De infrastructuur van planetaire wijsheid

In de volgende eeuw zal de menselijke beschaving waarschijnlijk nationalistische oplevingen en rivaliteit tussen grote machten beschouwen als het laatste hoera uit een slepend verleden dat nog steeds op domme wijze gefragmenteerd is door zijn tribale oorsprong.

Hoewel veel landen hun eigen weg lijken te gaan, verwikkeld in historisch bekende handelsoorlogen en militaire conflicten, onthult de gelijktijdige opkomst van AI-gestuurd mondiaal computergebruik de noodzaak om een ​​gemeenschappelijke toekomst te smeden.

De materiële basis van dit evoluerende bewustzijn is het technologische exoskelet van satellieten, sensoren en cloud computing, dat de tot nu toe beperkte reikwijdte van het menselijk begrip van de wereld vergroot en onze plaats in de natuurlijke orde herpositioneert. De klimaatcrisis die dit apparaat aan het licht heeft gebracht, is een venster op het besef dat we noch boven, noch los staan ​​van de natuur, maar dat we een integraal onderdeel zijn van een onderling afhankelijk organisme dat bestaat uit meerdere intelligenties die streven naar een duurzaam evenwicht.

Het ongekende vermogen om de interface met aardse systemen te begrijpen, mogelijk gemaakt door geavanceerde technologieën, belooft onze soort en anderen niet alleen in staat te stellen te overleven, maar ook te gedijen op de enige planeet die we kennen met een bewoonbare biosfeer. Op de korte termijn zal het ons ook in staat stellen bedreigingen te voorspellen die voortkomen uit de overschrijding van het Antropoceen en adaptieve reacties te ontwerpen.

‘Aarde AI’ en ‘Aurora’

Twee recente ontwikkelingen van Google en Microsoft vormen een embryonale springplank in deze richting.

Vorige maand lanceerde Google zijn ‘Earth AI’-platform. Zoals beschreven in a verklarend document“Geospatiale data bieden een enorm potentieel om onze planeet te begrijpen. Het volume en de diversiteit van deze data, samen met hun gevarieerde resoluties, tijdschalen en schaarsheid, vormen echter aanzienlijke uitdagingen voor diepgaande analyse en interpretatie… Earth AI, een familie van geospatiale AI en agentic redeneermodellen, maakt aanzienlijke vooruitgang mogelijk in ons vermogen om nieuwe en diepgaande inzichten over onze planeet te ontsluiten. Deze aanpak bouwt voort op kernmodellen op drie belangrijke gebieden – planeetbrede beeldvorming, populatie en milieu – en intelligent redeneren aangedreven door de Gemini-engine.

Het artikel vervolgt: “Wanneer ze samen worden gebruikt, voegen ze complementaire waarde toe aan geospatiale inferentie en ontsluiten hun synergieën superieure voorspellende mogelijkheden. Om complexe, uit meerdere stappen bestaande vragen te kunnen verwerken, hebben we een op Gemini gebaseerde agent ontwikkeld die gezamenlijk redeneert over onze meerdere basismodellen, evenals grote geospatiale gegevensbronnen en tools. Op een nieuwe benchmark van reële crisisscenario’s demonstreert onze agent zijn vermogen om kritische en tijdige inzichten te bieden, waardoor de kloof tussen ruwe geospatiale gegevens en bruikbaar begrip effectief wordt overbrugd.

Zoals Nils Gilman van het Berggruen Instituut zegt legt dit nader uithet artikel wordt geciteerd: “Het uiteindelijke doel van Earth AI is om gebruikers te helpen bij het beantwoorden van complexe vragen uit de echte wereld die een veelzijdige redenering vereisen over verschillende modellen en gegevensbronnen heen. Dergelijke vragen kunnen worden onderverdeeld in een hiërarchie van toenemende complexiteit:

1. “Beschrijvende en opvragende zoekopdrachten waarbij naar feiten wordt gezocht (bijvoorbeeld: “Wat was de hoogste temperatuur gemeten in New York in augustus 2020?”).
2. Analytische en relationele zoekopdrachten die proberen patronen tussen verschillende gegevensbronnen bloot te leggen (bijvoorbeeld: “Hoeveel ziekenhuizen bevonden zich in gebieden die onderhevig waren aan zware stormen in de staat Louisiana toen de orkaan Katrina aan land kwam?”).
3. Voorspellende of inferentiële vragen waarbij nieuwe informatie wordt voorspeld (bijvoorbeeld: “Welke Indiase steden hebben de meest kwetsbare bevolkingsgroepen die een hoog risico lopen om tegen 25 november 2027 door overstromingen te worden getroffen?”).

In mei onthulden Microsoft-wetenschappers Aurora, een grootschalig basismodel dat is getraind op meer dan een miljoen uur aan uiteenlopende geofysische gegevens. Zoals beschreven in a papier gepubliceerd in Nature: “Aurora presteert beter dan operationele voorspellingen bij het voorspellen van luchtkwaliteit, oceaangolven, tropische cycloonsporen en weerpatronen met hoge resolutie, allemaal tegen een orde van grootte lagere rekenkosten. Met de mogelijkheid om tegen bescheiden kosten te worden verfijnd voor diverse toepassingen, vertegenwoordigt Aurora een opmerkelijke stap in de richting van het democratiseren van nauwkeurige en efficiënte voorspellingen van het aardsysteem. Deze resultaten benadrukken het transformerende potentieel van AI in milieuvoorspellingen en openen de weg naar een grotere toegankelijkheid tot hoogwaardige klimaat- en weerinformatie.”

Deze ontwikkelingen vinden plaats in combinatie met andere opwindende ontwikkelingen, waaronder het nieuwe ‘Suncatcher’-plan van Google voor ‘spatial computing’, dat de enorme energiebehoeften van datacentra zal onttrekken aan clusters van zonnepanelen in een lage baan, waardoor computers kunnen worden geschaald zonder de hulpbronnen van de aarde verder uit te putten.

Van onbalans naar planetaire homeostase

De opkomende mogelijkheden van Earth AI en Aurora wijzen op het evolutionaire vooruitzicht dat menselijke, machine- en aardse intelligenties op een dag kunnen samensmelten in wat Gilman noemt “”planetaire intelligentie”, waarin een volledig volwassen technosfeer een homeostatisch planetair evenwicht herstelt en in stand houdt in plaats van een “onevenwichtige of ontwrichtende” relatie met de biosfeer te bevorderen.

Als we ons huidige tijdperk van onrust kunnen doorstaan, zal er aan de andere kant van het Antropoceen een gevoeligheid ontstaan ​​die veel beter aansluit bij de ecologie van het bestaan.

Zoals we vaak in Noema hebben geschreven, zal deze conceptuele heroriëntatie op zijn beurt leiden tot een herdefinitie van wat realisme betekent in de geopolitiek zoals wij die kennen. De nieuwe situatie vraagt ​​niet om de uitgeputte ‘realpolitik’ die de belangen van naties of blokken tegen elkaar wil beschermen, maar om een ​​nieuw planetair realisme, of ‘Gaiapolitik’, gericht op het veiligstellen van een leefbare biosfeer voor iedereen.

Het is een paradox van het lange traject van menselijke activiteit dat de technologische vooruitgang ons uiteindelijk niet heeft verwijderd van natuurlijke systemen, maar ons er eerder in heeft geïntegreerd en verstrikt.