Voor Seiichi weerspiegelen veel van de foto’s niet alleen hun gezinsleven samen, maar onthullen ze ook Christine’s innerlijke zelf, haar persoonlijkheid en gedrag, en zelfs de manier waarop ze haar camera vasthield. “Ze heeft haar onderwerpen nooit op agressieve wijze opgelegd. In plaats daarvan heeft ze zich altijd rustig gehouden en vanaf een kleine afstand geobserveerd”, zegt Seiichi. “Ze hield de camera zachtjes vast en bewaarde altijd dezelfde kalme en respectvolle afstand tot de mensen of dingen die ze wilde fotograferen.” Seiichi voegt eraan toe dat Christine vaak twee foto’s achter elkaar maakte, blijkbaar achtervolgd door “een aanhoudende onzekerheid”. Er was echter één uitzondering op deze instelling; toen Christine Seiichi zag slapen. Hier gebruikte Christine een macrolens, waarbij er slechts een paar centimeter ruimte overblijft tussen de lens en Seiichi’s gezicht. Seiichi herinnert zich dat het “bijna leek alsof ze een CT-scan deed”. Hij vervolgt: “Het voelde alsof ze in mijn gedachten probeerde te kijken en te begrijpen wat ik dacht – iets onzichtbaars in mij probeerde vast te leggen.”
Op de vraag hoe het voelde als fotograaf om de camera bij zich te hebben, zegt Seiichi dat hij er, hoewel het niet zo vaak is gebeurd, geen bijzondere afkeer van heeft. “Dat was vooral het geval toen Christine mij fotografeerde”, vervolgt Seiichi. “Ze heeft nooit aangedrongen op het maken van foto’s of gevraagd om dat te doen. Het gebeurde altijd op een natuurlijke en stille manier als onderdeel van de stroom van het moment.” Het proces was eenvoudig, Seiichi stopte, keek naar Christine, terwijl zij nooit – afgezien van die hem ooit vroeg zijn bril af te zetten – om zijn veranderende houding of gezichtsuitdrukking vroeg. Net als de beelden waarin hij slaapt, zag Seiichi dit creatieve proces als een cijfer voor hun relatie, een nieuw middel voor verbinding en communicatie. “De foto’s zelf waren niet waar het om ging”, zegt Seiichi. “Ik denk eerder dat we een soort stil gesprek voerden – hoe kort ook – door elkaar te fotograferen.”
In 1983 was Christine bijna gestopt met fotograferen vanwege de toenemende slechte gezondheid, en zelfs toen ze in 1985 haar camera weer even oppakte, zegt Seiichi dat ze haar camera niet langer op hem richtte. “Met andere woorden, ze was gestopt met de stille dialoog met mij”, zegt hij. Foto’s van Christine Furuya-Gössler (1978-1985) is een ontroerende getuigenis van de zelfactualiserende kracht van de schepping en de sporen van het bestaan die de vaak gefotografeerde Christine met haar eigen geest, haar eigen ogen en haar eigen handen achterliet.
