Trans Day of Visibility voelde dit jaar als een slechte grap. De politieke situatie voor trans-Amerikanen is, zoals u ongetwijfeld weet als u dit leest, al geruime tijd nijpend. Zichtbaarheid zonder bescherming is, zoals ze zeggen, een valstrik, en die hebben we steeds minder bescherming per dag.
Dat is een deel van de reden dat ik geobsedeerd ben door de Instagram-post van Ethel Cain van 1 april, die bestaat uit een carrousel van prachtige portretten gemaakt door fotograaf Dollie Kyarn. Vooral in het eerste portret kijkt Cain rechtstreeks in de camera, zittend op een bed, gekleed in een korset en niets anders – zelfs geen ondergoed. Ja, de geslachtsdelen van Kaïn staan allemaal in een bericht op Meta’s Instagram in 2026, een bericht dat nog steeds online staat op het moment dat dit wordt geschreven.
Er is een waarschuwing voor ‘gevoelige inhoud’ waar je doorheen moet klikken om het bericht te zien, maar het feit dat het überhaupt online staat, voelt als een klein wonder, vooral gezien de vele manieren waarop Meta heeft gecensureerde translichamen tegelijkertijd stelt gebruikers in staat anti-transhaatzaaiende uitlatingen te verspreiden. Er is ook een extra zwart-witafbeelding van Kaïn vanaf de nek naar beneden in de carrousel, na twee portretten zonder naaktheid.
De sfeer van alle beelden, naakt of niet, is hetzelfde: wazig, vrouwelijk, dromerig en duidelijk niet ruw of seksueel. Een transvrouw die haar lichaam presenteert op haar eigen voorwaarden, zonder sensatiezucht – zie: de voortdurende obsessie met politiebadkamers en kleedkamers om “vrouwen te beschermen” – over transgenders die dit decennium zijn gaan definiëren. Het voelt vooral betekenisvol omdat de kunstenaar op de een of andere manier een schare fans heeft opgebouwd van cis-mensen die vaak Ik weet niet dat ze trans is – probeer het nu te negeren!
Toen ik de portretten voor het eerst zag, was ik even vol ongeloof, vooral omdat Meta keer op keer heeft bewezen overdreven censuur te hebben tegenover transgenders, en ook omdat het 1 april was. Maar toen het ongeloof verdween, voelde ik me bijna duizelig. Ik heb altijd het gevoel gehad dat de meeste oproepen tot trans-zichtbaarheid ook subtiele oproepen zijn tot trans-respectabiliteit, naar versies van trans-zijn die geruststellend zijn voor cis-mensen. Ik vond het geweldig dat de portretten van Cain daar bovenuit lijken te stijgen – niet per se opzettelijk provocerend, maar helemaal niet gericht op het bedienen van een cis-publiek.
Zelfs de beslissing om de foto’s de dag na Trans Day of Visibility te plaatsen voelt als een belichaming van de collectieve sfeer. Er is geen uitbundig onderschrift over de zichtbaarheid van transgenders, alleen een maan-emoji en eerbetoon aan haar fotograaf. Er is alleen Kaïn, die in de ziel van de kijker kijkt, rustig uitdagend.
