heeft er veel plezier in om dat over te brengen naar Gilead.

Die verschuiving in focus is wat dat doet De testamenten zie je, zelfs bingeable. De manier waarop hij vuur aansteekt binnen zijn bedrading is zalig zacht vergeleken met zijn voorganger; zelfs als de helse waarheden van Gilead de kop opsteken, gebeurt dat met stillere, intiemere finesse. Er zijn tinten van een kleine #MeToo-beweging in de samenzwering die de Plums radicaliseert, en het is effectief, al was het maar omdat de show het nodig heeft om als een Het verhaal van de dienstmaagd geschiedenis. Maar ik gaf meer om het alledaagse drama dat zich afspeelt tijdens het debutantenbal van de Plums, de draden die elkaar kruisen wanneer een van onze heldinnen zich later verlooft met de verboden liefde van haar vriendin, dan om de wereldopbouwende, angstaanjagende intriges die inherent zijn aan een prestigeserie.

Infiniti is fantastisch als Agnes, een meisje dat is opgevoed om elk ongemak als een suikerpil te slikken en die gemakkelijk haar eigen revolutie kan zien leiden. Maar het zijn de momenten waarop haar jeugd wegglijdt (zoals wanneer ze zich openlijk afvraagt ​​of het te laat is om een ​​persoonlijkheid te ontwikkelen) die haar tot een heldin maken die de moeite waard is om te volgen. Hetzelfde geldt voor alle actrices die met haar samenwerken – behalve Conforti, wiens Becka de dupe wordt van Gileads verwrongen, bloedige machinaties en aan de andere kant naar voren komt als het donkere paard van het seizoen.

Wonder boven wonder komt het allemaal perfect samen in een verhaal waar je niet van af kunt blijven. Mijn enige zorg is dat ik hier als 16-jarige niet naar kijk, dat ik mijn groepschat op de middelbare school niet kan sms’en over alle grimmigheid die zich in deze parallelle wereld afspeelt. Er is iets heel 2017 aan deze proto-girlboss, het ‘Hell is a teenage girl’-verhaal. Maar als Het verhaal van de dienstmaagd moet herboren worden, in ieder geval in een vorm die iets ruimer is.

De testamenten gaat op 8 april in première op Hulu.