De Londense fotograaf Bea Dero gebruikt haar Sony A7 III om romantische, contrastrijke inkijkjes in het jonge leven te creëren. “Dit omvat het vieren van iedereen die zichzelf op authentieke wijze omhelst”, zegt Bea, die onbeschaamde afbeeldingen maakt van “natuurlijke voorouderlijke eigenschappen, zelfexpressie en seksualiteit.” Gezelligheid is het stralende hart van Bea’s werk.
Haar projecten Eén nacht binnen En Wanneer vreugde verschijnt laat dit verlangen naar eenheid zien. Vrienden kruipen over elkaar heen en delen een sigaret. Ze delen een kus. Ze dansen. Deze momentopnames voelen als eerlijke herinneringen aan kameraadschap, verbonden door gedeelde culturele banden, zichtbaar door gedrapeerde stoffen en muntsjaals. Het is door een mix van speelse creatieve energie, flitslicht en bewerkingen in Photoshop en Lightroom dat beelden duidelijk Bea worden. “Ik hou ervan om saamhorigheid, vreugde, beweging, dans, spel, liefde vast te leggen – alles wat loslaat”, zegt Bea. “Ik zie het allemaal als een vorm van verzet.”
Bea’s werk viert de collectieve identiteit die voortkomt uit haar Brits-Iraanse afkomst. Ze brengt bekende details in beeld: “patronen, tapijten, familie, lekker eten, tradities – elk gevoel van thuis”, zegt de fotograaf. IN De verhuiswagen kostte te veel, een deken die op een metrostation tussen twee paar handen wordt gehouden, wordt getoond als een troost voor het wezen, iets dat van een huis een thuis maakt. Het is het moeilijkste om te dragen tijdens het verhuizen, en toch is de zware reis altijd de moeite waard. Rijst of chips?, ondertussen is een demonstratie van gemengde aansluiting. Een figuur houdt een zak Kamran-rijst vast in familieportretstijl, gefotografeerd voor een fish and chips-winkel: het typische Britse basisproduct.
Doorzettingsvermogen is het sleutelbegrip voor de fotograaf. Ze is geïnspireerd door filmmaker Jafar Pahani, beïnvloed door zijn “doorzettingsvermogen en absolute behoefte om te creëren en te delen, waardoor het allemaal op zijn eigen voorwaarden gebeurt, ongeacht de omstandigheden”. Bea heeft jarenlang geweigerd zichzelf fotograaf te noemen en zag haar relatie met de camera als simpelweg experimenteren met het maken van beelden. Maar ze omarmde het label nadat ze langzaam maar zeker verliefd werd op het medium: “Ik denk niet dat de titel mijn hele identiteit als kunstenaar omvat, maar het voelt nu als een enorm belangrijk onderdeel van mijn praktijk”, besluit Bea.
