Wanneer Moffat Takadiwa ziet een stapel afval – oude technische onderdelen, artikelen voor persoonlijke verzorging, kleding – hij ziet niet alleen een hoop rotzooi. De in Harare, Zimbabwe wonende kunstenaar heeft het grootste deel van twintig jaar besteed aan het verzamelen van duizenden en duizenden stukjes plastic en metalen die afkomstig waren van stortplaatsen in de buurt van de wijk Mbare in de stad, waar stapels elektronisch apparatuurafval, ook wel bekend als elektronisch afvalbelanden op illegale stortplaatsen. In zijn atelier worden grote collecties kleurrijke objecten zorgvuldig gesorteerd in collecties.
Takadiwa staat bekend om zijn uitgewerkte sculpturen gemaakt van wat hij omschrijft als ‘alledaagse restjes’: weggegooide toetsenbordtoetsen van computers, opzetborstels, plastic kammen, knoppen en meer. De kleuren, texturen en patina van slijtage en leeftijd produceren patronen die verleidelijk zijn om te omschrijven als ‘organisch’, ook al zijn de materialen het tegenovergestelde.
De huidige solotentoonstelling van de kunstenaar, De kroon! op Semiosebenadrukt niet alleen de spanning tussen visuele harmonie, consumentencultuur en verspilling, maar ook de spanningen die curator Fernanda Brenner in het tentoonstellingsessay beschrijft als ‘de spanningen van het postkoloniale hiernamaals van Afrika’. Takadiwa beschrijft het als de ‘koloniale kater’. Zo verschijnen er tijdens de show bijvoorbeeld Afro-wapens, “geworteld in Afrikaanse tradities en de koloniale zelfvorming die ze afdwingen”, zegt Brenner. “Deze wapenschilden, ooit instrumenten van verzorging en ritueel, dragen nu het gewicht van verzet en trots in het zwarte politieke leven.”
Takadiwa’s composities draperen als een tapijt, met repetitieve patronen en texturen die afwisselen tussen zachtheid en broosheid. Van een afstand vervagen de details van unieke componenten tot een stofachtig substraat, maar bij nadere beschouwing komen nagellakborstels, doppen en toetsenbordtoetsen in verschillende staten van verouderde vergeling naar voren als individuele eerbetoon aan overmatig gebruik en overdaad. “Het resultaat is prachtig, en hier beginnen de problemen”, schrijft Brenner. Ze vervolgt:
Als schoonheid oude rekeningen kon vereffenen, zou de kunstwereld meer hebben opgelost dan ze nu heeft gedaan… Het herschikken van de materialen wist hun oorsprong niet uit. Als je ooit op ‘verwijderen’ hebt gedrukt en dacht dat het probleem verdwenen was, biedt zijn werk een stille correctie. Niets verdwijnt; het reist alleen, meestal naar plaatsen als Mbare, waar Takadiwa zijn door kunstenaars gerunde ruimte opende in wat ooit een koloniale bierhal was.
De kroon! gaat door tot en met 16 mei in Parijs. Bekijk meer van de kunstenaar Instagram.
